Αντίσταση στη λήθη και την υποταγή

Η φετινή επέτειος του διπλού εγκλήματος της Κύπρου, η πρώτη που η Αγκάρρα έχει την δυνατότητα να εκφέρει λόγο και άποψη, χαρακτηρίζεται από μια μεταβατική περίοδο. Την περίοδο μέσα από την οποία η ντόπια αστική τάξη, εκμεταλλευόμενη την δυναμική που έχει αποκτήσει από τις αποτυχίες και τις αδυναμίες της Κυπριακής Αριστεράς και της απουσίας ταξικής πολιτικής, να αποκτήσει προβάδισμα αναθεώρησης της ιστορίας με σκοπό την επιβολή των ιδιαίτερων συμφερόντων της στο άμεσο μέλλον. Καταβάλλει συνειδητές ψευδοεπιστημονικές  προσπάθειες παραχάραξης της ιστορίας κατανοώντας ότι με την πάροδο του χρόνου και την λήθη που επέρχεται στην Κυπριακή κοινωνία αλλά και η στρατιά από-πολιτικοποιημένων και αδιάφορων νέων, είναι ένα αρκετά καλό περιβάλλον για να πιάσει τόπο. Την ώρα που ο Ιμπεριαλισμός πατάει γερά και σταθερά στον τόπο μας, οι διάφοροι κοσμοπολίτες φιλελεύθεροι προσπαθούν να εμπλέξουν τον Αμερικανικό παράγοντα όλο και περισσότερο στο Κυπριακό, προς αποφυγή του καναβάτσου στο οποίο περιήλθαν μετά τα γεγονότα του 2004. Με σημαία τον Γλαύκο Κληρίδη – σαν ιδέα – προσπαθούν να τραβήξουν όσο μεγαλύτερα ποσοστά της Αριστεράς για βοήθεια, γνωρίζοντας πως η λύση την οποία επιθυμούν περνάει μέσα από αυτήν. Από την άλλη το εθνικιστικό στρατόπεδο, γιγαντωμένο όπως ήταν και είναι μέσα από τους θεσμούς του αστικού κράτους, την επιρροή του κλήρου και την εμπλοκή του σε θέματα παιδείας προβάρει συναγερμούς για επιστράτευση. Κάποιοι θέλουν να μας πείσουν ότι σε αυτό το αστικό κονταροκτύπημα δεν χωράνε τρίτοι. Είτε είσαι εθνικιστής, είτε πρέπει να είσαι με τους κοσμοπολίτες αστούς.

Οι φιλελεύθεροι αριστεροί, μαζί και μια μερίδα απογοητευμένων συναισθηματιών έχουν αναλάβει να κάνουν την δουλειά αυτή του Δούρειου Ίππου μέσα στο εργατικό λαϊκό κίνημα, αναγορεύοντας μάλιστα τον εαυτό τους σαν ριζοσπάστη για περισσότερο έρεισμα. Είτε με μειωμένη αντίληψη είτε συνειδητά καλλιεργούν μια ψευδαίσθηση ότι η συμπόρευση με τον Ιμπεριαλισμό θα επιφέρει μια λύση, την οποία εμείς μετά θα δικαιούμαστε να κάνουμε ότι θέλουμε. Αυτή η προσέγγιση είναι πρωτίστως ανιστόρητη και δευτερευόντως καχύποπτη. Πιστεύουν πραγματικά ότι ο Ιμπεριαλισμός απλά θα λύσει το Κυπριακό και θα φύγει; Τότε είναι βλάκες. Η ιστορία δείχνει άπειρα παραδείγματα όπου με την εμπλοκή Ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, οι θεσμοί που δημιούργησαν όχι μόνο δεν επέφεραν λύσεις, αλλά χειροτέρεψαν τα προβλήματα. Πιστεύουν ότι ο Ιμπεριαλισμός θέλει σταθερότητα για τα συμφέροντά του; Τότε είναι ανιστόρητοι. Ίσως να πιστεύουν στους συσχετισμούς δυνάμεων, αλλά τι θα σήμαινε για αυτούς τους συσχετισμούς η παραχάραξη της ιστορίας με σκοπό την άμεση εμπλοκή Ιμπεριαλιστών, και «λύση» μέσα στα πλαίσια της εξουσίας των μονοπωλίων; Αυτό που εντυπωσιάζει μάλιστα είναι η υπογραφή τους σε μια τόσο στρεβλωμένη αναθεώρηση της Ιστορίας που αθωώνει την εθνικιστική αφήγηση και τους πραξικοπηματίες, κατεβάζοντας τους αντιστασιακούς οι οποίοι πολέμησαν για την Δημοκρατία στο ίδιο μετερίζι με τους εγκληματίες του πραξικοπήματος σαν περίπου εξίσου παρασυρμένους ονειροπόλους.

Το Κυπριακό δεν μπορεί να αναγνωσθεί έξω από την ερμηνεία του Ιμπεριαλισμού μέσα στο σύστημα το οποίο κατείχε εξέχουσα σημασία ειδικά την περίοδο του Ψυχρού πολέμου. Η στρατηγική της θέση ήταν καίριας σημασίας για τον Ιμπεριαλισμό από την πρώιμη περίοδο διαμόρφωσής του για αστυνόμευση της περιοχής των πετρελαίων. Από την επιστράτευση του Γρίβα για τον ενωτικό αγώνα του 1955-59 για να «προλάβουν τον αγώνα της Αριστεράς» και το ξεκαθάρισμα λογαριασμών για την εξουσία μέχρι τις σύνθήκες Ζυρίχης Λονδίνου και τα γεγονότα του 1963-74, ο Αγγλοαμερικανικός Ιμπεριαλιστικός παράγοντας δεν ήταν μια «ουδέτερη δύναμη» που απλά ζητούσε «ειλικρινή» μεταχείριση. Ακόμη και σήμερα η Κύπρος κατέχει σημαντική θέση για τις κατασκοπευτικές βλέψεις των Ιμπεριαλιστών. Αυτή η αλήθεια ήταν δύσκολο να ανατραπεί όσο οι μνήμες από τα εγκλήματα ήταν ακόμα φρέσκες. Ο λαός απλά θα τους αφάνιζε πολιτικά σε μια τέτοια περίπτωση. Αντ’ αυτού, προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια πολιτική πλατφόρμα μέσα από την οποία θα μπορούσαν να παλέψουν, τον Κληριδισμό. Είναι μάλιστα ενδιαφέρον το γεγονός ότι η κοσμοπολίτικη αφήγηση και πολιτική έχει εκφρασθεί από το ίδιο μετερίζι που προστάτευσε τους πραξικοπηματίες και τους ανέδειξε στην Κυπριακή κοινωνία. Η παράταξη Κληρίδη μάλιστα ανέβηκε στην εξουσία πατώντας σε εθνικιστική ρητορεία, με μια από τις άμεσες του κινήσεις να ήταν η αθώωση των 63 πραξικοπηματιών. 40 χρόνια μετά, με πολλούς αγωνιστές της εποχής νεκρούς και νέους γαλουχημένους με την αστική προπαγάνδα, οι απολογητές των Ιμπεριαλιστών βρήκαν την ευκαιρία τους. Είναι τόσο αλαζόνες μάλιστα που λένε ότι όλα είναι μύθοι και όλοι εμείς βολεμένοι της ιστορίας.

