Αντιδραστικές υστερίες

 

Για το τι προσδοκίες έχουμε από την νέα ελληνική κυβέρνηση και τις σκέψεις μας για την κατάσταση, τις επιλογές που έχει μπροστά του ο λαός, τον δρόμο που έχει να ακολουθήσει για να παλέψει σε ταξική βάση χωρίς σωτήρες, για το να μην εγκλωβιστεί σε αστικές-κυβερνητικές λύσεις διαχείρισης της φτώχειας του ή ”λιτού βίου” όπως ανάφερε ο νέος υπουργός οικονομικών, έχουμε αναφερθεί εκτενώς. Προφητείες για το μέλλον και το πως θα εξελιχτεί η κατάσταση δεν μπορούμε να κάνουμε, ούτε και ευχόμαστε τα πράγματα να πάνε άσχημα για να βγούμε σωστοί. Μακάρι να κερδιθούν μάχες, μακάρι να παρθούν πίσω δικαιώματα, έστω τα αυτονόητα, που αφαιρέθηκαν και η όρεξη του λαού θα ανοίξει για περισσότερα. Πέρα από συμβολικές κινήσεις  και επιφανειακά-πρόσκαιρα εντυπωσιασμού, ο χρόνος θα δείξει και θα ξεκαθαρίσει πολλά, και σε 7-8 μήνες που θα κατακάτσει η σκόνη τα πράγματα θα φανούν με την μορφή που έχουν. Τα παιχνίδι θα παιχτεί με ανοιχτά χαρτιά.

Έχει όμως αρκετό ενδιαφέρον να παρακολουθείς φιλελεύθερους σε Ελλάδα και Κύπρο να βρίζουν θεούς  και δαίμονες, να φτάνουν σε υστερία, γιατί εξέφρασε η νέα κυβέρνηση (κάτι που έκανε και η Κύπρος) την δυσαρέσκεια της για μια απόφαση της ΕΕ….δημοκρατικά σκεπτόμενοι άνθρωποι, μην τολμήσει κάποιος και σκεφτεί να κάνει κάτι που δεν θέλουν αυτοί.  Ή να δείχνουν πλέον απροκάλυπτα πόσο, με όλο το σεβασμό, παλιάνθρωποι, ελιτιστές, ρατσιστές, οικονομικοί φασίστες είναι γιατί π.χ. μπορεί οι καθαρίστριες να πάρουν πίσω την δουλειά τους ή γιατί καταργήθηκε ένα πεντάευρω στα νοσοκομεία. Κάτι αυτονόητο σε άλλες εποχές ακόμα και για φιλελεύθερους αλλά προφανώς κάτι που σήμερα είναι και ηθίκα, οικονομικά, πολιτικά απαράδεκτο όπως μαθαίνουμε. Δείγμα του πόσο δεξιά έχει πάει η κοινωνία, σε ποιο απάνθρωπο, βάρβαρο, ακροδεξιό συντηρητικό σημείο έχει μετατοπιστεί ο ”δημόσιος λόγος” και η σύγχρονη πολιτική σκέψη. Αν για αυτούς το σοσιαλδημοκρατικό Σύριζα είναι ”νεοσταλινικό”, αν ο ”μετριοπαθής κευνσιανισμός” (όπως τον ονόμασε ο Λαπαβίτσας) είναι για αυτούς ”νεοκομουνιστικός” (όπως βλέπουμε να λέγεται) δεν χρειάζεται πολλή φαντασία για να σκεφτούμε τι θα έλεγαν και θα έκαναν σε κάτι πιο βαθύ και πιο ευρέως φιλολαικό.

Η ανατομία του ανθρώπου περιέχει το  κλειδί για την ανατομία του πιθήκου, έγραφε ο Μαρξ. Η σημερινή ανατομία του πολιτικού πεδίου και των αντιδράσεων, μας φωτίζει λίγο για το πόσο εύκολα στο παρελθόν η αστική τάξη μετέτρεπε την επιφανειακά δημοκρατική σκέψη της στο αντίθετο της, ή ακόμα στην λύση της ανοιχτής δικτατορίας ή του φασισμού και το πόσο εύκολα μπορεί να το κάνει ξανά, αν η ”ροζ” λύση δεν αποδώσει τα αναμενόμενα.

Βεβαίως οι αστοί ξέρουν καλά ότι προς το παρών δεν απειλείται η κυριαρχία τους και είναι πολύ πιο ήρεμοι και καθησυχαστικοί από τα μεσοαστικά φερέφωνα τους. Αυτά όμως τα φερέφωνα, μες τον επιπόλαιο και βιαστικό πανικό τους που εκλαμβάνει για κομμουνιστικές κινήσεις μερικές κυβερνητικές εξαγγελίες που κάνουν τον Αντρέα (ένας είναι ο Αντρέας) να φαίνεται Λένιν, μας δίνει ένα hint για το τι αδίστακτη αντίδραση μπορεί να υπάρξει από τους αστούς στην περίπτωση που την πρωτοβουλία των κινήσεων την πάρει στα χέρια του ο λαός, έχοντας στο να χέρι το σφυρί και στ’ άλλο το δρεπάνι. Άλλωστε, όπως έλεγε ο Μπρεχτ: Ο αστός δεν θα εγκαταλείψει το πεδίο της μάχης πριν να πάρει την πιο βορβορώδη του όψη.

 

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

Be first to comment