“Ανάμεσα σε δειλία και βία, επιλέγω την βία”

Η βία είναι ένα ζήτημα το οποίο ομολογουμένως στην Κύπρο οι παλαιότεροι το γνωρίζουν απείρως καλύτερα από τις γενιές μετά το 1974. Αυτό δεν είναι απλά μια διαπίστωση αλλά και μια λογική πραγματικότητα, αφού το βιοτικό επίπεδο σε συνδυασμό με την σταθερή σχετικά πολιτική κατάσταση στην Κύπρο τις προηγούμενες δεκαετίες δεν ευνοούσαν την δημιουργία πόσο μάλλον την συντήρηση βίαιων ομάδων. Παρόλα αυτά η βία του συστήματος εκμετάλλευσης που υπάρχει στην Κύπρο σε συνδυασμό με διάφορες παραλλαγές της τυφλής πίστης στην αστική ιδεολογία καλλιεργήθηκαν και είναι ένα μεγάλο ζήτημα για τη νέα γενιά. Όπως και όλα τα ζητήματα, έτσι και η βία δεν θα μπορούσε να παραμείνει ένα ζήτημα αποκομμένο από την συνολική ιδεολογική βάση που κουβαλά ο καθένας/καθεμιά μας.

Μπορούμε να πούμε ότι για την αδυναμία της νέας γενιάς να αντιληφθεί το ζήτημα της βίας, καθοριστικό ρόλο παίζει και αυτή η κολοβή εκπαίδευση που πουλούσε εθνικισμό αλλά ταυτόχρονα δειλία μπροστά σε κάθε αντίσταση, ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα του μέσου νέου Κύπριου. Αλλά αυτή η εκπαίδευση δεν έπεσε από το πουθενά. Ήταν η πολιτική που ακολουθήθηκε από την κυρίαρχη τάξη της Κύπρου για να προωθήσει τα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα πλάνα της για εξυπηρέτηση των συμφερόντων της. Όσοι κατάφεραν να γλιτώσουν από την εθνικιστική και σκοταδιστική αντίληψη, νιώθουν πολλές φορές απελευθερωμένοι από τα δεσμά του εθνικισμού-σωβινισμού, ωσάν να ήταν τυφλοί και τώρα βλέπουν. Παρόλα αυτά, είναι προφανές ότι πολλές φορές οι αναλύσεις που βλέπουμε να γίνονται δείχνουν πως τρέφουν μια ηθικολογική ρομαντική στάση έναντι της βίας καθεαυτής και αρνούνται να αναπτύξουν ένα λογικό διάλογο από την ουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης. Δεν έχουν με λίγα λόγια αναπτύξει το θάρρος της συνολικής αντίστασης στο σύστημα που τα γεννά και γι αυτό παραμένουν εγκλωβισμένοι στο ιδεολόγημα ότι με την βία δεν αλλάζει τίποτε (σαμπώς και αλλάζει με την ειρηνική υποταγή), αρνούμενοι να δουν τις πραγματικές συνθήκες μέσα από τις οποίες η βία μπορεί να προκύψει. Αντ’ αυτού εστιάζουν σαν άλλοι θεολόγοι ένα δυισμό “καλό/κακό”.

Πόσες φορές έχετε ακούσει μικροαστούς να μιλάνε για τα δικαιώματα των εργατών, αλλά να καταδικάζουν τις απεργίες διότι “παίρνουν ομήρους ολόκληρη την κοινωνία και την οικονομία του τόπου”; Αυτό που εννοούν βέβαια μπορεί να μεταφραστεί με ασφάλεια σε “δεν θέλω την ταλαιπωρία μου, απεργήστε χωρίς να με πλήττετε άμεσα και θα σας στηρίξω λεκτικά”. Ένα άλλο βεβαίως κεφάλαιο είναι η νομικίστικη προσέγγιση, η προσέγγιση η οποία επικαλείται το παράνομο για την αντίσταση. Ίσως το πιο δύσκολο όμως είναι το θέμα της βίας, “να απεργήσετε κόσμια” να κάνετε “ειρηνική διαδήλωση” χωρίς βία που αναπόφευκτα θα φέρει άλλη βία. Είναι αυτό το μονοπώλιο της βίας που κατέχει το αστικό κράτος με σκοπό την διαιώνιση προφανώς του ίδιου του του εαυτού που δεν θέλουν να αλλάξει. Διότι και στα αστικά ΜΜΕ η χρήση βίας από επαναστατικά ή και ριζοσπαστικά κινήματα είναι το “κοινό σημείο” το οποίο χρησιμοποιεί ο κάθε λογής νεοφιλελεύθερος για να μιλήσει περί “άκρων”, όντας βέβαια προστατευμένος πίσω από το γκλομπ του αστικού κράτους και του στρατού. Πέρα από την ανορθολογικότητα αυτής της σκεπτικής υπάρχουν και απτά ιστορικά παραδείγματα τα οποία επικαλούνται όσοι εντέχνως, ίσως και άθελά τους, να τάσσονται στο στρατόπεδο της καθεστηκύας τάξης πραγμάτων. Η αστική τάξη το μόνο που επιδιώκει με τον ψευδή και υποκριτικό φιλειρηνισμό της είναι να αφοπλίσει και να καταστήσει ανυπεράσπιστο τον λαό σε οποιαδήποτε κατάσταση αναγκαστεί να καταφύγει σε τέτοιο αγώνα. Όταν ο αστός επικαλείται την μη βία και την ειρήνη, θέλει να έχει ισχύ μόνο για τους άλλους, τους αντιπάλους του, όχι τον ίδιο. Ενδεικτικό της φιλειρηνικής υποκρισίας των αστών και φιλελευθέρων είναι η ξαφνική απώλεια από την μνήμη τους της τόσο αγαπημένης τους φράσης όταν συμβαίνουν οι πλέον βίαιες και καταστροφικές στιγμές: δεν ακούσαμε κανένα από αυτούς ”να καταδικάζει την βία από όπου κι αν προέρχεται ” στην περίπτωση της ισραηλινής επίθεσης στην Παλαιστίνη, στις νατοικές επεμβάσεις στην Συρία, στο Ιράκ, απέναντι στην ΙΣΙΣ κτλ.

Σε αυτό το κείμενο δεν θα προσπαθήσω να εξηγήσω με Μαρξιστικούς-Λενινιστικούς όρους το ζήτημα της βίας παρά μόνο να θέσω τις βάσεις για κατανόηση ότι είναι κάτι περισσότερο από ένα ζήτημα “καλού/κακού” είτε ψυχολογιστικού χαρακτήρα, είτε ηθικολογικού ρομαντισμού που θα φετιχοποιήσει την βία, αποσπώντας την από το ιστορικο-κοινωνικό πλαίσιο που εμφανίζεται και καθιστώντας την μια μεμονωμένη πράξη που είναι απλά θέμα ηθικής επιλογής και όχι γέννημα των συνθηκών, τέκνο της καταπίεσης ή της ανάγκης. Ιστορικά (και είναι βεβαίως προφανές ότι κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν θα επέλεγε την τόσο επικίνδυνη για την ζωή και σωματική ακεραιότητα του βίαιη οδό αγώνα αν είχε την δυνατότητα να επιλέξει μια μη βίαιη) το εργατικό και επαναστατικό κίνημα δεν επέλεξε ποτέ την βία ενώ ζούσε σε ειρηνικά πελάγη κοινωνικής αρμονίας, η βία του καταπιεστή επέλεξε το κίνημα και αυτό ανταποκρίθηκε ανάλογα.