Σήμερα, προσπαθούν να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι οποιαδήποτε ερμηνεία αντιστέκεται στην εμπλοκή του Αμερικανικού Ιμπεριαλισμού, η αντίσταση ενάντια στην Ιμπεριαλιστική πολιτική, τους συνεταιρισμούς του (θΑ)ΝΑΤΟ(Υ), είναι εθνικισμός (με την ίδια λογική θα χαρακτήριζαν τις εθνικοποιήσεις των μονοπωλίων και τον οικονομικό προστατευτισμό σαν εθνικισμό). Προσπαθούν επίσης να ενισχύσουν την άποψη ότι για τα δεινά της Κύπρου φταίνε αποκλειστικά οι Κύπριοι και από τις δύο πλευρές – αποκόπτοντας έτσι οποιαδήποτε ερμηνεία και αντίληψης του Κυπριακού μέσα στο ευρύτερο κλίμα που επικρατούσε την περίοδο εκείνη- οι δύο «εθνικισμοί». Αυτοί που υποστηρίζουν και πολιτεύονται μέσα στα ίδια κόμματα με πραξικοπηματίες και εθνικιστές. Σαν αυτοί οι εθνικισμοί να μην έχουν γενεσιουργά αίτια, να μην είχαν αρχή, χρηματοδότηση και κάλυψη. Από τη άλλη, το εθνικιστικό στρατόπεδο καλά κρατεί με τις στιβαρές πλάτες που έχει δημιουργήσει διαμέσου των χρόνων. Oι δύο αυτές παρατάξεις συγκρούονται και μέσα στα κόμματα που τρέφονται αλλά και εκτός, μέσω μιας συμπαράταξης αριστερών άλλοθι. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, η έκκληση για αγώνα ενάντια στην λήθη είναι επιτακτική ανάγκη. Σε αυτή την χρονική συγκυρία η ταξική απάντηση πρέπει να είναι αυτόνομη και μακριά από τα (παλιά και) σύγχρονα φαντάσματα εθνικιστών και κοσμοπολιτών: Ούτε Τάσσος – Ούτε Κληρίδης.

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

24 Comments

  • Reply July 20, 2014

    gregoris

    απορίες
    1. ποιοι είναι οι αυτοί οι φιλελεύθεροι αριστεροί; έχουν κάποια σελίδα, οργάνωση, έντυπο ή κάτι να τους μάθουμε επιτέλους; όχι ότιδήποτε άλλο αλλά επειδή το άρθρο τους αφιερώνει περισσότερο χώρου και φαίνεται να τους θεωρεί πιο σημαντικούς και κατακριτέους από τους εθνικιστές
    2. το ΑΚΕΛ τι είναι; κοσμοπολίτικο, εθνικιστικό ή ταξικό ως προς την θέση του για το κυπριακό; τι απάντησε και τι απαντά εν τέλει στο ψευδοδίλημμα τάσσος ή κληρίδης; δεν μπορεί να θεωρηθεί ασήμαντη ερώτηση φαντάζομαι αλλά το άρθρο φαίνεται δεν έχει κάτι να πει επί της ουσίας
    3. τα γεγονότα του 2004 εκτός από καναβάτσο για τους “κοσμοπολίτες” φιλελεύθερους δεν έχουν κάποια άλλη σημασία; ας πούμε τι λέει η αγκάρρα για το 2004; για το Ανάν, για το στάτους κβο, για την μορφή της λύσης κλπ;

    • Reply July 20, 2014

      Weapons of Class Destruction (WCD)

      Φίλε Gregori,

      Στόχος του άρθρου δεν είναι να στοχοποιήσει άτομα αλλά να σχολιάσει μια πολιτική τοποθέτηση που θεωρεί ότι ξεχωρίζει και πρέπει να συζητηθεί. Συζητά περισσότερο τους κοσμοπολίτες και τους φιλελεύθερους επειδή αυτοί φαίνεται να κινούνται και να δρομολογούν εξελίξεις. Το εθνικιστικό στρατόπεδο είναι συμπαγές αλλά δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά τις θέσεις του πρόσφατα. Να είσαι βέβαιος ότι θα υπάρξουν άρθρα και προς αυτή την κατεύθυνση στο μέλλον. Το ΑΚΕΛ είναι μια πολύπλοκη κατάσταση, αυτή την στιγμή έχει απόλα μέσα. Παρά το γεγονός ότι θα συναντήσεις άτομα – συνήθως ψηφοφόρους – μέσα στα όρια του εθνικισμού, σίγουρα το επίσημο κόμμα δεν μπορεί να θεωρηθεί εθνικιστικό. Η αδυναμία του να προβάρει ταξική πολιτική έχει αποκλείσει μια ταξική πολιτική απάντηση στο Κυπριακό, με αποτέλεσμα να αιωρείται αόριστα προς μια λύση που ούτε και εγώ δεν έχω καταλάβει ποια είναι. Τα λάθη και οι παραλείψεις του ΑΚΕΛ όμως δεν μπορεί να στρέφουν τις προσπάθειες μας προς τους κοσμοπολίτες και να καλλιεργούμε ψευδαισθήσεις για όψιμες λύσεις μέσα από τα πλαίσια τα οποία μας έφεραν στην Κυπριακή τραγωδία εξ αρχής. Τα ερωτήματά σου φυσικά για την φύση και τη στάση του ΑΚΕΛ θα πρέπει συζητηθούν και αυτά και να μπουν πιο επιτακτικά και μπρος την ηγεσία του κόμματος. Το 3 σου σημείο θέτει ενδιαφέρον ζητήματα τα οποία σαφώς θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε μέσα από διάφορα μας άρθρα στο μέλλον. Το άρθρο δεν έχει να απαντήσει στο δίλημμα διότι δεν διαφαίνεται να υπάρχει κάτι πέρα από αυτό το δίλημμα στην κοινωνία αυτή την στιγμή. Η Αγκάρρα δεν είναι οργάνωση ούτε κόμμα που κάνει πολιτική, αλλά προτρέπει αν θέλεις το εργατικό κίνημα και τα λαικά στρώματα να υοθετήσουν το πλαίσιο της ταξικής πολιτικής, να ξεπεράσει αυτό το αστικό ψευδοδίλημμα και να χαράξουν δική τους πολιτική. Και για να σε προλάβω στο θέμα συνεργασιών, ναι με συνεργασίες μέσα στο λαό, όχι θεωρητικοποίηση των συμβιβασμών σε επίπεδο ηγεσίας. Να μην καταλήξουμε να παλεύουμε για περισσότερη Ε.Ε και ΗΠΑ στο τέλος.

  • Reply July 20, 2014

    Aneforiwn

    Φίλοι Blogοδεσπότες,

    Επιτρέψτε ΜΟΥ ένα-δυο σχόλια, που αποτελούν μάλλον συμπλήρωμα στα όσα γράφετε:
    1. Λέτε: «Οι φιλελεύθεροι αριστεροί, μαζί και μια μερίδα απογοητευμένων συναισθηματιών έχουν αναλάβει να κάνουν την δουλειά αυτή του Δούρειου Ίππου μέσα στο εργατικό λαϊκό κίνημα, αναγορεύοντας μάλιστα τον εαυτό τους σαν ριζοσπάστη για περισσότερο έρεισμα. Είτε με μειωμένη αντίληψη είτε συνειδητά καλλιεργούν μια ψευδαίσθηση ότι η συμπόρευση με τον Ιμπεριαλισμό θα επιφέρει μια λύση, την οποία εμείς μετά θα δικαιούμαστε να κάνουμε ότι θέλουμε. Αυτή η προσέγγιση είναι πρωτίστως ανιστόρητη και δευτερευόντως καχύποπτη»… — Κατ’ αρχάς οι συγκεκριμένοι «φιλελεύθεροι αριστεροί […] και [η] μερίδα [των] απογοητευμένων συναισθηματιών…», είναι αυτοί που και την άλλη φκαίνουν τζιαι μιλούν τζιαι λαλούν για την ανάγκη συνεργασίας ΑΚΕΛ – ΔΗΣΥ για λύση του κυπριακού, λες και τα δύο κόμματα δεν έχουν διαφορετικές προσεγγίσεις πάνω στο θέμα. Προφανώς ΔΕΝ τις βλέπουν… Πέραν τούτου όμως, ΕΓΩ έχω την άποψη ότι οι αόριστες και γενικόλογες αναφορές σε «φιλελεύθερους αριστερούς» και λοιπούς «απογοητευμένους συναισθηματίες», ΔΕΝ αποτελούν αποτελεσματικό τρόπο απάντησης κι αντιμετώπισης των απόψεων και τοποθετήσεων τους. Άποψη ΜΟΥ είναι ότι πρέπει να σχολιάζουμε ό,τι συγκεκριμένο γράφουν, εκφράζουν και προβάλουν και δη αυτά που μπορεί «να καλλιεργήσουν [την] ψευδαίσθηση ότι η συμπόρευση με τον Ιμπεριαλισμό θα επιφέρει μια λύση…», κι αν χρειαστεί να κάμνουμε και ονομαστικές αναφορές σ’ αυτούς αναλύοντας τον ρόλο που παίζουν είτε «συνειδητά» είτε λόγω «μειωμένης αντίληψης»

    2. Πέραν τούτου αν η συγκεκριμένη «προσέγγιση είναι […] ανιστόρητη και […] καχύποπτη», αυτό πρέπει να το αναδεικνύουμε με συγκεκριμένα παραδείγματα από τη παγκόσμια ιστορία και εμπορεία… Γιατί αυτά μπορεί να είναι μεν αυτονόητα και κάτι σαν αξιώματα για ‘ΜΑΣ, όμως ο λόγος ΜΑΣ πρέπει να είναι και τεκμηριωμένος και στοιχειοθετημένος… Κατά τ’ άλλα συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό με το κείμενο ΣΑΣ!

