Α ρε Πισσαρίδη…

Δεν ξέρουμε ποιους πρέπει να ντροπιάσει η αβάσταχτη διανοητική και επιστημονική γελοιότητα του κ.Πισσαρίδη, πέραν από τον ίδιο φυσικά. Αυτούς που του έδωσαν το Νόμπελ; Αυτούς που του έδωσαν προχθές την  «Βασιλική Έδρα Οικονομικών» του LSE; Η μήπως τους αρχοντοχωριάτες φιλελεύθερους στην Κύπρο που μόλις πριν λίγους μήνες ηδονίζονταν σε κάθε λέξη του νομπελίστα και δεν έχουν και κανένα πρόβλημα ότι διορίστηκε πρόεδρος του Συμβουλίου Εθνικής Οικονομίας της Κύπρου; Μάλλον όλοι αυτοί.

Δεν μας απασχολεί τόσο το άτομο ”Πισσαρίδης”, όσο μας απασχολεί η αλληλοτροφοδοτούμενη σαθρότητα και σαπίλα α) της ακαδημαικής-πανεπιστημιακής βιομηχανίας και του αντιδραστικού της, σε οτιδήποτε ουσιωδώς κριτικό στα θεμέλια της σύγχρονης κοινωνίας, χαρακτήρα (το alter ego της, την απαραίτητη προυπόθεση του αντιδραστικού της χαρακτήρα, το αριστερό-αντιεξουσιαστικό της άλλοθι, το θαυμάσαμε και πρόσφατα με τον Αγκάμπεν να δηλώνει ξανά ότι η λύση στην κρίση βρίσκεται στην ίδρυση μιας νέας Λατινικής Αυτοκρατορίας (sic!) και ενός νέου Ευρωπαικού συντάγματος και τον Γκράεμπερ να γράφει ότι θα μας σώσουν κάτι χαμηλότοκα ομόλογα) και β) η αστική διανόηση (εγχώρια και διεθνή) που σήμερα μες στην σαπίλα της, απότοκο του καπιταλισμού που σαπίζει, βυθίζεται μες την ημιμάθεια και την αμορφωσιά, ικανή να αναγνώσει υλικό επιπέδου το πολύ economist και protagon. Κάποτε είχαν Σούμπετερ, Κέυνς,  τώρα Πισσαρίδη.

Για να φρεσκάρουμε λίγο την μνήμη: ο νομπελίστας ήταν αυτός που έλεγε λίγες μέρες πριν το κούρεμα ότι αποκλείεται να γίνει κούρεμα καταθέσεων…και όταν έγινε δήλωνε ότι ”έπρεπε να γίνει”. Υπερασπιζόταν την λιτότητα…και τώρα δηλώνει ότι ”η λιτότητα καταστρέφει τις θέσεις εργασίας, έχοντας δημιουργήσει μία Ευρώπη δύο κατηγοριών”. Πρωτοστάτησε στο να μπει η Κύπρος στο Ευρώ και τώρα δήλωσε ότι «ξεγελάστηκα. Τότε, το ευρώ φαινόταν τέλεια ιδέα. Αλλά τώρα γύρισε μπούμερανγκ. Συγκρατεί την ανάπτυξη και τη δημιουργία θέσεων εργασίας και διχάζει την Ευρώπη. Η τωρινή κατάσταση δεν μπορεί να στηριχτεί»

”Κάθε καινούργιο ψέμα της δημοσιότητας είναι συνάμα και η ομολογία του προηγούμενου ψέματος της” έλεγε κάποιος.

Δεδομένου του γεγονότος ότι ο νομπελίστας μας συντάσσει την έκθεση για τις ιδιωτικοποιήσεις, και στάζει μέλι για αυτές, να αναμένουμε μήπως σε 5-6 χρόνια το εξής;

«ξεγελάστηκα. Τότε, οι ιδιωτικοποιήσεις φαινόταν τέλεια ιδέα. Αλλά τώρα γύρισε μπούμερανγκ. Συγκρατεί την ανάπτυξη και τη δημιουργία θέσεων εργασίας και διχάζει την Ευρώπη. Η τωρινή κατάσταση δεν μπορεί να στηριχτεί»

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

Be first to comment