Ποιος διάσημος (καταπονημένος από το σφετερισμό των διδαγμάτων του που γίνεται μη γνωρίζοντας το περιεχόμενο της κατάστασης μέσα από την οποία τα ανέπτυξε) ηγέτης έχει πει αυτή την ατάκα (στον τίτλο);

Μα φυσικά ο αγαπημένος των μικροαστών πασιφιστών:

«Οταν αναφέρομαι στη μη βία» έλεγε «δεν εννοώ να εγκαταλείπουμε τη μάχη αφήνοντας απροστάτευτους αυτούς που αγαπάμε. Ανάμεσα στη βία και τη φυγή του δειλού επιλέγω τη βία» Μ. Γκάντι

Με αυτό δεν θέλω να πω ότι ο Γκάντι προωθούσε την βία σαν ανοικτή πολιτκή παρέμβαση, απλά να σημειώσω την συνθετότητα της πραγματικότητας. Ο αγώνας που ακολούθησε ο Γκάντι, είχε συγκεκριμένο περιεχόμενο και συμπληρώνετο μάλιστα από ένοπλο αγώνα.

Η φτώχεια έλεγε ο Γκάντι, είναι η χειρότερη βία όλων. Εγώ θα πρόσθετα ότι πρακτικά αλλά και θεωρητικά, με βία (απαλλοτροίωση και κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και οργανωμένη βίαη αντίσταση έναντι στην καταστολή των καπιταλιστών) υπάρχει η δυνατότητα να τερματισθεί την φτώχεια.

quote-poverty-is-the-worst-form-of-violence-mahatma-gandhi-68095

Αλλά  δεν είναι μόνο ο Γκάντι και το παράδειγμα της Ινδίας. Ένας άλλος αγαπημένος (οικειοποιημένος και αυτός) των πασιφιστών δήλωνε,

«χωρίς βία δεν υπάρχει δρόμος για την επιτυχία του λαού της Αφρικής απέναντι στην κυριαρχία των λευκών. Μας είχαν αποκλείσει όλες τις νόμιμες μορφές έκφρασης, με ειδικές νομοθετικές ρυθμίσεις και βρεθήκαμε σε μια θέση όπου έπρεπε είτε να αποδεχθούμε μια διαρκή κατάσταση υποταγής ή να αμφισβητήσουμε την κυβέρνηση. Αποφασίσαμε λοιπόν να αμφισβητήσουμε τον νόμο».

«Γιατί θαυμάζουμε όλους τους ανθρώπους που αντιστέκονται; Ολοι μας οι ήρωες ήταν ήρωες που αντιστάθηκαν απέναντι σε καθεστώτα αυθαιρεσίας και παρεβίασαν βεβαίως, νομικιστικά κοιταγμένο, κάποιο νόμο. Μα πολεμάνε ένα καθεστώς που έχει καθιερώσει τη βία. Πώς αλλιώς θα αντιμετωπιστεί αυτό το καθεστώς; Βεβαίως και με μέσα που μπορεί να συνιστούν βία. Αλλά δεν είναι πρωτογενής αυτή η βία. Είναι άμυνα».

Ο λόγος ανήκει στον Νέλσον Μαντέλα που μετά την βίαιη δράση του, είτε σωστά είτε λανθασμένα, είχε αποκλείσει την βία (συνοπτικά θα λέγαμε ότι η δίψα για “εκδίκηση” που βλέπουμε από μέρους μερίδας των καταπιεσμένων ήταν αποτέλεσμα και αποκλειστικό δημιούργημα της βίας του συστήματος των μεγαλοτσιφλικάδων, εξού και το τραγούδι “Kill the Boer”) για την συνέχιση του αγώνα όχι διότι αποκύρητε την βία καθεαυτή αλλά αντιλαμβανόμενος την πολιτική συγκυρία (τόσο στο εσωτερικό όσο και την διεθνή) σε συνδυασμό με την απόφαση που πήρε το κίνημα να αποδεχθεί μια προοδευτική γραμμή έναντι της επαναστατικής. Κατά τα άλλα όσοι θεωρούν ότι ο “νεαρός” βίαιος Μαντέλα δρούσε στα όρια της ανωριμότητας, καλύτερα να εξετάσουν καλύτερα την ιστορία τόσο αυτού όσο και το κινήματος της Ν.Αφρικής αλλά και την κατάσταση που επικρατεί σήμερα από τις αποφάσεις αυτές.

Ο βίαιος Μαντέλα στην δίκη του

Ο βίαιος Μαντέλα στην δίκη του

Ακόμη και το ειρηνικό κίνημα των μαύρων στην Αμερική είχε συζητήσει την βία όχι στα στενά όρια που θέτει ένας πασιφιστής

«Δεν πιστεύω» έλεγε χαρακτηριστικά ο Μάρτιν Λούθερ Κίγνκ «ότι υπάρχει κάποιο οργανωμένο σχέδιο (για την πρόκληση επεισοδίων). Οι ταραχές είναι γέννημα των συνθηκών στις οποίες ζούμε. Και όσο διατηρούνται αυτές οι συνθήκες και οι μαύροι ζουν σε αυτό το οικονομικό καθεστώς ύφεσης κάθε πόλη θα μετατρέπεται σε μια πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί με την παραμικρή αφορμή»

king-shot-article-1

Οι ιδέες του ΜΛΚ δεν είχαν και τόσο καλή απήχηση στους λευκούς Αμερικανούς.

Παράλληλα όμως με την δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ και την καταστολή του ειρηνικού κινήματος, υπήρχε και ένα ανοικτά ένοπλο κίνημα που έτυχε τεράστιας κατασυκοφάντησης από το κατεστημένο και τα ΜΜΕ. Ίσως από τους πιο συκοφαντημένους αγωνιστές της δικαιοσύνης, ο Μάλκομ Χ και το κόμμα/κίνημα των Μαύρων Πάνθηρων σάρωσε στις περιοχές όπου οι Μαύροι πληθυσμοί έζησαν στο πετσί τους την καταστολή και την κρατική, δομική και παρακρατική βία. Μέσα απ’ την αναγκαιότητα για αυτο-οργάνωση της άμυνας τόλμησαν (μα τι θράσος αυτοί οι άνθρωποι ρε παιδί μου) να πουν ξεκάθαρα, πως δεν θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν βία για να υπερασπιστούν το δίκιο τους. Το ντοκιμαντέρ μικρού μήκους του Άρη Χατζηστεφάνου εξηγεί την περίπτωση αυτή. Παραθέτω όμως απόσπασμα της ομιλίας του Μάλκομ Χ τον Φεβρουάριο του 1964 με στόχο την αντιμετώπιση της καταπίεσης από τους λευκούς:

“Κοιτάτε τι συμβαίνει τώρα μέσα και γύρω από την Σαϊγκόν και το Ανόι, στο Κονγκό και αλλού. Είναι βίαιοι, όταν τα συμφέροντά τους βρίσκονται σε κίνδυνο. Αλλά για όλη αυτήν τη βία που εμφανίζουν σε διεθνές επίπεδο, όταν εγώ και εσείς θέλουμε λίγη ελευθερία, μας ζητούν να είμαστε μη βίαιοι. Είναι βίαιοι στην Κορέα, είναι βίαιοι στη Γερμανία, είναι βίαιοι στο Νότιο Ειρηνικό, είναι βίαιοι στην Κούβα, είναι βίαιοι όπου και αν πηγαίνουν. Αλλά όταν έρχεται η ώρα για σένα και για μένα για να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας απέναντι στα λιντσαρίσματα, μας λένε να μην είμαστε βίαιοι.