  • Reply July 21, 2014

    Weapons of Class Destruction (WCD)

    Άνεφ,

    Έχουμε πολλάκις αναφερθεί σε συγκεκριμένα κέιμενα και σχόλια των φιλελεύθερων που κριτικάρουμε. Το παρόν άρθρο είναι προιόν αναστοχασμού της συγκυρίας παρά προσπάθεια να τεκμηριώσω κατηγορίες. Αν ανατρέξεις τα άρθρα μας και στη σελίδα και στο FB θα δείς πολλές αναφορές. Η αλήθεια είναι ότι σαν να απαντώ σε κάτι που δεν βάζω εδώ, αλλά θα επανέλθω με συγκεκριμένα κείμενα στο μέλλον.

    Στο θέμα των αριστερών φιλελεύθερων αποφεύγω να χρησιμοποιήσω ονόματα διότι δεν θεωρώ ότι είναι δημόσια πρόσωπα. Για αυτό νομίζω πως δεν αντιπροσωπεύουν κάτι πέραν των εαυτών τους και δεν θα ήταν ορθό η ηθικό εκ μέρους μου να τους στοχοποιήσω σαν άτομα. Άλλωστε την πολιτική τους θέλω να θίξω και όχι να τους κατονομάσω. Για τους φιλελεύθερους που κατέβασαν υποψήφιους και έχουν δημόσια πρόσωπα γράψαμε και παραθέσαμε και τα λεγόμενα τους σε άλλες αναρτήσεις μας (και σημείωσε πως μας κατηγόρησαν ότι κάνουμε προσωπικές επιθέσεις για αυτό το λόγο).

    Αυτό που λες είναι σημαντικό -> “είναι αυτοί που και την άλλη φκαίνουν τζιαι μιλούν τζιαι λαλούν για την ανάγκη συνεργασίας ΑΚΕΛ – ΔΗΣΥ για λύση του κυπριακού, λες και τα δύο κόμματα δεν έχουν διαφορετικές προσεγγίσεις πάνω στο θέμα.” Εγώ λέω οτι οι φιλελεύθεροι ξέρουν πολύ καλά τις διαφορές και προσπαθούν με κάθε τρόπο να τραβήξουν το ΑΚΕΛ σε μια λύση με δικούς τους όρους, για αυτό το χωρίζουν σε “νούσιμους” και “φανατικούς κομμουνιστές” (Στροβολιώτης) ή “φωνακλάδικη μειοψηφεία” (Χόπλαρου). Για αυτό λέω για τους αριστερούς φιλελεύθερους ότι ίσως να μην έχουν καταλάβει το ρόλο που διαδραματίζουν ή να είναι τόσο απογοητευμένοι και κουρασμένοι που να θέλουν μιαν “οποιαδήποτε λύση” απλά για να “πνάσουν”. Εγώ λέω αν δεν είναι θέμα μειωμένης αντίληψης της κατάστασης ή συνειδητής αλλαγής στρατοπέδου, αν απλά κουράστηκαν δεν χρειάζεται να βασανιούνται, ας παν με τον ΔΗΣΥ και ας δουλέψουν στο ψυχολογικό τους κομμάτι στο θέμα με τις τύψεις.

  • Reply July 21, 2014

    gregoris

    το ένα ή τα 2-3 άτομα όμως εν μπορεί να παρουσιάζονται ως ευρύτερη τάση “αριστερών-φιλελευθέρων”
    εγώ θεωρώ ότι τούτος ο όρος μετά την κρίση τζιαι το Μαρί έχασεν κάθε περιγραφική, αναλυτική ή πολιτική αξία – καθώς τούτος ο χώρος εκινήθηκεν σαφώς στη δεξιά
    αντίθετα ο αριστεροί-εθνικιστές εν υπαρκτή ευρύτερη τάση, μάλλον ενισχυμένοι που την κρίση λαλίστατοι τζιαι σε διάφορα πόστα επιρροής. – τζιαι πολλοί είναι δημόσια πρόσωπα. ο προληπτικός απορριπτισμός έσιει κάποιαν γοητεία φαίνεται…τζιαι φυσικά πολλήν κάλυψη

    • Reply July 21, 2014

      Weapons of Class Destruction (WCD)

      Gregori,

      Δεν είναι μόνον 2-3 άτομα, υπάρχουν αυτοί που εκφέρουν πιο συχνά άποψη και άλλοι που εκφέρουν άποψη μόνο σε προσωπικό επίπεδο. Δεν δικαιολογείται η προσπάθεια των πιο συνειδητών φιλελευθέρων να σπαταλούν τόσην ενέργεια για μιαν ομάδα της κοινωνίας που δεν υπάρχει. Επίσης διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην εμπέδωση του αναθεωρητισμού, κάτι που ενισχύει και την εθνικιστική ιστοριογραφία. Το να λέμε για εθνικισμό αλλά να διαστρεβλώνουμε και να σχετικοποιούμε τον εθνικισμό επιλεκτικά είναι επίσης επικίνδυνο. Όπόταν πως μπορούμε να μιλήσουμε για εθνικισμό μέσα σε ένα πλαίσιο που μας καλεί να λέμε εθνικιστή όποια/ο για παράδειγμα μιλήσει για Ιμπεριαλισμό και εθνικοποιήσεις των μονοπωλίων ή έξοδο από την Ε.Ε? Μέσα σε αυτή την κατηγορία υπάρχουν αρκετοί νέοι (18-40), σπουδαγμένοι και πιο ευαίσθητοι σε κοινωνικά θέματα, που όμως σε οικονομικό επίπεδο είναι υπερσυντηριτικοί και λόγω παιδείας. Νομίζω αυτοί είναι ο στόχος. Αυτοί είναι αρκετοί και εκεί στρέφουν τα πυρά τους. Ο προληπτικός απορριπτισμός νομίζω ότι πολλές φορές έχει να κάνει με την ευρύτερη εικόνα αοριστίας, που δεν υπάρχει ένα σταθερό πρόγραμμα για τι παλεύουμε και τι ακριβώς θέλουμε και αντιπαρατίθονται μόνο στα επι μέρους. Έχει να κάνει επίσης με τις συμμαχίες σε επίπεδο συμμαχίας των ηγεσιών των κομμάτων. Ακόμη ένα πρόβλημα που δημιουργείται από την προτίμηση του εκλογισμού και την έλλειψη ταξικής πολιτικής. Η πίεση για ξεκαθάρισμα της αοριστίας είναι κλειδί. Για τους αριστερούς εθνικιστές θα ήταν καλό και εσύ να μας εμετάφερες κάποιες απόψεις για να μπορέσουμε να κάνουμε διάλογο.

  • Reply July 21, 2014

    gregoris

    το θέμα που βάζω εγώ είναι να μην χάνεται η μεγάλη εικόνα για να σημειωθούν πόντοι στο μικροεπίπεδο του άμεσα ορατού περιβάλλοντος. κανείς δεν έχει θέσει θέμα εθνικοποίησης μονοπωλείων και εξόδο από την ΕΕ, άρα δεν καταλαβαίνω γιατί αυτή η αναφορά και ποια η σχέση της εδώ.

