Αριστερή παρένθεση

Αυξάνονται και πληθύνονται οι υποστηρικτές της άποψης, μιας αριστερής παρένθεσης στον κυβερνητικό θώκο, ακόμα και μέσα σε φιλελεύθερους κύκλους . Οι λόγοι είναι πολλοί αλλά υπάρχουν δύο κύριοι που εξηγούν σε αρκετά μεγάλο βαθμό αυτό το φαινόμενο.

Από την μια πλευρά, το ενδεχόμενο μιας αριστερής κυβέρνησης μέσα στα πλαίσια της Ε.Ε και του ΝΑΤΟ θα ξεμπλοκάρει την εχρθότητα και την καχυποψία του μέσου Έλληνα εναντίων της τρόικας και των αντιλαικών μέτρων που υοθετούνται. Μια ένεση με επιφανειακές κοσμητικές αλλαγές και συγκεκριμένη στοχευμένη επικοινωνιακή πολιτική, ίσως εξομαλύνει την οργή του λαού και εγκλωβίσει εκ νέου την εργατική τάξη ανάμεσα σε αστικά συμφέροντα και αντιπαραθέσεις. Σκοπός τέτοιας κατάστασης είναι να δώσει χρόνο το αστικό πολιτικό προσωπικό και κρατος για ανασύνταξη, να εξοπλιστεί περισσότερο αλλά παράλληλα να περάσει διαφορετικά το μνημόνιο και την Ευρωπαική οικονομική διακυβέρνηση.

Η δεύτερη, πιο κυνική, έχει να κάνει με την καλλιέργεια ηττοπάθειας στα εργατικά λαικά στρώματα σε μια ενδεχόμενη εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ. Υπό την έννοια ότι η ψήφος σε μια κυβέρνηση της αριστεράς εμπεριέχει την ελπίδα για εναλλακτική πολιτική, η αδυναμία αλλαγής πλεύσης (αφού οι επίδοξοι κυβερνώντες έχουν τονίσει ότι δεν αμφισβητούν Ε.Ε-ΝΑΤΟ) θα αποδεκατίσει και καταστρέψει το ηθικό όσων ελπίζουν, με αποτέλεσμα επιστροφή με σαφώς εντατικότερο και αυταρχικότερο τρόπο στην λογική της αποδοχής της πολιτικής της τρόικας για “ταχύτερη έξοδο από την κρίση”.

Όπως και να έχει το πράμα για αυτή την υποτιθέμενη αριστερή κυβέρνηση, μέσα στα πλαίσια της Ε.Ε και του ΝΑΤΟ, αν ο λαός εναποθέσει τις ελπίδες του σε αυτήν μόνο πισωγύρισμα μπορεί να επιφέρει τόσο στην καθημερινή ταξική πάλη αλλά και μακροπρόθεσμα για ολική αλλαγή της κατάστασης.

 

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

3 Comments

  • Reply January 10, 2015

    AnefOriwn

    {Σας ξαναστέλλω το προηγούμενο ΜΟΥ κείμενο με μικρές συντακτικές διορθώσεις και συμπληρώσεις}