Αυτό είναι ντροπή. Επειδή έχουμε παρασυρθεί ώστε να μην είμαστε βίαιοι, όταν κάποιος σηκώνεται και μιλάει όπως εγώ,  λένε, “Γιατί αυτός είναι υπέρ της χρήσης βίας.” Έτσι δεν λένε; Κάθε φορά που θα πάρετε την εφημερίδα σας, θα δείτε κάπου ότι έχουν γράψει ότι είμαι υπέρ της χρήσης βίας. Ποτέ δεν έχω υποστηρίξει κάθε μορφή βίας. Έχω μόνο πει ότι οι μαύροι άνθρωποι οι οποίοι είναι τα θύματα της οργανωμένης βίας που ασκείται πάνω μας από την Κλαν, τα Συμβούλια των πολιτών, καθώς και πολλές άλλες μορφές θα πρέπει να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας. Και όταν λέω ότι πρέπει να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας ενάντια στη βία των άλλων, χρησιμοποιούν όλη τους την δεξιοτεχνία για να κάνουν τον κόσμο να νομίζει ότι κάνω έκκληση για βία, και τέλος (εννοεί χωρίς περαιτέρω διευκρίνιση). Δεν θα έλεγα σε κανέναν να είναι βίαιος, χωρίς αιτία. Αλλά νομίζω ότι ο μαύρος άνθρωπος σε αυτή τη χώρα, πάνω και πέρα από τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, θα είναι περισσότερο δικαιολογημένος όταν σηκώνεται και αρχίζει να προστατεύει τον εαυτό του, όσους λαιμούς και κεφάλια και αν πρέπει να σπάσει.”

ακόμα ένα απόσπασμα,

«Πού ακούστηκε μια κοινωνική έκρηξη να γίνεται ευγενικά; Προσπαθείτε να περιορίσετε τον Μαύρο μέσα σε ένα γκέτο και να τον υποβάλετε σε όλες τις άδικες συνθήκες που χωράει ο νους. Όταν όμως φτάσει στο μη παρέκει, θέλετε να ξεσπάσει ευγενικά! Θέλετε να εξεγερθεί σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού που κάποιος άλλος έχει επινοήσει». Και αλλού: «Κάθε φορά που κάποιος υποδουλώνεται ή του στερείται η ελευθερία με οποιονδήποτε τρόπο, τότε αυτός ο άνθρωπος έχει δικαίωμα να καταφύγει σε οποιαδήποτε μέθοδο είναι απαραίτητη ώστε να επανακτήσει την ελευθερία του».

mx_fidel

Ο Μαλκομ Χ συζητά με τον Φιντέλ Κάστρο.

Ο Μάρξ, ακόμη πιο πρίν από όλους τους προαναφερθέντες ίσως είχε βρεί καλύτερα τα λόγια να περιγράψει τον μικροαστό όταν τα είδωλα του  στην αναζήτηση για μια “επανάσταση” χωρίς την ουσία της επανάστασης, δηλαδή την κάμψη της αντίστασης των εκμεταλλευτών:

”…Μα οι επαναστατικές απειλές των μικροαστών και δημοκρατικών αντιπροσώπων είναι απλές απόπειρες εκφοβισμού του αντιπάλου. Και όταν πια έχουν χωθεί μέσα στο αδιέξοδο, όταν έχουν εκτεθεί τόσο πολύ που είναι αναγκασμένοι να πραγματοποιήσουν τις απειλές τους, τότε αυτό το κάνουν με διφορούμενο τρόπο, με τέτοιο τρόπο που περισσότερο απ’ όλα αποφεύγει τα μέσα για την πραγματοποίηση του σκοπού και ψάχνει να βρει προσχήματα για να υποταχτεί. Το εισαγωγικό σάλπισμα που προαναγγέλλει τη μάχη, σβήνει σ’ ένα λιγόψυχο μουρμουρητό μόλις έρθει η ώρα ν’ αρχίσει η μάχη. Οι ηθοποιοί παύουν να παίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους και η δράση του έργου ατονεί ολότελα, σαν ένα φουσκωμένο μπαλόνι που το τσιμπούν με βελόνι” – Μαρξ, 18η Μπρυμαιρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη

Και κάτι περί ηθικής. Είναι ανήθικο να προτρέπουμε τους καταπιεσμένους, αυτους που τρων όλο το ξύλο των κατασταλτικών μηχανισμών, αυτών που δέχονται βομβιστικές επιθέσεις, αυτούς που καίγονται ζωντανοί στα Ιμπεριαλιστικά και καπιταλιστικά καζάνια σε μη βία (ουσιαστικά σε μη αντίσταση). Εαν δεν υπάρχει δόλος και υποκρισία όμως, υπάρχει και μια άλλη πτυχή, αυτή της ηλιθιότητας, που λέει ότι πρέπει να αποκλεισθεί με κάθε τρόπο η προσπάθεια περάσματος σε μια κοινωνία χωρίς εκμεταλλευτές, χωρίς όμως να προτάξουμε αντίσταση στην κυριαρχία τους.

* Για την φώτο στο εξώφυλλο: “The Uprising” του Honoré Daumier, έργο του 1860

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

16 Comments

  • Reply October 17, 2014

    Woofis

    Ο τίτλος, τζιαι η σχετική ατάκα του Γκάντι, συνιστούν ψευδοδίλημμαν. Στο αιώνιον ερώτημαν “fight or flight” που προκύπτει συχνά, ούτε το τι συνιστά “βίαν” είναι μονοδιάστατον, ούτε το τι συνιστά “δειλίαν”. Το να φύεις δηλαδή ήνα κρυφτείς μπορεί πολλές φορές να είναι τζαι η πιο σοφή, τζιαι η πιο “αποδοτική” λύση.

    Επίσης, πρέπει κάποιος να ορίσει τη λέξη “βία” τζιαι τη λέξη “δειλία”.
    Βία είναι τζιαι το να φωνάζεις του άλλου. Βία μπορεί να είναι να τον κοιτάζεις έντονα στα μάθκια. Βία μπορεί να είναι οι συνθήκες που του προκαλείς. Όπως είναι η φτώshια που αναφέρετε. Όπως το κλείσιμον των δρόμων τζιαι η διακοπή της παραγωγής. Άρα μια “ειρηνική διαδήλωση” με μαζικήν παρουσίαν μεγάλου μέρους του πληθυσμού, το οποίον απέχει που την “εργασίαν” τζιαι παραλύει το “αστικόν κράτος”, τζιαι “βίαιη” είναι τζιαι “αποτελεσματική”, ενώ οι απώλειες ζωών μπορεί να είναι πολλά πιο λλίες που την ένοπλην εξέγερσην μιας μειοψηφίας, με την ελπίδαν ότι η πλειοψηφία θα ποκουππισει το “αστικόν κράτος”.