    όσον αφορά το κυπριακό, η κυριαρχία του εθνικισμού είναι δεδομένη, εμπεδωμένη, κοινωνικά διάχυτη και υπεύθυνη σε μεγάλο βαθμό για την δημιουργία και διαιώνιση της διχοτόμησης. αν η στρατευμένη αριστερά δεν τολμά να μιλήσει για τον εθνικισμό – αυτόν που βρίσκεται στην πόρτα και μέσα στο σπίτι της, (και φυσικά μέσα στο εργατικό κίνημα – και σε σχέση με τους τ/κ και σε σχέση με τους μετανάστες όπως ξέρεις) τότε τον καλύπτει. αυτός ο εθνικισμός στο κυπριακό την μια μασκαρεύεται ως “αντι-ιμπεριαλισμός” την άλλη ως “αντι-κατοχικός αγώνας” την άλλη ως “ενάντια στις διακρίσεις που προκύπτουν από την ΔΔΟ” (που δεν επιτρέπουν τον πλειοψηφισμό και την καθυπόταξη των τ/κ) την άλλη ως “μακροχρόνιος αγώνας για το δίκαιο” την άλλη ως “ανησυχία ότι τυχόν επανένωση θα οδηγήσει σε νέες εθνοτικές συγκρούσεις” κλπ κλπ. όλα αυτά παίρνουν και “αριστερό” πρόσημο (και νομιμοποίηση από την συχνά άθλια στάση της ελληνικής αριστεράς) και συντηρούν και αναπαράγουν την διχοτόμηση επί του εδάφους.

    άρα συνοψίζοντας την τελευταία μου ελπίζω παρέμβαση εδώ – άλλο η υπαρκτή τάση της φιλελεύθερης κεντροδεξιάς, η ιστοριογραφία της, ο φιλοδυτισμός της κλπ και άλλο η υπαρκτή τάση της αντι-εθνικιστικής αριστεράς (που μιλά για ταξικό κίνημα ε/κ-τ/κ για την επανένωση από το τέλος των 70ς) – η δράση της στην επαναπροσέγγιση, η προσπάθεια για την επανένωση κλπ. μπορεί να υπήρξε μια συνάντηση αυτών των ρευμάτων την περίοδο 2004-2009 αλλά αυτό τέλειωσε οριστικά κάπου το 2011. σήμερα είναι άλλα τα δεδομένα, άλλη η συγκυρία και εντελώς ρευστή η κατάσταση – ίσως υπάρξει ξανά συνάντηση τους στο μέλλον, ίσως όχι – θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες. αντίθετα ο προληπτικός απορριπτισμός που εκφράζεται από παράγοντες και δημοσιολόγους της κυπριακής αριστεράς και πολύ περισσότερο της ελληνικής αριστεράς είναι ΗΔΗ και εξ’ υπαρχής ταυτισμένος στην ανάλυση του με τους οπαδούς του διχοτομικού στάτους κβο.

  • Reply July 22, 2014

    Woofis

    Εννα το μετανιώσω, ξέρω το, είπα έθθα ξαναγράψω δαμέσα, αλλά έστω, αφού κρούζει με το ρημάδιν το κυπριακόν (τζιαι τρώει με η ράshΙη μου προφανώς) εννά κάμω μιαν προσπάθειαν.

    “Κάποιοι θέλουν να μας πείσουν ότι σε αυτό το αστικό κονταροκτύπημα δεν χωράνε τρίτοι. Είτε είσαι εθνικιστής, είτε πρέπει να είσαι με τους κοσμοπολίτες αστούς.”

    Γιατί σας ξενίζει τούτον; Σε έναν ενδεχόμενον δίλημμαν “Ναι” ή “‘Οχι” κανένας δεν ενδιαφέρεται γιατί θα θκιαλέξετε ότι θκιαλέξετε. Ενδιαφέρει το αποτέλεσμαν. Ποσώς με ενδιαφέρει γιατί είπεν “Οχι” το ΑΚΕΛ το 2004. Θωρώ τα αποτελέσματα του.

    Τζιαι όπως λαλεί τζιαι ο Γρηγόρης πολλά σωστά:

    “ο προληπτικός απορριπτισμός που εκφράζεται από παράγοντες και δημοσιολόγους της κυπριακής αριστεράς και πολύ περισσότερο της ελληνικής αριστεράς είναι ΗΔΗ και εξ’ υπαρχής ταυτισμένος στην ανάλυση του με τους οπαδούς του διχοτομικού στάτους κβο.”

    Εν κάτι που είπα τζιαι της Dis πολλάκις τούτον (τζιαι πιάννουν την τα ίχλη της) τζιαι shιαίρουμαι που φκαίννει που το πληκτρολόγιον του Γρηγόρη. Οϊ τίποτε άλλον γιατί ορισμένοι (βλέπε Fristuti) διαβλέπουν “ταξικόν μίσος” αναλόγως ποιος γράφει τζιαι οϊ τι λαλεί.

    Άτε να δούμεν πότε εννά βάλετε τζιείνον το shέριν στο “εθνικιστικόν στρατόπεδον”. Τζιαι ξαπολάτε τον Δρουσιώτην. Κανεί, εκαταλάβαμεν το ότι “διαβλέπετε αλλότρια κίνητρα” κλπ κλπ.

    • Reply July 22, 2014

      Weapons of Class Destruction (WCD)

      Woofi,

      Δεν είμαστε παμπούλες, ελπίζουμεν ότι με τα άρθρα μας θα καταφέρουμε να δείξουμε -σε όσους δεν εδκιαλέξαν ήδη μερκά τζαι βαστούν την γερά – ότι δεν υπάρχει ουσιαστιική διαφορά μεταξύ εθνικιστών και κοσμοπολιτών. Έγω προσωπικά έχω το παράπονο ότι τα σχόλια σας δεν μας απαντούν επί ίσοις όροις, δηλαδή με ότι θέλουμε να πούμε αλλά με αστικούς όρους, αλλά το καταλαβαίνω. Εγώ λέω ίσως να μεν μας καταλαβαίνετε τι λέμε, ίσως με την πάροδο του χρόνου και με τα στοιχεία, οι “ορθολογιστές” θα καταλάβουν. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει αυτόνομο κομμουνιστικό κόμμα που να κάμνει τζήνα που λέμε παίζει τζαι τζείνο το ρόλο του, τζαι με απουσία της ταξικής πολιτικής καλείτε ας να δκιαλέξουμε.Η συμπαράταξη με τους μεν ή τους δε όμως καταλήγει στα ίδια προβλήματα. Ο Δρουσιώτης είναι απλά ένα λιθαράκι στη συζήτηση, σίγουρα όχι ο πρωταγωνιστής. Εδώκαμε του τα λίγα λεπτά κριτικής δημοσιότητας – τζαι εφανηκε πως η κριτική δεν αντέχεται που τους αναζητούντες διάλογο – λόγω του ότι αν επρόσεξες – και όπως αναμενόταν – η κυβέρνηση, αξιωματούχοι του κράτους και οι φιλελεύθεροι δεν εκάμαν ίχνος κριτικής και υοθετήσαν το βιβλίο και τα μεγάλα του λόγια για να μας λένε για το “λάθος να είμαστε με τους αδέσμευτους”, ότι δηλαδή ας εδιούσαμε τους Αμερικανούς ότι εθέλαν που πριν για να μεν έχουμε προβλήματα – ότι θέλουν να κάνουν τώρα -. Δηλαδή το πρόβλημα μας ήταν ότι υπήρχεν αντίσταση τζαι κομμουνιστικός κίνδυνος. Εμάς τζαι αν μας κρούζει το Κυπριακό αλλά δεν το βλέπουμε σαν ένα γεγονός εξωτερικά της οικονομίας ούτε απομονωμένο που τον ευρύτερο περιφερειακό τζαι παγκόσμιο περιβάλλον όπως θέλουν κάποιοι.