    Φίλοι Blogοδεσπότες,

    Χωρίς να διαφωνώ επί της ουσίας με το κείμενο σας, δηλ. με τους λόγους [όπως τους παρουσιάζετε] «που πληθύνονται οι υποστηριχτές της άποψης, μιας αριστερής παρένθεσης στον κυβερνητικό θώκο, ακόμα και μέσα σε φιλελεύθερους κύκλους», εν τούτοις θα ‘θελα να καταθέσω κι ένα άλλο, δικό μου προβληματισμό:
    Η στροφή προς τα Αριστερά [με τις διάφορες διαβαθμίσεις της] αποτελεί μια αντικειμενική πραγματικότητα και μια ανάγκη των καιρών, σε εποχές καπιταλιστικών [οικονομικών και κατ’ επέκταση και πολιτικών] κρίσεων… Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα η στροφή έχει γίνει προς τον ΣΥΡΙΖΑ, με τον κόσμο να ευελπιστεί [δικαίως ή αδίκως δεν το εξετάζω εδώ] πως «μια κυβέρνηση της αριστεράς εμπεριέχει [και] την ελπίδα για εναλλακτική πολιτική…» και ότι κάποια πράγματα θα μπορούσαν ν’ αλλάξουν προς το καλύτερο…
    Παρ’ όλο που προσωπικά έχω τις έντονες αμφιβολίες ΜΟΥ ότι
    κάτι το καλό [με την έννοια του εναλλακτικού και του ριζοσπαστικού], θα βγει τελικά από «μια αριστερή κυβέρνηση μέσα στα πλαίσια της Ε.Ε και του ΝΑΤΟ», και πιο συγκεκριμένα με το ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση της χώρας, [και την αμφισβήτηση ΜΟΥ τη βασίζω ΚΑΙ στους λόγους που αναφέρετε πιο πάνω], εν τούτοις [και θα το θέσω ως ερώτημα, υπό τη μορφή μιας κυπριακής παροιμίας], γιατί λοιπόν, οι αδελφοί έλληνες να πάρουν ομπρέλα τώρα που τους τάσσουν ότι θα βρέξει ελπίδες; Γιατί να απορρίψουν αυτή την «αριστερή παρένθεση», όσο ουτοπικό κι αν ακούγεται [σ’ ΕΜΑΣ τους πιο ψαγμένους] ότι θα μπορέσουν [εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ] να αλλάξουν πράματα και καταστάσεις «μέσα στα πλαίσια της Ε.Ε και του ΝΑΤΟ»;
    Ποια θα μπορούσε να είναι μια άλλη διέξοδος από τα Αριστερά, όταν φαίνεται ότι το ΚΚΕ [για διάφορους λόγους] δεν πείθει τον κόσμο να δεχτεί τις δικές του προτάσεις… Κι αυτό δεν το λέω λόγω μοιρολατρικών τάσεων, ούτε γιατί είμαι θιασώτης του ιδεολογήματος περί της χαμένης ψήφους, αλλά ούτε και γιατί είμαι υπέρμαχος του αστικού κοινοβουλευτισμού… Πιστεύω όμως πώς αν οι Κομμουνιστές [σε οποιαδήποτε χώρα] δεν καταφέρουν να πετύχουν ένα σχετικά ψηλό ποσοστό σε εκλογές [στην Ελλάδα, ας πούμε, της τάξεως του 15-18%], δεν θα καταστεί δυνατή και η δημιουργία συνθηκών και δυναμικών [εντός κι εκτός Κοινοβουλίου – πρέπει σίγουρα να υπάρξει και συνδυασμό με εξωκοινοβουλευτικές δράσεις] για πραγματική ανατροπή και αλλαγή…
    [Τα όσα αναφέρω πιο πάνω θεωρώ ότι ΔΕΝ ισχύουν για την Κύπρο]…