    Οπότε το επιχείρημαν, “ούλλοι κάποτε επιάσαν τα όπλα, τες ππάλες, εσπάσαν τζιεφάλια τζιαι λαιμούς που λαλεί τζιαι ο Μάλκολμ Χ” κλπ. για να πείσετε την αναγκαιότηταν να ξαναγίνει, δεν στέκει. Τούτον που θα έπρεπεν να επιδιώκεται είναι η “μαζικότητα” της εκάστοτε αντίδρασης, η οποία φυσικά εκ φύσεως θα είναι “βίαιη”, τζιαι οϊ η επιβολή της χρήσης φυσικής βίας, την οποίαν υπονοείτε.

    Σε τούτον, όπως έγινεν τζιαι στο παρελθόν, θα ταχθούν όσοι αθρώποι βλέπουν ότι το παρόν σύστημαν είναι αποτυχημένον τζιαι μη βιώσιμον. Αν καρτεράτε να φκει κάποιος ή κάποιοι στο βουνόν, με τα καλάσνικοφ για “ένοπλην αντίστασην” (όπως επρότεινεν τζιαι η Δισδαιμόνα στους “λαούς της Ευρώπης”), εννά καρτεράτε πολλύν τζιαιρόν. Καλλίττερα σκεφτείτε τρόπους να κατεβεί στο δρόμον η πλειοψηφία για “ειρηνικήν άσκησην δύναμης” (που συνιστά πάλε “βίαν” αλλά αναίμακτα τζιαι με καλήν απόδοσην)….

    • Reply October 17, 2014

      Profuso

      Γούφι, είπε σου το κείμενο ότι πρέπει αύριο στις 18/10/2014 να πάρουν οι Κύπριοι τα όπλα για να σωθούν τζιαι να μεν ασχολούνται με απεργίες, κινητοποιήσεις, διαπαιδαγώγηση κτλ;
      Το κείμενο δείχνει τα ψευδοδιλήμματα και την υποκρισία της αστικής ιδεολογίας: οι αστοί απολαμβάνουν τα πλούτη τους λουσμένοι μες το αίμα αλλά όταν κάποια εκμεταλλευόμενη κοινωνική ομάδα φτάσει σε τέτοια καταπιεστική κατάσταση που δεν αντέχει άλλο και επιλέγει αντί, κυριολεκτικά, να ψοφήσει, να πάρει τα όπλα να αμυνθεί, ξαφνικά επικαλούνται την μη βία.
      Αποσπάς τις καταστάσεις που το ιστορικό τους πλαίσιο και αδυνατείς να κατανοήσεις επαρκώς του πως προέκυψε η βίαιη ή μη βίαιη κατάσταση. Το ψευδοδίλημμα είναι μεταξύ ειρηνικού ή βίαιου δρόμου. Σπάνια υπάρχει στην πραγματικότητα τέτοιο δίλημμα. Όταν υπάρχει η ειρηνική δυνατότητα απεργίας, διαδήλωσης, νόμιμης δουλείας στα σωματεία κτλ τότε προφανώς θα ακολουθηθεί, ένα κίνημα ή κόμμα δεν θα βγάλει αυτοβούλως τον εαυτό του στην παρανομία για να λιώνει στις φυλακές (τέτοια χάρη στην αστική τάξη δεν θα κάνει) εκτός κι αν η κατάσταση το οδηγήσει εκεί. Δεν είμαστε αναρχομηδενιστές ατομικιστές να πάρουμε τα όπλα για ”αντάρτικο πόλης” τάχα να βάλουμε καμιά βόμβα να παίξουμε επανάσταση. Η πάλη ιστορικά είναι θέμα τάξης, θέμα λαού: αν λαός φτάσει στην κατάσταση που θα πάρει τα όπλα (π.χ. ΕΑΜ -ΕΛΑΣ, ΔΣΕ, Ισπανικός Εμφύλιος, Ρωσσική Επανάσταση, Κομμούνα, Αλγερία, Βιετνάμ, παρτιζάνικα αντιφασιστικά σε όλη την Ευρώπη και τόσα άλλα), τότε δεν θα το κάνει επειδή το είπαμε εμείς ή εσύ, αλλά επειδή τον έσπρωξε εκεί η ιστορία.

      Καταλήγουμε σε πολύ αφελές συμπεράσματα με το σκεπτικό σου. Δηλαδή στον Β΄Παγκόσμιο υπήρχε η δυνατότητα της ειρηνικής αντιμετώπισης του φασισμού αλλά δεν ακολουθήθηκε και από βίτσιο και σαδισμό είπανε να πάρουνε τα όπλα να σταματήσουν τα ες ες;

      Το δίλημμα δεν είναι ειρηνική πάλη ή βίαιη. Όταν η κατάσταση φτάνει εκεί το δίλημμα είναι ή βασανισμοί, εκτελέσεις, μαζική μέχρι κυριολεκτικού θανάτου εξαθλίωση του λαού και αφόρητη καταπίεση ή ένοπλη πάλη. Πάντα έτσι ξεκίνησαν οι ένοπλοι αγώνες λαών. Αυτό συνοψίζεται στο σύνθημα τότε του ΕΑΜ ”όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στις αλυσίδες διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα”. Δεν ξεκίνησε , και δεν θα ξεκινούσε ένοπλο στην Ελλάδα π.χ. το 1930, δεν ήταν ηλίθιοι. Το ξεκίνησαν όμως κάτω από την Ναζιστική κατοχή γιατί μόνο έτσι μπορούσαν να σώσουν τον λαό από την πείνα.

  • Reply October 17, 2014

    Woofis

  • Reply October 17, 2014

    Woofis

    Όχι φίλε ΔΕΝ αδυνατώ να κατανοήσω το τι θέλει να πει εμμέσως πλην σαφώς το κείμενο. Ίσως να μεν καταφέρνω να μεταδώσω το τι θέλω να πω εγώ. Έτερον, εκάτερον.
    Επίσης, δεν είμαι εγώ που βλέπω “αποσπασματικά” τα πράματα. Το ατυχές παράδειγμα σου με τον Β’ Παγκόσμιο δείχνει το τούτον. Ο Β’ παγκόσμιος δεν ήταν παρά άλλη μια αποτυχία του αθρώπου, ως ολότητα,να επιλύσει τες διαφορές του όσον αφορά στες κοσμοθεωρίες που επροταθήκαν ως τότε (π.χ. καπιταλισμός έναντι σοσιαλισμού) με άλλες μεθόδους πλην της φυσικής βίας, δηλαδή της δια παντός εξάλειψης άλλων ανθρώπινων ζωών. Τζιαι είναι ατυχές επίσης διότι ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος όπως ούλλοι οι πολέμοι τζιαι οι βίαιες εξεγέρσεις ποσώς αποδεικνύουν ότι επέρχεται “πρόοδος” μετά το πέρας τους, τουλάχιστον ως μόνη γενεσιουργός αιτία. Είναι αμέτρητες οι σφαγές τζιαι οι επαναστάσεις που επνιήκαν στο αίμαν πριν επέλθει κάποιου είδους πρόοδος, μετά που μιαν υποτίθεται επιτυχημένην τελικήν “σύγκρουσην” φυσικής βίας. Η φυσική βία απλά επιβεβαιώννει στο μυαλό μου την “ωρίμανσην των συνθηκών”, ΔΕΝ την προκαλεί. Εν άλλα, πιο σημαντικά πράματα που την προκαλούν, κάποια που τα οποία ανέφερες. Οπότε ΔΕΝ είναι τζιαι απαραίτητη. Δαμέ μπορείςνα πεις διαφωνώ με το Μαρξ, εκτός τζιαι αν λέγοντας “βία”, δεν την περιορίζει στη “φυσική βία”. Βία είναι τζιαι η “μαζική, ειρηνική διαδήλωση”, όπως είπα πριν. Εκ των συνθηκών που επιφέρει στον “αντίπαλο”.