  • Reply July 22, 2014

    AnefOriwn

    Μια και παρέβηκα στη συζήτηση ας καταθέσω ακόμα κάποιες σκέψεις ΜΟΥ, ως συνέχεια και της απάντησης [προς ΕΜΕΝΑ] του Blogοδεσπότη WCD, αλλά και των σχολίων του Gregori στη κουβέντα του με τον Blogοδεσπότη WCD:

    1. Οι λεγόμενοι «φιλελεύθεροι αριστεροί» δεν είναι «ένα ή 2-3 άτομα», αλλά πολύ περισσότεροι, ίσως και 15, ή και 20 και βάλε ακόμα – και δεν περιλαμβάνω σ’ αυτούς ούτε τον Strovolioti. ούτε και τον Μακάριο Δρουσιώτη, ο οποίος φλέρταρε με την Αριστερά [και δη με το ΑΚΕΛ] για κάποιο διάστημα [όπως και πολλοί άλλοι από την φιλελεύθερη (κεντρο)Δεξιά], αλλά κι ακολούθως απήλθε. Θα μπορούσα να τους απαριθμήσω αλλά δεν θα το κάνω για να μην θεωρηθεί ότι τους κάμω προσωπική ή ad hominem [προσφιλής όρος τους] επίθεση. Όμως κάποια στιγμή θα ξεκινήσω ονομαστικά να κρίνω και να σχολιάζω τις θέσεις, απόψεις και τοποθετήσεις, γιατί ΚΑΝΕΝΟΣ μας οι προσεγγίσεις και εκτιμήσεις δεν μπορούν να ειδωθούν αποστασιοποιημένα από τον βίο και την πολιτεία μας… Οι πλείστοι έχουν ΑΚΕΛικές καταβολές ΚΑΙ είναι δημόσια πρόσωπα, αν και συνήθως λειτουργούν υπό την προσωπική τους ιδιότητα [κι όχι ως ομάδα], προσδίδοντας στους εαυτούς τους και μεσσιανικές ικανότητες. Αρθρογραφούν σε εφημερίδες ή είναι τακτικοί συνεργάτες εφημερίδων [κυρίως στον “Πολίτη”], ενώ κάποιοι έχουν συγγράψει και βιβλία προβάλλοντας μάλιστα τους εαυτούς τους ως αυθεντίες στο είδος… Κι ο αστικός [δεξιός] τύπος δεν φείδεται χρόνου και χώρου για να τους προβάλει… Οι πολιτικές απόψεις τους [κυρίως για το κυπριακό και την οικονομία] είναι πασίγνωστες, ενώ αν κάνουμε μια ιστορική αναδρομή κι ιδεολογική ανάλυση θα διαπιστώσουμε ότι αυτές πρωτοδιατυπώθηκαν από τις απαρχές του σοσιαλιστικού κινήματος… Είναι οι ιδέες και θεωρήσεις που εκφράζουν έναν έντονο φιλο-ευρωπαϊσμό και γενικότερα φιλο-δυτισμό και που κάποια στιγμή αυτοπροσδιορίστηκαν και ως «ευρωκομμουνιστικές»

    2. Γι’ αυτό και άποψη ΜΟΥ είναι πως ΠΡΕΠΕΙ [χωρίς την χρήση επιθετικών απαξιωτικών χαρακτηρισμών για να μην εκλαμβάνονται τα κείμενα ΜΑΣ, ως προσωπικές επιθέσεις] να απαντάμε ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΑ στις θέσεις και τοποθετήσεις όλων αυτών, για να φαίνεται ξεκάθαρα και με ποιους (συ)στρατεύονται… Σε πρόσφατη ανάρτηση ΜΟΥ στο Blog ΜΟΥ [http://aneforiwn.blogspot.com/2014/07/652014.html] είχα θέσει και το ερώτημα: «Γιατί, λοιπόν, οι πιο πολλοί απ’ αυτούς, τους πρώην ΑΚΕΛικούς, καταλήγουν τελικά,

    – όσοι εξ αυτών “φιλελευθερίζουν”, στην αυλή του … [όχι του Αρταξέρξη] αλλά του “Συναγερμού”, ή πέριξ αυτής,
    – κι όσοι “εθνικίζουν”, στο ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ παλαιοτέρα, και εσχάτως στην “Συμμαχία Πολιτών” [του Λιλλήκκα];

    3. Τώρα για τον εθνικισμό και ειδικότερα για τον εθνικισμό στο κυπριακό [που όπως λέει και ο Gregoris] «την μια μασκαρεύεται ως “αντι-ιμπεριαλισμός” την άλλη ως “αντι-κατοχικός αγώνας” την άλλη ως “ενάντια στις διακρίσεις που προκύπτουν από την ΔΔΟ” (που δεν επιτρέπουν τον πλειοψηφισμό και την καθυπόταξη των τ/κ) την άλλη ως “μακροχρόνιος αγώνας για το δίκαιο” την άλλη ως “ανησυχία ότι τυχόν επανένωση θα οδηγήσει σε νέες εθνοτικές συγκρούσεις” κλπ κλπ.», αλλά «συντηρούν και αναπαράγουν την διχοτόμηση επί του εδάφους», προσωπικά θεωρώ ότι το «“αριστερό” πρόσημο», που παίρνουν δεν εκπορεύεται από την επίσημη [θεσμική/κοινοβουευτική] Αριστερά [δηλ. το ΑΚΕΛ] παρά τις τυχόν παρεκκλίσεις του, αλλά από διάφορες άλλες καταστάσεις που έχοντας διαφοροποιηθεί απ’ αυτήν, προσπαθούν να την υποκαταστήσουν…

    • Reply July 22, 2014

      Weapons of Class Destruction (WCD)

      Ανεφ,

      Δεν θεωρήσαμε ποτέ τον Στροβολιώτη αριστερό, όσο τζαι αν εξεχείλωσεν τον όρο τζαι θέλει πολλά να συγκαταλεγεί, ούτε τον Δρουσιώτη. Στο δεύτερο σου σημείο θα διαφωνήσω για τους όρους. Δεν είναι η αστική ευγένεια που θα καθορίσει τους όρους της συζήτησης – με τον ίδιο τρόπο αν κάποιος διαβάσει Μαρξ ή Λένιν ή οποιοονδήποτε άλλο διανοητήν και επαναστάτη με αστικούς όρους θα επκλαγεί από την “κακή τους γλώσσα” – . Προσωπικές επιθέσεις δεν κάναμε ποτέ, σχολιάσαμε καυστικά δημόσια πρόσωπα. Αν θέλετε μπορούμε να οριοθετήσουμε τι σημαίνει η προσωπική επίθεση, επειδή πολλές φορές χρησιμοποιείται σαν πρόφαση για να μην κάνουμε και κριτική.

      Gregori,

      Ο Ιμπεριαλισμός είναι ένα εννοιολογικό εργαλείο συγκεκριμένο και δεν μπορούμε να το χρησιμοποιούμε για να μασκαρεύουμε ρητορείες. Η χρήση του χωρίς το Μαρξιστικό-Λενινιστικό περιεχόμενο είναι σοσιαλφασισμός – στήριξη της ντόπιας αστικής τάξης, “εθνική ενότητα” …για να το λύσουμεν όλοι μαζί – . Αλλά τούτον έπρεπε να μας κάνει να θέλουμε να καταλάβουμε και να ξεκαθαρίσουμε τα ψέματα όσων χρησιμοποιούν τον όρο λάθος, όχι να απαξιώσουμε τον όρο. Δεν είναι ότι λέει ο καθένας αλλά ότι κάνει.

  • Reply July 22, 2014

    gregoris

    στα σύντομα χωρίς να θέλω να ανοίξω άλλον κύκλο συζήτησης – αλλά προκύπτουν ζητήματα διευκρίνησης και ορολογίας

    άνεφ – δεν διαφωνώ γενικά αλλά
    1. τα 15-20 άτομα που λαλείς έννεν σημαντική τάση – εξάλλου τα πλείστα που τζείνα ανήκουν πλέον στον κεντρώο ή κεντροδεξιό χώρο
    2. μπορεί “το αριστερό πρόσημο” να μεν εκπορεύεται επίσημα από το ΑΚΕΛ αλλά κάποιες που τούτες τες φωνές εν μέσα τζιαι κάποιες στες παρυφές του. στην χαραυγή εφιλοξενηθήκαν αρκετές φορές πάντως ιδιαίτερη την εποχή της συμμαχίας τάσσου-ακελ.

