Άποψη: Οι αστοί δεν μπορούν να λύσουν το Κυπριακό

 

φιλοξενούμενο άρθρο

Το Kυπριακό δεν είναι πρόβλημα δύο κοινοτήτων που βρέθηκαν και βρίσκονται σε εθνικιστική αντιπαράθεση ως τα σήμερα. Το Kυπριακό είναι αποτέλεσμα των Ιμπεριαλιστικων παρεμβάσεων και σχεδιασμων με αποκορύφωμα την Tουρκική εισβολή το 1974.

Τα διάφορα σχέδια λύσεων ξεκινούν από το γεγονός ότι η κατοχή παράγει δίκαιο σε ευθεία αντίθεση με τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Όποιος από ταξική σκοπιά απορρίπτει την NATOϊκή εκδοχή λύσης δεν είναι ούτε απορριπτικος ούτε “εθνικιστής”, εκτός αν θεωρούν κάποιοι ότι οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που χαρακτηριζουν το έγκλημα ως εισβολή και κατοχή ήταν απορριπτικές και εθνικιστικές. Δεν μπορούν να μας λένε ότι ο επιθετικος Ερντογαν με τα Οθωμανικά του οράματα για όλη την περιοχή λειτουργεί στην Κύπρο απειλητικά από μια απελπισμένη και πληγωμένη αίσθηση δικαίου για την αποτυχία του Κραν Μοντανά.

Η αστική τάξη της Τουρκίας στο πλαίσιο των Ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και συγκρούσεων για την ενέργεια, διεκδικεί κυρίαρχη θέση σε βάρος της κυριαρχίας της Κύπρου. Σε καμία περίπτωση δεν εκφράζει τα συμφέροντα των Τ/κ, πολύ δε περισσότερο τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας (εκτός αν απέναντι στις επιδιώξεις της αποδεχόμαστε ότι είμαστε εκλιπόντες και η μόνη υπόσταση είναι αυτή της Ε/κ κοινότητας ) άλλα τα δικά της αποκλειστικά συμφέροντα στο όνομα των Τ/κ.

Είναι καιρός να κατανοήσουμε ότι χωρίς την κινητοποίηση συνολικά του λαού της Κύπρου σε αντι-ιμπεριαλιστική κατεύθυνση , ο εγκλωβισμός του προβλήματος και της λύσης στα στενά πλαίσια μιας δικοινοτικής διαφοράς και η διολίσθηση κάθε φορά στις νέες θέσεις της Τουρκίας – που είναι το κυρίως προβλημα – ουσιαστικά αυτό που προβάλλει στον ορίζοντα είναι διαιώνιση της κατοχής ή η νομιμοποίηση της.

Η μοιρολατρία και οι υπόγειες απόψεις ότι η Κύπρος είναι μικρή χώρα πως να αντισταθεί στις ορέξεις του Τουρκικού κατεστημένου, ειδικά από όσους έλεγαν ότι η ένταξη στην ΕΕ θα λύσει το Κυπριακό, δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική.

Υπάρχουν άπειρες δυνατότητες αν εκμεταλλευτούμε τις διάφορες αντιθέσεις για μια δίκαιη λύση. Μια λύση που θα αντιμετωπίζει τόσο τις εθνικιστικές υστερίες ώστε να μην γίνουν μελλοντική αιτία, αλλά και την λειτουργικότητα του κράτους που δεν θα εμπεριέχει σαν κύριο συστατικό στην λειτουργία του την εθνική καταγωγή σαν ποσοστό άσκησης εξουσίας. Δεν οδηγεί στο μέλλον η διαπλάτυνση της λεωφόρου Ζυρίχης!

Be first to comment