    Ο δε Β’ Παγκόσμιος παραλίγο να μας φέρει τον Γ’, τον οποίον όσοι συνειδητά ΔΕΝ θεωρούμεν ως φυσικόν επακόλουθον τζιαι αναπόφευκτον μέτρον/ μέθοδον τη φυσική βία (βλέπε “ένοπλος αγώνας”) εξακολουθούμεν να θεωρούμεν πιθανόν. Έτσι ουδέποτε θα προτείνω στον οποιονδήποτε “ένοπλον αγώναν”.

    Τέλος, όπως νομίζω εν σαφές σε ότι έγραψα, δεν είμαι εναντίον ούτε της “δράσης”, ούτε της “πάλης” τζιαι σαφώς ΔΕΝ είμαι υπέρ της πειθήνιας υποταγής στο “αστικό δίκαιο”. Τα παραδείγματα του πυροσβέστη τζιαι του OSR που έβαλα δείχνουν εξόχως το τι εννοώ.

    • Reply October 17, 2014

      Weapons of Class Destruction (WCD)

      Γενικά τζαι αόριστα πάλε, “ο άνθρωπος δεν επιλυσε τες διαφορές του”. Πέμας Γούφι ποιος εξεκίνησε το πόλεμο τζαι ποιοι αμύνουνταν. Πέμας Γούφι μου τις ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΈΝΕΣ αιτίες του Β’ παγκοσμίου όπως και όσων περιπτώσεων θέλεις να επιχειρηματολογήσεις. Σου βάλαμε παραδείγματα γίγαντες της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας του πλανήτη (οι για τίποτε αλλά για ένα καλό παραδειγματισμό αν μη τι άλλο), τζαι επιχειρηματολογείς με το σίγμαλίβε (!) τζαι ένα τύπο που έγραφε καπνίζοντας μπάφο. Συνεχίζεις να λέεις ότι θέλεις. Εμείς σου είπαμε δεν προτείνουμε τίποτε, αναλύουμε την ιστορία. Η βία δεν είναι ζήτημα ωριμότητας, είναι ζήτημα συνθηκών (δηλαδή, δεν το ελέγχει το κίνημα αυτό), αυτό λέμε. Αλλά εσύ απλά μας λες τα πιστεύω σου σαν καλός ηθικολόγος. Δεν σε αδικώ βέβαια, γέννημα των καταστάσεων είναι η συνείδηση σου, αλλά είσαι ακριβώς η περίπτωση που περιγράφει το κείμενο 🙂

      Λοιπόν το κείμενο με τον Τσε Γκεβάρα, θέλεις με εμένα να σου πω ότι είναι εκτός από ανιστόρητο, ένα απλό σκέφτομαι και γράφω? Μάλιστα χαμηλής ποιότητας, ρε παιδί μου οι τωρινοί αντικομμουνιστές είναι πολύ βαρετοί, δεν ξέρουν να γράφουν κιόλας τις μαλακίες που λένε.

      Το ζήτημα με τον κ.Παρασκευά, είναι μια πρωτοβουλία όντως ειρηνική. Δεν ξέρω εαν γινόταν μαζικό και το κράτος χρησιμοποιούσε βία τι θα απογινόταν. Εκεί θα κρινόταν, όχι τώρα που είναι απλά μια νομικιστική διαδικασία. Τι θέλεις να μας πεις, ότι με νομικιστικές διαδικασίες και 20-30 άτομα γυρώ, θα αλλάξει η Κύπρος? Πρέπει να το ομολογήσω, ότι δεν περίμενα να είσαι τόσο πολλά αφελής. Νομίζω από τον καιρό που μας έχεις πρωτοδιαβάσει, εκατάλαβες πως δεν γράφουμε απλά για να χάνουμε την ώρα μας, σε παρακαλώ ανέβασε στροφές.

  • Reply October 17, 2014

    Woofis

    “Η εύκολη απάντηση, όσον αφορά την βία είναι ότι αυτή είναι αναγκαία και χρήσιμη. “Η βία είναι η μαμμή της Ιστορίας” έχει γράψει ο Karl Marx, ως ιστορική διαπίστωση, αλλά και ως αιχμή της πολιτικής πολεμικής του, απέναντι στους κάθε είδους πασιφιστές, των οποίων ο πασισφισμός, στην μεγίστη πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι υποκριτικός, αφού, ενώπιον της χρήσης της βίας, ως εργαλείου, προτιμούν την εφαρμογή και την κυριαρχία των κανόνων, που έχουν επιβάλει οι, εκάστοτε, ισχυροί και οι οποίοι κανόνες, δεν είναι τίποτε άλλο, από την οργανωμένη και συστηματικοποιημένη αποκρυστάλλωση της δικής τους βίας. Και φυσικά, ο Karl Marx έχει δίκιο.”

    Τούτον που το blog του “αντι-κομμουνιστή” που έβαλα, τον οποίον ο φίλος(;) Weapons of Class Destruction χαρακτηρίζει ως “ένα τύπο που έγραφε καπνίζοντας μπάφο”. Τζιαι όμως, ο τύπος συμφωνεί, επί της ουσίας, μαζί σας. Λαλεί, με άλλες λέξεις τζιαι προτάσεις, το ίδιον σκατόν που λαλείτε τζιαι σεις δαμέσα. Αλλά εσείς στην κοσμάαααααρα σας. Ούτε να θκιαβάζετε επί της ουσίας, ούτε τι γράφετε ξέρετε.