    γούφη – κτίζοντας πάνω σε τζείνο που λαλείς για το αποτέλεσμα παρά για τους λόγους του Ναι τζιαι του Όχι, να προσθέσω ότι τα πράματα εν ακόμα πιο σύνθετα τζιαι θολά από μιαν εύκολη διαίρεση σε κοσμοπολίτες τζιαι εθνικιστές τζιαι μια ταξική οπτική που αναζητά η αγκάρρα να λείπει. υπάρχουν τζιαι άλλες παράμετροι, διαβαθμίσεις τζιαι διαστάσεις που εκαθορίσαν το 2004 την στάση των ε/κ τζιαι άλλες που θα την καθορίσουν σήμερα. πχ ο άξονας Κυπροκεντρισμού – Ελληνοκεντρισμού, τα οικονομικά συμφέροντα, οι αντιλήψεις για τα οικονομικά συμφέροντα, ο φόβος του άλλου, ο φόβος της αλλαγής κλπ κλπ.

    WCD ο (αντι-)ιμπεριαλισμός είναι ένα εννοιολογικό εργαλείο αλλά είναι ταυτόχρονα τζιαι ένας πολιτικός όρος. τζιαι ως θεωρητικό πλαίσιο τζιαι ως πολιτικό πρόταγμα επιδέχεται ερμηνεία, ανάλύση τζιαι χρήση πολλών ειδών. εγώ εν είμαι που τζείνους που απαξιώνουν τον όρο. αλλά ακριβώς επειδή έχω αντίληψη τζιαι της θεωρίας τζιαι των χρήσεων του “Δεν είναι ότι λέει ο καθένας αλλά ότι κάνει”, όπως λαλείς, εν θαμπώνουμαι που τον όρο τζιαι δεν θεωρώ ότι μπορεί να δώσει αυτονόητες τζιαι εύκολες απαντήσεις ούτε ότι αρκεί η γενική υπεράσπιση του ή η απλή επίκληση του για να φκουν θεωρητικά ή πολιτικά συμπεράσματα.

    • Reply July 22, 2014

      Weapons of Class Destruction (WCD)

      Gregori,

      Αφού συμφωνείς πως ο όρος στέκεται θεωρητικά και πολιτικά, τότε δεν μπορεί να απαξιώνεται κάποιος ο οποίος τον χρησιμοποιεί επειδή τον εκμεταλλεύονται ρητορικά και λανθασμένα, οι εθνικιστές όταν τους συμφέρει. Απορριπτισμός είναι η ταπέλλα που θέλουμε να βάλουμε μπροστά από την ταξική προσέγγιση και τσουβάλιασμα με τους εθνικιστές? Εμείς τουλάχιστον δεν μπορούμε να κατηγορηθούμε ως τέτοιοι. Οι απορριπτικοί εθνικιστές έχουν πει ξεκάθαρα τι θέλουν και δεν έχει καμιά σχέση ούτε η ανάλυση τους ούτε η λύση που προτείνουν με την ταξική προσέγγιση. Το σημείο περί αυτονομίας ομολογώ πως δεν εκατάλαβα τι θέλεις να πεις, αυτονομία που τι? Η σοβαρή τζαι πολιτική ανάλυση για το πλέγμα των ιμπεριαλιστικών σχέσεων δεν ήρτε που ένα ενιαίο άρθρο αλλά μέσα από τα πολλά και τα σχόλια μας. Στόχος μας είναι ακριβώς να δημιουργηθούν άρθρα που να περιγράφουν αυτό το πλέγμα, αλλά ταυτόχρονα παλεύουμε για να μπορούμε να κάνουμε τέτοιου είδους ανάλυση (δαμέ εν αναγνωρίζουν ότι υπάρχει ο Ιμπεριαλισμός). Εμείς σου λέμε πως σήμερα οι φιλελεύθεροι και οι κοσμοπολίτες αστοί αλλάζουν την ιστορία για να λύσουν το Κυπριακό σύμφωνα με τα συμφέροντα τους, δεν αξίζει επεξεργασίας αυτό? Επίσης λέμε ότι αυτή η ιστοριογραφία υποβοηθά την εικόνα των ΗΠΑ και άλλων Ιμπεριαλιστικών κρατών στο εσωτερικό (αυτή την δουλειά την κάνουν συγκεκριμένα άτομα), γιατί? Η παραχάραξη της ιστορίας που επιχειρούν οι φιλελεύθεροι κύκλοι αθωώνουν τους εθνικιστές πραξικοπηματίες, δεν είναι άξιον απορίας?

      Αυτά είναι συνθήματα? Αν δεν μπορεί κάποιος/α να φκάλει συμπεράσματα με τόσα άρθρα που εγραφτήκαν μέσα σε τούντο διάστημα που υπάρχουμε τότε εγράφαμε λόγια του αέρα τόσο καιρό. Αν μπορείς γράφεις και εσύ και να αντιπαραθέσουμε επιχειρήματα, αλλά δεν μπορείς να ζητάς από την Αγκάρρα εξηγήσεις για άρθρα που δεν έγραψε την στιγμή που δέχεται επίθεση για το πλαίσιο και το φακό επεξεργασίας της – άρα και ότι πει κρίνεται ότι ξεκινά από λάθος βάση – . Ναι τα πράγματα είναι σύνθετα δεν είπε κανένας ότι είναι απλά, εμείς μιλάμε όμως για ταξικά συμφέροντα και αγώνα, ενώ όλοι οι υπόλοιποι για τα συμφέροντα μιας αόριστης αταξικής Κύπρου. Αυτό και αν είναι ουτοπία και γενικόλογα κόπυ πέιστ για τες χαρές που θα έρθουν. Επίσης, τα ερωτήματά μας όσον αφορά την σταθερότητα, ασφάλεια, λειτουργικότητα, εργατικά και θέματα εξουσίας κανείς δεν τα απάντησε, μάλλον είναι επειδή δεν ενδιαφέρουν καθόλου την εικόνα της (σοσιαλιστικής και επιχειρηματικής) δυναμικής που θέλουν να παρουσιάσουν ότι έρχεται αριστεροί και δεξιοί φιλελεύθεροι. Αυτές όλες οι πτυχές χώνονται κάτω πο το χαλί μέχρι την επόμενη μέρα της λύσης. Η σημασία που δίνει ο καθένας είναι και το τι πιστεύει ότι πρέπει να γίνει. Το ερώτημα επομένως δεν είναι αν θέλουμε λύση αλλά να μας πει συγκεκριμένα τι λύση θέλει ο καθένας τελικά? Αυτό το ερώτημα συνήθως χώνεται και αυτό είναι που θέλουμε να αναδείξουμε. Για να το κάνουμε όμως πρώτα πρέπει να πούμε γιατί δεν θέλουμε τις λύσεις που μας προτείνουν οι διάφορες μερίδες της αστικής τάξης, τις λύσεις που εμπέδωσεν τζαι ο κόσμος. Αυτή η άλλη φωνή δεν θα έρθει εν μια νυκτί, νομίζω είναι αντιληπτό αυτό.

      Προς όλους:

      Υπάρχει κάποιος/α που αμφισβητεί ότι η λύση στα πλαίσια των Ιμπεριαλιστικών συμφωνιών (γκάζια – Ισραήλ – Αμερική κτλ) δεν θα είναι λύση? Αν ναι ας τεκμηριώσει, μέσα από ντοκουμέντα και ιστορία.

  • Reply July 22, 2014

    gregoris

    τζιαι εγώ περιμένω εδώ τζιαι πολλύν τζιαιρόν, μιαν σοβαρή πολιτική ανάλυση για το πλέγμα των ιμπεριλιστικών σχέσεων σήμερα σε σχέση με το κυπριακό που να διασαφηνίζει συμφέροντα, πιθανές κατευθύνσεις των κινήσεων των μεγάλων παιχτών, επιλογές των εσωτερικών δυνάμεων σήμερα σε σχέση με τα γκάζια τζιαι το ευρύτερο γεωπολιτικό παιχνίδι. αντί αυτού θωρώ μόνο συνθήματα, κόπυ πέηστ αναλύσεων προηγούμεων δεκαετιών λες τζιαι δεν αλλάξαν δυναμικές, συμμαχίες, δεδομένα κλπ κλπ τζιαι ένταξη της κύπρου τζιαι του κυπριακού σε αναλύσεις που δεν αναγνωρίζουν την αυτονομία, την ιδιαιτερότητα τζιαι συχνά δεν ξέρουν καν την ιστορία του κυπριακού προβλήματος.