    • Reply January 10, 2015

      Profuso

      Δεν είναι κατανοητό και δεν δικαολογείται κομμουνιστές να ψηφίσουν ή να ελπίζουν κάτι από τον σύριζα γιατί θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα. Είναι όμως κατανοητό γιατί πολλοί Έλληνες που δεν έχουν έρθει σε επαφή με μαρξισμό κτλ, που ψήφιζαν πάντα Πασοκ/ΝΔ, θα ψηφίσουν σύριζα βλέποντας το σαν μια ελπίδα να δουν καλύτερες μέρες. Χρειάζεται ένα μεγάλο άλμα στην πολιτική και ταξική συνείδηση κάποιου για να ψηφίση την δεδομένη στιγμή κκε. Από αυτή την οπτική η εκλογή του σύριζα μπορεί να ιδωθεί και σαν μια άρνηση ενός μεγάλου κομματιού του πληθυσμού να τρομοκρατηθεί και να πει ένα ”αντε και γ*&*^^” στους αδώνηδες και βορίδηδες. Αλλά αυτό από μόνο του πρακτικά δεν σημαίνει τίποτα, μπορεί να μετουσιωθεί σε κάτι θετικό για τον λαό μόνο αν συνειδητοποιήσει ότι ο σύριζα για διάφορους λόγους δεν θα πραγματώσει αυτή την ελπίδα, ότι τα δεινά του δεν βρίσκονται στον Σαμαρά, την Μέρκελ ή στα μνημόνια των Γερμανών, ότι η ουσία και οι πηγές των δεινών της ζωής του έλληνα θα παραμείνει ίδια, ότι ο σύριζα είναι πραγματικά ένα ακόμη ΠΑΣΟΚ που τον κοιμήζει με υποσχέσεις, που ενσωματώνει όλο τον εργοδοτικό συνδικαλισμό που έφυγε απο το πασοκ. Αν αυτή η ελπίδα του κόσμου παραμείνει απλώς μια ελπίδα, θα γίνει απλά απογοήτευση και το κίνημα θα κάνει μεγάλα βήματα πίσω. Αυτό είναι το στοίχημα, δηλαδή να βοηθηθεί αυτός ο κόσμος που θα δει ότι το σύριζα είναι ξαναζεσταμένο φαί να κάνει το μεγάλο άλμα, να αποκτήσει ταξική συνείδηση, να καταλάβει τα συμφέροντα του και τους αντιπάλους του. Αυτό μόνο το κκε μπορεί να το κάνει. Αυτή είναι η μόνη ”αριστερή” όπως την λες διέξοδο. Μας κατηγορούν συχνά εμάς τους πιο ”ορθόδοξους” ότι η σκέψη μας διακατέχεται από τελεολογία και ντετερμινισμό. Μεταφυσική τελεολογία όμως είναι να πιστεύουμε ότι υπάρχει οποσδήποτε εύκολη διέξοδος από τα αριστερά και μάλιστα τώρα, αυτή την περίοδο. Διέξοδος είναι μόνο η οργάνωση της εργατικής τάξης και του λαού σε μια πολιτική κατεύθυνση εντελώς αντίθετη και εντελώς έξω από αστικά συμφέροντα και αυτό προυποθέτει πολλή δουλειά από την πρωτοπορία και δεν υπάρχει καθόλου εγγύηση επιτυχίας. Μπορεί να θέλαμε τα πράματα να ήταν εύκολα και βολικά, μπορεί να θέλαμε η αντικειμενική πραγματικότητα να αντιστοιχεί στις επιθυμίες μας, αλλά δυστυχώς άλλη διέξοδος δεν υπάρχει εκτός από την οργα΄νωση της εργατικής τάξης σε ένα επαναστατικό κόμμα που δεν πρέπει να συμμετέχει σε αστική διαχείριση γιατί θα εκφυλιστεί (και μαζί θα εκφυιστεί και το κίνημα) και αυτό έχει αποδεικτεί ιστορικά.

  • Reply January 10, 2015

    Fristuti

    Άνεφ:

    Ισχυρίζεσαι: “Πιστεύω όμως πώς αν οι Κομμουνιστές [σε οποιαδήποτε χώρα] δεν καταφέρουν να πετύχουν ένα σχετικά ψηλό ποσοστό σε εκλογές [στην Ελλάδα, ας πούμε, της τάξεως του 15-18%], δεν θα καταστεί δυνατή και η δημιουργία συνθηκών και δυναμικών [εντός κι εκτός Κοινοβουλίου – πρέπει σίγουρα να υπάρξει και συνδυασμό με εξωκοινοβουλευτικές δράσεις] για πραγματική ανατροπή και αλλαγή…”

    Συμφωνώ με αυτό που λες αλλά διαφωνώ με την ουσία αυτού που λες.
    πιο συγκεκριμένα λες:
    “η δημιουργία συνθηκών και δυναμικών για πραγματική ανατροπή και αλλαγή” δεν έγκειται με το ψηλό ή χαμηλό ποσοστό σε εκλογές, αν θέλουμε δηλαδή να αναλύσουμε μαρξιστικά την “δημιουργία συνθηκών και δυναμικών για πραγματική ανατροπή και αλλαγή”. Αν πάλι το αναλύσουμε με φιλελεύθερους ή σοσιαλδημοκρατικούς όρους συμφωνώ απόλυτα αφού αρχικά θα πρέπει να δούμε τα ποσοστά και κάνουμε και παραχωρήσεις κτλ.

    Ένα ταξικά προσδιορισμένό λαϊκό κίνημα λαμβάνει υπόψιν την εκλογική διαδικασία αλλά δεν μπορεί και δεν πηγάζει από κει ούτε η ανατροπή αλλά ούτε και καμια δημιουργία συνθηκών και δυναμικών. Η δημιουργία συνθηκών και δυναμικών είναι έντονα παρούσες και αγγίζει τον κάθε εργαζόμενο, αυτό που λείπει είναι η σταθερότητα και το πείσμα των αρχών και θέσεων αρχικά από τα κομμουνιστικά κόμματα. Όταν βλέπεις κομμουνιστικά κόμμα να σοσιαλδημοκρατίζουν και να φλερτάρουν με καπιταλιστικού τύπου πολιτικές διαχείρησης τότε παραμένεις εγκλωβισμένος σε μια αριστερή παρένθεση.

Leave a Reply