    Όντως πρέπει να ανεβάσω στροφές. Ευτυχώς εν θα βασιστώ σε σας για να το πετύχω…

    • Reply October 17, 2014

      Weapons of Class Destruction (WCD)

      Φαίνεται θα πρέπει να μάθεις και να διαβάζεις εαν θα ανεβάσεις στροφές. Πάλι καμιά απάντηση επί της ουσίας. Όποιος γράφει το όνομα Μάρξ δεν τον κάμνει αυτόματα να λέει τα ίδια με μας. Άμα λέει ότι ο Τσε ήταν απλά ένας αιμοδιψής χωρίς τεκμηρίωση, έφκαλε το έτσι που το νου του τζαι επασάλυψε το με ψυχολογιστικές αμπελοφιλοσοφίες, είναι πασιφανέστατα αντικομμουνιστής διότι ο αγώνας του Τσε ήταν ακριβώς ο κομμουνισμός. τούτος δεν κάμνει ανάλυση της εποχής, της κοινωνικής κατάστασης, τίποτε. ‘Επιασεν ένα άνθρωπο τζαι λαλεί ότι εν σύμβολο αγώνα λάθος επειδή ήταν βίαιος. Κατά τα άλλα είμαστε στην κοσμάρα μας. Κοίτα, δεν είναι προσωπικό το θέμα, δεν προσπαθεί κανένας να σε προσυλητήσει μεν φοάσε, αλλά να μπορείς να κάμεις έναν διάλογο με βάση στοιχεία και επιχειρήματα και όχι το τι νιώθεις και τι πιστεύεις επειδή είσαι σχετικά οκ εσύ και θέλεις απλά λίγα περισσότερα δικαιώματα στις ακραίες συμπεριφορές του αστικού κράτους. Εμείς αυτό που σου λέμε είναι ότι δεν μπορείς να τα πάρεις αποσπασματικά, εαν θα παλέψεις για το λίγο καλύτερο πρέπει να το πάρεις ως το τέλος. Το ίδιο και με τον τρόπο, για να γεννηθεί το καινούργιο, ψευδοδιλήμματα όπως αυτό που βάζει η αστική τάξη περί βίας, η βίαιη τάξη δηλαδή, παρόλο που πρέπει να ανησυχεί το κίνημα, δεν πρέπει να είναι αποτρεπτικός λόγος. Και σου βάλαμε ιστορικά παραδείγματα για να αποδείξουμε αυτό, τα συγκεκριμένα που εμπνέουν τους πασιφιστές ανά τον κόσμο. Είναι το ίδιο με τα 20 άτομα σε μια νομική υπόθεση ή το μπλόγκ του παρέα σου? Συγγνώμη αλλά υποτιμάς όχι μόνο την δική μας την νοημοσύνη αλλά και την δική σου με αυτά που γράφεις.

  • Reply October 17, 2014

    Fristuti

    Woofis:

    Ισχυρίζεσαι:

    “Βία είναι τζιαι το να…
    Βία μπορεί να είναι να…
    Βία μπορεί να είναι οι … Όπως …. Όπως …”

    Αυτά είναι οι βασικές σου προσδιοριστικές εκφράσεις για να οριοθετήσεις το όρο βία.
    Με αυτή την λογική βάζουμε ότι θέλουμε στο περιεχόμενο χωρίς να υπάρχει ούτε ιστορική αλλά ούτε και πολιτική διαλεκτική ανάλυση. Δεν πάει έτσι όμως. Στο άρθρο λέει:

    “Σε αυτό το κείμενο δεν θα προσπαθήσω να εξηγήσω με Μαρξιστικούς-Λενινιστικούς όρους το ζήτημα της βίας παρά μόνο να θέσω τις βάσεις για κατανόηση ότι είναι κάτι περισσότερο από ένα ζήτημα “καλού/κακού” είτε ψυχολογιστικού χαρακτήρα, είτε ηθικολογικού ρομαντισμού που θα φετιχοποιήσει την βία, αποσπώντας την από το ιστορικο-κοινωνικό πλαίσιο που εμφανίζεται και καθιστώντας την μια μεμονωμένη πράξη που είναι απλά θέμα ηθικής επιλογής και όχι γέννημα των συνθηκών, τέκνο της καταπίεσης ή της ανάγκης.”

    Με άλλα λόγια το άρθρο δεν απαντάει στο τι είναι βία αλλά μας παρουσιάζει ακριβώς αυτό στο οποίο εγκλωβίζεσαι και συ ο ίδιος (π.χ: ζήτημα “καλού/κακού”). Τα σχόλια σου είναι ακριβώς η παραδειγματική απόδειξη της ουσίας του άρθρου.

    Επίσης λες:

    “Αν καρτεράτε να φκει κάποιος ή κάποιοι στο βουνόν, με τα καλάσνικοφ για “ένοπλην αντίστασην” (όπως επρότεινεν τζιαι η Δισδαιμόνα στους “λαούς της Ευρώπης”), εννά καρτεράτε πολλύν τζιαιρόν. Καλλίττερα σκεφτείτε τρόπους να κατεβεί στο δρόμον η πλειοψηφία για “ειρηνικήν άσκησην δύναμης” (που συνιστά πάλε “βίαν” αλλά αναίμακτα τζιαι με καλήν απόδοσην)….”

    Μα η επιχειρηματολογική κριτική του είδους “καρτεράτε τζαι εννα γινεί πολλά τζαι λλίο επανάσταση αντί να σκεφτείτε τρόπους να κατεβεί στο δρόμον η πλειοψηφία για “ειρηνικήν άσκησην δύναμης” αναίμακτα τζιαι με καλήν απόδοσην” είναι καθεαυτή προβληματική. Η λαϊκή εργατική αντίσταση εκείνο το οποίο απαιτεί είναι εργατική λαϊκή εξουσία. Για να το πετύχει πρέπει να κερδίσει τον πόλεμο. Πόλεμο έχουμε Woofis, ταξικό πόλεμο. Εγώ προσωπικά για τον πόλεμο ξέρω ότι αν κάποιος δεν πάρει τα όπλα είναι τελειωμένος. Πόσο μάλλον όταν ο πόλεμος είναι ταξικός.

    “τζιαι με καλήν απόδοσην” συγγνώμη αλλά η απόδοση πως μετρίεται εδώ;;;;

    Η βία που μάχεσαι είτε να την προσδιορίσεις είτε να την αποκηρύξεις είτε να την οικειοποιηθείς δεν είναι αυτόνομο πεδίο εκτός του ταξικού πολέμου. Αν απορρίπτεις ότι υπάρχει ταξικός πόλεμος δεν υπάρχει λόγος να μιλάμε για βία.

    και μετά λες:

    “Άρα μια “ειρηνική διαδήλωση” τζιαι “βίαιη” είναι τζιαι “αποτελεσματική””

    Το αν είναι ή όχι δεν ενδιαφέρει και ιδιαίτερα. Το ουσιαστικό εδώ είναι αν η διαδήλωση εξυπηρετεί τα συμφέροντα αυτών που παράγουν τον πλούτο αφού η βία είναι σύμφητη με την εκμετάλλευση.