    • Reply July 22, 2014

      gregoris

      “Υπάρχει κάποιος/α που αμφισβητεί ότι η λύση στα πλαίσια των Ιμπεριαλιστικών συμφωνιών (γκάζια – Ισραήλ – Αμερική κτλ) δεν θα είναι λύση? Αν ναι ας τεκμηριώσει, μέσα από ντοκουμέντα και ιστορία.”

      τζιαι κάποιος πανεύκολα σου απαντά έτσι

      “Υπάρχει κάποιος/α που αμφισβητεί ότι η μη λύση στα πλαίσια των Ιμπεριαλιστικών συμφωνιών (γκάζια – Ισραήλ – Αμερική κτλ) θα είναι τελικά η λύση? Αν όχι ας τεκμηριώσει, μέσα από ντοκουμέντα και ιστορία.”

      τζιαι κάπου δαμέ σταματά ο διάλογος
      άτε καλήν συνέχεια…

      • Reply July 22, 2014

        Weapons of Class Destruction (WCD)

        Gregori,

        Αυτό που συγκρίνεις είναι η ουσία της διαφοράς μεταξύ της ταξικής και της πραγματιστικής αστικής προσέγγισης. Παρόλα αυτά στο ερώτημα σου ναι εμείς σου λέμε ότι μπορούμε να τεκμηριώσουμε καθόλη την διάρκεια και των διαπραγματεύσεων και αναλύοντας το περιβάλλον και την κατάσταση επί του εδάφους και πολλά άλλα, ότι δεν θα είναι λύση. Δεν είναι θέμα απόρριψης της λύσης, είναι θέμα απόρριψης μιας λύσης ενός συγκεκριμένου κομματιού της αστικής τάξης. Μπορούμε διότι η ιστορία έχει δείξει πολλές περιτώσεις που έβαλαν το χέρι τους οι Ιμπεριαλιστές. Και συμφωνούμε πως υπάρχουν ιδιομορφίες, αλλά υπάρχουν και κάποια μοτίβα και συμπεράσματα που μπορούμε να εξάγουμε από την ιστορία. Εγώ λέω ότι η πολιτική έκφραση της ταξικής προσέγγισης πρέπει να τονισθεί, και όχι να περάσει σε δεύτερη μοίρα απλά για να τελιώνουμε με το κυπριακό και να πηγαίνουμε πάρακατω (και εδώ είναι που μπαίνει το θέμα Κυπριακό σαν ενιαίο με το θέμα εξουσίας των μονοπολίων, την Ε.Ε και το όραμα του Σοσιαλισμού). Συμμαχίες γίνονται στις λαικές μάζες και όχι επί των πολιτικών κομμάτων, οργανώσεων και ΜΚΟ ηγεσιών. Προφανώς δεν θα συμφωνήσουν όλοι και δεν θα βρούμε “καθαρή” λύση, αλλά με αυτό τον τρόπο να ξέρουμε πως θα αντιμετωπίσουμε καλύτερα ταξικά τις καταστάσεις και ίσως να κερδίσουμε σε επι μέρους ζητήματα – δημιουργώντας παράλληλα πραγματικές δυναμικές – μέχρι την τελική λύση.

  • Reply July 22, 2014

    gregoris

    όντως εξαρτάται από τι θεωρεί ο καθένας “λύση”;
    αν “λύση” = σοσιαλισμός
    προφανώς μια συμφωνία ειρήνευσης-αποστρατικοποίησης και μια συνταγματική μεταβολή δεν θα είναι “λύση”
    αν “λύση” = η κατάργηση του ιμπεριαλισμού
    προφανώς η διευθέτηση του κυπριακού δεν είναι η λύση
    αν λύση = εγγύηση διαρκούς ειρήνης
    προφανώς η όποια συνθήκη συνομολογηθεί δεν θα είναι η λύση

    ξέρεις πόσες φορές έχω κάνει αυτή τη συζήτηση τα τελευταία 15 χρόνια;
    η πλάκα είναι ότι ζήτημα “λύσης” δεν τίθεται καν σήμερα….
    ο λόγος που σχολίασα εξ’ αρχής σήμερα είναι για να επισημάνω αυτό που εγώ διάβασα ως ανισορροπία και στρέβλωση σε ένα πολιτικό κείμενο. αυτά

    • Reply July 22, 2014

      Weapons of Class Destruction (WCD)

      Gregori,

      Αυτά ακριβώς που λες είναι που θέλω να τονίσω. Όσπου δεν γίνεται μια καλή διευθέτηση (με συγκεκριμένους όρους και έστω προσωρινή διότι στα πλαίσια του ιμπεριαλισμού δεν υπάρχει διαρκής ειρήνη) θα πρέπει να τίθενται και να απαντώνται τα ερωτήματα αυτά συνέχεια. Η Αγκάρρα δεν είναι καλά καλά ενός χρονού για να μπορεί να κατηγορηθεί για τες συνομιλίες άλλων, αντιθέτως δεν χαρίστηκε σε κανένα, επιδίωξε την σύγκρουση με όλα τα τμήματα της αστικής πολιτικής και προπαγάνδας. Ένα ζήτημα που παγιώθηκε να βλέπεται σε απομόνωση από όλα τα άλλα ήταν το Κυπριακό, γι αυτό και η παράξενη στάση πολλών και τα διάφορα μπερδέματα. Σεβαστή η άποψη σου, όμως σου είπα με ποιο σκεπτικό γράφτηκε: για να τονίσει ακριβώς ότι υπάρχει απουσία ταξικής πολιτικής και προσέγγισης στο Κυπριακό όσο και το γεγονός ότι η προσφερόμενη ώς πιο “κοντινή” παράταξη δεν είναι και τόσο κοντινή.

  • Reply July 22, 2014

    gregoris

    μα εν να μεν με αφήσεις να αγιάσω ρε κουμπάρε;
    η αγκάρα μπορεί να είναι 1 χρονού, τα επιχειρήματα όμως εν τζιαι εν ακριβώς τζιαινούρκα
    κάποια πράματα αλλάσσουν τζιαι η σοβαρή ανάλυση οφείλει να τα λαμβάνει υπόψη της
    που την άλλη εν τζιαι ανακαλύφκουμεν τον τροχόν πάλε

    η ταξική πολιτική τζιαι προσέγγιση έννεν μόνον στο κυπριακό – εν παντού που λείπει – πιάσε την οικονομία, το μεταναστευτικό, την παιδεία, την υγεία κλπ κλπ. προφανώς οι ταξικές οπτικές εν περιθωριοποιημένες στη δημόσια σφαίρα. άλλον τούτον τζιαι άλλον το να βαφτίζεται μια συγκεκριμένη άποψη (πχ της αγκάρας) ως ταξική τζιαι ότι παρεκκλίνει που τζείνη ως μη ταξική

    • Reply July 22, 2014

      Weapons of Class Destruction (WCD)

      Κανένας δεν είπε ότι “μια συγκεκριμένη άποψη (πχ της αγκάρας) ως ταξική τζιαι ότι παρεκκλίνει που τζείνη ως μη ταξική”. Και η δουλειά μας εδώ είναι να δημιουργήσουμε διάλογο γύρω από την ταξική προσέγγιση. Αυτό που δεν δεχόμαστε είναι να βλέπουμε την “κοινωνική συναίνεση” και την “εθνική ενότητα” (ή με μέρος των αστών) σαν ταξική προσέγγιση, και αυτό το κρίνουμε με επιχειρήματα. Εδώ είμαστε θα τα λέμε…