  • Reply October 17, 2014

    Woofis

    Fristuti,

    Δεν “ισχυρίζομαι” τίποτε. Ήταν αναμενόμενον να καταλήξει η συζήτηση σε “γλωσσικόν διαγωνισμόν”. Ελπίζω όμως να μεν διαφωνήσεις ότι η λέξη “βία” στον τίτλον, όπως εξάγεται που την ατάκαν του Γκάντι, για την Αγκάρρα (εν ξέρω για τον Γκάντι) σημαίνει “φυσική βία”, ήτοι χρήση όπλων με ενδεχόμενον τραυματισμόν έως τζιαι θάνατον του “αντιπάλου”.
    Ο Αναστασόπουλος, τον οποίον τόσον εύκολα απαξίωσεν ο WCD λέει πολλά εύστοχα ότι βία είναι ακόμα τζιαι οι κανόνες, οι “νόμοι”, οι οποίοι συνιστούν οργανωμένη και συστηματικοποιημένη αποκρυστάλλωση της βίας “κάποιων”.
    Άρα,για να απαντήσω σε μεμονωμένες ατάκες αθρώπων που οι “πασιφιστές” θαυμάζουν, όπως ο Γκάντι, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο Μαντέλα, οι οποίοι είτε που την αρχήν είτε τελικώς, με το παράδειγμαν τους, αποκήρυξαν ακριβώς τούτην την μορφήν βίας, τες οποίες χρησιμοποιείτε για να αποδείξετε ότι κάπως “δικαιολογούν” τη φυσική βία, πρέπει να ορίσω κάπωςτο τι εννοούμεν με το “βία”. Αν ο νόμος, οι κανόνες κλπ. συνιστούν “αποκρυσταλλωμένη βία” (διότι όποιος τους παραβαίνει υπόκειται σε κάποιαν έκφανση βίας ως “πειθαρχικό μέτρο”) τότε ούτε καν οι αναρχικοί δεν είναι εναντίον της βίας. Ούτε στην αταξική κοινωνία θα υπάρχει “ανομία”, θα υπάρχουν κανόνες “αποκρυσταλλωμένοι” με κάποια μορφή βίας (τουλάχιστον αρχικά). Είναι στη μορφή που διαφωνούμεν, όχι στο “μέσο” καθαυτόν.
    Αλλά είναι παντελώς διαφορετικόν να δείχνετε τόση συγκατάβαση σε όποιον υποστηρίζει ότι από όλες τις μορφές “βίας” (ως μέσον) αντιτίθεται στη φυσική βίαν, ως “αφελήν” ή “ηλίθιον” ή “ανήθικον”. Είναι κατ’εμέναν συντήρηση του χείριστου είδους. Δεν διαφέρετε επί της ουσίας που όσους καπιταλιστές θεωρούν ότι “άλλη λύση δεν υπάρχει εκτός που το σύστημαν διότι εν το μόνον που έshιει εφαρμοστεί με επιτυχίαν ως σήμερα”.
    Κοινώς, όταν οι διατεινόμενοι υπέρμαχοι της παγκοσμίου ειρήνης υποστηρίζουν εμμέσως πλην σαφώς ότι αργά ή γλήορα θα πρέπει να αλληλοσφαχτούμεν, τότε όντως είναι νομοτελειακή εξέλιξη τζιαι αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Του στυλ “αν θέλεις ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμον”.

    • Reply October 17, 2014

      Weapons of Class Destruction (WCD)

      1. εαν όλα είναι βία τότε προφανώς δεν έχει σημασία να μιλάμε για αυτήν.
      2. “Ο Αναστασόπουλος, τον οποίον τόσον εύκολα απαξίωσεν ο WCD”, ποιος σου είπεν πόση σημασία του έδωσα? Έφκαλες το που το νου σου τούτο. Το διάβασα το άρθρο του, και ειλικρινά ήμουν επιεικής. Καταλαμβαίνω την προσπάθεια σου να βρεις άρθρα που γράφονται από “αριστερούς” και να υοθετούν την άποψη σου για να μας πεις “έτο τζαι άλλοι συμφωνούν μαζί μου” αλλά δεν είναι σοβαρό άρθρο. Με την ίδια λογική περί βίας, θα λέγαμε και η αντίσταση κατά το πραξικόπημα στην Κύπρο ήταν κακό πράμαν, αλλά δεν μου αρέσει να μιλώ με θρησκευτικούς όρους.
      3. “τες οποίες χρησιμοποιείτε για να αποδείξετε ότι κάπως “δικαιολογούν” τη φυσική βία”. Και ξαναλέω, ΟΧΙ ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΑΥΤΟ. Βάλαμε τα παραδείγματα για να αποδείξουμε ότι ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ Η ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ.
      4. ποιος σε αποκάλεσε ηλίθιο και ανήθικον? πάλε που το νου σου για να πεις τα δικά σου. Προφανώς εταυτίζεσουν με την άποψη που αποδομούσαμε τζαι είπες να κάμεις πως σου επιτεθούμαστε. Τα σχόλια είναι εκεί, λες ψέματα. Το μόνο που είπα είναι ότι υποτιμάς την νουμοσύνη μας εμάς και την δική σου με αυτά που λες. Δικαιούσε βέβαια να έχεις και χαμηλά στάνταρ για τον εαυτό σου, εαν είναι αυτό που θέλεις. Τζιαμέ εφτάσαμεν, να λεν οι υπέρμαχοι του συστήματος της εκμετάλλευσης αυτούς που θέλουν αλλαγή…συντηρητικούς!!! πληζ τούτα στον στροβολιώτη που εν αδκιασερός όχι εδώ.
      5. “όταν οι διατεινόμενοι υπέρμαχοι της παγκοσμίου ειρήνης υποστηρίζουν εμμέσως πλην σαφώς ότι αργά ή γλήορα θα πρέπει να αλληλοσφαχτούμεν” δεν είπαμεν έτσι πράμα, πάλε δικά σου συμπεράσματα. Εάν και εφόσον πούμε το “αν θέλεις ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμον”, θα το πούμε σε συγκεκριμένη συγκυρία και θα το εξηγήσουμε αναλόγως. Σε αυτό το άρθρο δεν λέμε πουθενά αυτό. Ο λαός και το κίνημα δεν επιλέγει ποτέ την βία, αναγκάζεται και σύρνεται σε αυτήν, εαν χρησιμοποιήσει βία είναι ΠΑΝΤΟΤΕ αμυντική. Και σε προκαλώ να μου βρεις που είπαμε ότι θέλουμε να αλληλοσφαχτούμε, ή που εκαλέσαμε τον οποιονδήποτε να πάει να σφάξει γενικά και αόριστα κάποιον επειδή διαφωνεί μαζί του. Απλά μας βάζεις λόγια που δεν είπαμε για να δικαιολογήσεις την αντίληψη σου, τζαι τούτο είναι ανέντιμο ακόμα και για αντιπάλους σου αν το κάμνεις συνειδητά.

    • Reply October 17, 2014

      Fristuti

      Να σου το πώ όπως το βλέπω και όπως το καταλαβαίνει το μυαλό μου;

      αν η εργατική τάξη κάνει ότι κανει γιατί βρίσκεται ιστορικά σε μια επαναστημένη εποχή τότε αυτό που κάνει είναι αυτό που πρέπει να γίνει, να ελευθερωθεί. Αντιθέτως η αστική τάξη κάνει ότι κάνει για να εκμεταλλευτεί την εργατική τάξη, να την εγκλώβίζει.

      Με βάση αυτά, αυτό που λες δεν έχει νόημα:

      “Ελπίζω όμως να μεν διαφωνήσεις ότι η λέξη “βία” στον τίτλον, όπως εξάγεται που την ατάκαν του Γκάντι, για την Αγκάρρα (εν ξέρω για τον Γκάντι) σημαίνει “φυσική βία”, ήτοι χρήση όπλων με ενδεχόμενον τραυματισμόν έως τζιαι θάνατον του “αντιπάλου”.”

      Πραγματικά απορώ το πώς διαβάζεις.