  • Reply July 22, 2014

    gregoris

    ο διάλογος όμως έχει προϋποθέσεις. δεν είναι αυτόματος.
    αυτό που δεν δέχομαι εγώ πχ είναι να βλέπω την προληπτική υιοθέτηση της εξ΄υπαρχής απορριπτικής θέσης/στάσης πχ δεν μπορεί να υπάρξει λύση του κυπριακού όσο υπάρχει ιμπεριαλισμός (και η Τουρκία ιμπεριαλιστικό κράτος είναι) σαν ταξική προσέγγιση και αυτό θα το κρίνω με επιχείρηματα. εδώ είμαι, πολλά έχουν δει τα μάτια μου – σε κανέναν δεν χαρίζομαι

    • Reply July 22, 2014

      Weapons of Class Destruction (WCD)

      Σύμφωνοι. Μια συνολική πολιτική διευθέτηση (και όχι τελική λύση) μπορεί να υπάρξει ναι, υπό συγκεκριμένες προυποθέσεις. Η ένταξη στο ΝΑΤΟ και η παραχάραξη της ιστορίας για το σκοπό αυτό δεν πληρεί τις προυποθέσεις, νομίζω και για σένα. Όχι επειδή είμαστε αντιαμερικάνοι και διάφορα άλλα κουφά που ακούμε, αλλά διότι έχουμε μάτια και βλέπουμε και μυαλό να σκεφτούμε τι σημαίνουν αυτά. Υπάρχει η διευθέτηση που θα ενδυναμώσει και θα ενώσει το λαό, και η διευθέτηση που θα τον αποδυναμώσει ή θα ακροβατεί να χρησιμοποιήσει ξανά τον εθνικισμό για τελική διχοτόμηση. Στόχος είναι η εργατική τάξη και τα λαικά στρώματα να σταματήσουν να κρύβονται πίσω από την ποδιά και των δύο θέσεων της αστικής τάξης, όχι να φύγουν απ’ την μια και να καταλήξουν στην άλλη. Η κάθε τάξη κάνει τις πολιτικές επιλογές της, το ίδιο πρέπει να κάνει επιτέλους και η εργατική. Αυτές θα προσπαθήσουμε να αποκωδικοποιήσουμε, χωρίς να δημιουργούμε ούτε καταθλιπτική ούτε σούπερ ουτοπική εικόνα. Ότι γίνεται επί του εδάφους θα προσπαθούμε να το μεταφέρουμε.

  • Reply July 23, 2014

    Aneforiwn

    Ακόμα 2-3 ζητήματα μια και η συζήτηση συνεχίζεται:

    1. «Τα 15-20 άτομα» [ «αριστεροί φιλελεύθεροι και απογοητευμένοι συναισθηματίες»], που οι πλείστοι εκ των οποίων είναι δημοσιογράφοι, συγγραφείς, αρθρογράφοι, δημοσιολόγοι, πολιτικοί αναλυτές, τηλεοπτικοί θαμώνες, αποτελούν μια τάση που εκφράζει κυρίαρχα [μέσα στην κοινωνία] ιδεολογήματα. Ναι μεν δεν λειτουργούν σαν ομάδα [όπως ανάφερα και σ’ άλλο σχόλιο ΜΟΥ] και μπορεί εμείς να θεωρούν ότι «ανήκουν πλέον στον κεντρώο ή κεντροδεξιό χώρο», όμως οι ίδιοι κατατάσσουν τους εαυτούς τους στη [σύγχρονη, όπως την αποκαλούν] Αριστερά, ή/και στους λεγόμενους ανένταχτους [κομματικά] αριστερούς. Καλλιεργούν κι αναπαράγουν κυρίαρχα (μικρο)αστικά ιδεολογήματα μέσα από τα οποία επιχειρείται,
    – η ακύρωση της ταξικότητας που ενυπάρχει στην κυπριακή [κι όχι μόνο] κοινωνία,
    – ο μηδενισμός των όποιων σημερινών κοινωνικών αγώνων και
    – παράλληλα η ισοπέδωση των τυχόν ριζοσπαστικών πολιτικών και κοινωνικών κινήσεων και πρωτοβουλιών…
    Γι’ αυτό και θεωρώ ότι δεν ενδείκνυται η υποβάθμιση των απόψεων που αυτά «τα 15-20 άτομα» εκφράζουν και οι ποίες [απόψεις] τυγχάνουν ευρείας προβολής και ούτε και η υποτίμηση του ρόλου που οι εν λόγω κύριοι παίζουν, είτε συνειδητά, είτε άθελα τους…

    2. Οφείλω να παραδεχτώ, στο τέλος της ημέρας και κυρίως από την εξέλιξη της συζήτησης μεταξύ του Blogοδεσπότη WCD και του σχολιογράφου Gregori, ότι έχω συγχυστεί για το ποια είναι η ουσία της αντιπαράθεσης τους… Εξακολουθεί να ισχύει για τον WCD η θέση του [την οποία υποβάλλει υπό μορφή ερωτήματος] ότι «η λύση στα πλαίσια των Ιμπεριαλιστικών συμφωνιών (γκάζια – Ισραήλ – Αμερική κτλ) δεν θα είναι λύση», άρα πρέπει να αναζητήσουμε μια λύση στη βάση ταξικών κριτηρίων; Γιατί όμως δεν το λέει ξεκάθαρα, στις ανταπαντήσεις του προς τον Gregori όταν σχολιάζει τις τοποθετήσεις του τελευταίου; Η αναγνώριση του γεγονότος ότι «υπάρχει απουσία ταξικής πολιτικής και προσέγγισης στο Κυπριακό», ή/και ότι «η προσφερόμενη ώς πιο “κοντινή” παράταξη δεν είναι και τόσο κοντινή», πώς βοηθούν στην τελική την προώθηση λύσης ή διευθέτησης του κυπριακού; Είναι αυτές τις προσεγγίσεις που χαρακτηρίζει ως «προληπτικό απορριπτισμό» ο Gregoris; Από την άλλη πόσο μπορούμε να εμπιστευτούμε [και δη από τώρα και με βάση την φιλοσοφία αλλά και την προϊστορία τους] τον Αναστασιάδη και τη συνοπαρτζιά του [ένα συνονθύλευμα εθνικιστών και φιλελευθέρων/κοσμοπολιτών] ότι δεν θα ιμπεριαλιστική νατοϊκή ή/και διχοτομική λύση;

    [Το ζήτημα είναι όντως και περίπλοκο και σύνθετο και χρήζει περαιτέρω συζήτησης και επεξεργασίας]…

    • Reply July 23, 2014

      Weapons of Class Destruction (WCD)

      Ανεφ

      Συμφωνώ και με τις δύο σου τοποθετήσεις. Στο δεύτερο σημείο δε, η περίπλοκη φύση του ζητήματος σε συνδυασμό την ανυπαρξία της πολιτικής που προτείνω τείνει ακριβώς να ταπελλωθεί τζαι να τσουβαλιαστεί σε μια που τες δυο παρατάξεις. Ότι δηλαδή σχολιάζω στο άρθρο. Υπάρχει δρόμος πολλύς ακόμα για συζήτηση στο συγκεκριμένο θέμα. Άποψη μου είναι πως το σημείο 1 που λες είναι πολύ σημαντικό. Όπως μου έλεγε και ένας φίλος πρόσφατα, η “προεπιλεγμένη θέση” [η θέση που δεν χρειάζεται επιλογή δηλαδή] του μέσου [σπουδασμένου των λαικών στρωμάτων και] μικροαστού Κύπριου είναι ένα συνοθύλευμα μεταξύ σοσιαλδημοκρατίας και νεοφιλελευθερισμού, μια θολή κατάσταση εν τη απουσία ταξικής συνείδησης αλλά και κοινωνικής και πολιτικής παιδείας, που μπορεί να χειραγωγηθεί πάρα πολύ εύκολα διότι ούτε έμαθε να σκέφτεται με τη λογική αλλά με το συναίσθημα ούτε και να ασχολείται. Οπόταν θεωρώ πως αξίζει και με το παραπάνω η προσπάθεια αποσαφήνισης των διαφορών της κετρο-αριστεράς, κοσμοπολίτικης-δεξιάς και ταξικής προσέγγισης.

Leave a Reply