      • Reply October 17, 2014

        Weapons of Class Destruction (WCD)

        Απλα να σημειώσω για χάριν συζήτησης ότι και για τον Γκάντι η βία δεν ήταν μόνο η φυσική, αλλά για να κάτσουμε να εξηγήσουμε το σύστημα αντίληψης του θα χρειαζόμασταν πολλές κόλλες. Ο Γκάντι είχε και πραγματιστική πλευρά, που την οποία πήραμε την συγκεκριμένη ατάκα, αλλά πίστευε κιόλας σε βαθμό θρησκευτικής ευλάβειας στα δόγματα ahimsa (μη-βία) και satyagraha (δύναμη της αλήθειας, δηλαδή την ιδέα ότι η μια και μοναδική αλήθεια θα έβρισκε τρόπο από μόνη της να εξυψωθεί [χριστιανισμός, κανείς;]). Δηλαδή ότι δεν χρειάζεται η βία επειδή η αλήθεια έτσι και αλλιώς θα φανερωθεί, κάτι που ιστορικά μιλώντας δεν επιβεβαιώνεται εκτός και αν πιστεύεις οπόταν η λογική αντιπαράθεση δεν έχει λόγο. Λοιπόν για τους φιλελεύθερους αστούς και μικροαστούς, αν θέλουν να τον χρησιμοποιούν θα πρέπει να το κάνουν στο συγκεκριμένο περιεχόμενο. Αλλά, εδώ τόσους και τόσα κονιορτοποίησαν μέσα στο μπλέντερ, τον Γκάντι θα αφήσουν;

        • Reply October 17, 2014

          Weapons of Class Destruction (WCD)

          Για να είμαι ειλικρινής περίμενα από τον Γούφι να μας πετάξει κανέναν Gene Sharp, αλλά φαντάζομαι δεν το έψαξε ακόμα το θέμα αρκετά. Τζιαμέ ήταν να πω μάλιστα, να ένας μικροαστός που σέβεται τον εαυτό του και ψάχνει λίγο το θέμα, δεν απαντά απλά με ένστικτο, τζαι ήταν να δημιουργηθεί τζαι διάλογος. Αλλά επροτίμησε το συναίσθημα, την θρησκευτική σκέψη τζαι εν τέλη όταν εβρέθηκε προ αδιεξόδου, το τσούνιασμα.

  • Reply October 17, 2014

    Fristuti

    Προσοχή!! μπορεί να πετάξει κανένα Ζιζέκ, έτσι άσφαιρο για αντιπερισπασμό, με κανένα πιασάρικο απόφθεγγμα του τύπου “Gandhi was more violent than Hitler” που το βρίσκουμε στο “On Violence”. Μια απόπειρα του Σλοβένου “κομμουνιστή” χαχα να αναθεωρήσει τι είναι βία. Αρέσκουν στους φιλελεύθερους κάτι τέθκοια, να μπερδεύουν τις έννοιες και ειδικά να τις αποκόπτουν από το φυσικό τους περιβάλλον, την ιστορία δηλαδή.

  • Reply October 18, 2014

    Woofis

    Είπαμεντε φίλε (;) WCD, ώρες-ώρες διερωτούμαι αν αντιλαμβάνεστε τι γράφετε:

    “Και κάτι περί ηθικής. Είναι ανήθικο να προτρέπουμε τους καταπιεσμένους, αυτους που τρων όλο το ξύλο των κατασταλτικών μηχανισμών, αυτών που δέχονται βομβιστικές επιθέσεις, αυτούς που καίγονται ζωντανοί στα Ιμπεριαλιστικά και καπιταλιστικά καζάνια σε μη βία (ουσιαστικά σε μη αντίσταση). Εαν δεν υπάρχει δόλος και υποκρισία όμως, υπάρχει και μια άλλη πτυχή, αυτή της ηλιθιότητας, που λέει ότι πρέπει να αποκλεισθεί με κάθε τρόπο η προσπάθεια περάσματος σε μια κοινωνία χωρίς εκμεταλλευτές, χωρίς όμως να προτάξουμε αντίσταση στην κυριαρχία τους.”

    “Δεν σε αδικώ βέβαια, γέννημα των καταστάσεων είναι η συνείδηση σου, αλλά είσαι ακριβώς η περίπτωση που περιγράφει το κείμενο :)”

    “ποιος σε αποκάλεσε ηλίθιο και ανήθικον? πάλε που το νου σου για να πεις τα δικά σου.”

    Που το νου μου ώστε; Αλλά το “αφελής” προφανώς εν το αποσύρεις. Εν “ήπιος” χαρακτηρισμός εξάλλου…

    Α, εν συνηθίζω να “τσουνιάζουμαι” (προτιμώ το “αγκρίζουμαι”) ειδικά όταν οι χαρακτηρισμοί που εκτοξεύονται εν με αφορούν. Επίσης ούτε προσηλυτισμούς φοούμαι ούτε θρησκείες, είτε με ουράνιον πατερούλλην είτε με επίγειους. Εξεπέρασα τα πιον.

    Επίσης, όντως εν έχω μελετήσει Gene Sharp, μπορεί να του ρίξω κανένα βλέφαρον. Αλλά μάλλον θα έπρεπεν να μου συστήσεις τον Henry David Thoreau αφού θέλεις να με “ξεστραβώσεις”. Τολστόϋ έχω θκιαβάσει σε κάποιο βαθμό.

    Stay cool.

    • Reply October 18, 2014

      Weapons of Class Destruction (WCD)

      Γούφι δεν σε αποκάλεσε κανένας ηλίθιο και ανήθικο. Είπαμε στο άρθρο για τις πράξεις, αποφάσισες να ταυτιστείς και να υιοθετήσεις τους τίτλους σε προσωπικό επίπεδο. Μεν μας πεις ότι το άρθρο εν για σένα που το γράψαμε τζιόλας. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πάντα καταλήγουμε σε γλωσσικά αδιέξοδα μαζί σου και ποτέ δεν μπαίνει στο ψαχνό το θέμα. Εσύ θέλεις ττεμενάδες για να συζητήσεις, πράγμα παράξενο αν λάβουμε υπόψιν ότι δέχεσαι (;) τες χυδαιότητες του ομίλου των αναρχοκαπιταλιστών. Τουλάχιστον να μπορούμε να διαφωνήσουμε χωρίς να χρειαστεί να επεξηγήσουμε γιατί είπαμε την τάδε λέξη τζαι πoιον εστόχευε. Ο Thoreau εξεπεράστηκεν από σοβαρούς μελετητές στο ζήτημα της βίας, ασχολούνται μαζί του μόνο φιλοσοφικά ή τα σχολιαρόπαιδα που είναι πιο ρομαντικά. O Gene Sharp είναι τουλάχιστον πραγματιστής, δεν έχει θρησκευτικά μέσα. Οι τακτικές του έχουν χρησιμοποιηθεί τόσο από ακτιβιστές όσο και από την CIA για αποσταθερωποίηση και εκθρόνιση καθεστώτων χωρίς να στείλουν στρατούς σε πρώτη φάση. Μετά που τόσα σχόλια που ασχοληθήκαν μαζί σου, πρέπει να διαμορφώσεις όντως πιο ολοκληρωμένη άποψη στο θέμα, τζαι να λάβεις υπόψην τζαι την ουσία τούντου άρθρου. Καλήν ανάγνωσην.

Leave a Reply