Για την αξιοπρεπή εργασία

«Μια παράξενη αυταπάτη κατέχει τις εργατικές τάξεις των εθνών όπου ο κεφαλαιοκρατικός πολιτισµός κρατά την ταλάντευσή του.  Αυτή η αυταπάτη σέρνει στο τραίνο της τις µεµονωµένες και κοινωνικές θλίψεις που για δύο αιώνες έχουν βασανίσει τη λυπηµένη ανθρωπότητα.  Αυτή η αυταπάτη είναι η αγάπη της εργασίας, το εξαγριωμένο πάθος για την εργασία, που ωθεί ακόµη και στην εξάντληση της ζωτικής δύναµης του ατόµου και των απογόνων του. Αντί της αντίστασης σε αυτή τη διανοητική παρέκκλιση, οι ιερείς, οι οικονοµολόγοι και µοραλιστές έχουν πετάξει ένα ιερό φωτοστέφανο πάνω από την εργασία»

Πωλ Λαφάργκ – Το δικαίωμα στην Τεμπελιά

Ήμουν σε έναν τόπο στον οποίον συχνάζει κόσμος της δουλειάς τις προάλλες τζαι έππεσεν η κουβέντα για την αξιοπρεπεπήν εργασίαν. Εσυζητούσαμεν μεταξύ άλλων για δουλειάν τζαι κόφκει μιαν κουβένταν ο Γιαννής** που εν ένα σκαλί παραπάνω στην αποθήκη με τες φορτωτικές τζαι λαλεί «έχω πολλές ευθύνες εις την δουλείαν, αύριον έχο να κάμω μια φορτωτική τζαι άμπα τζαι πάει λάθος: ώρες ώρες εύκομουν να ήμουν αρκάτης». Τζαι πολοάτε ένας άλλος τζαι λαλεί του, «καλά ρε αν ήσουν αρκάτης τωρά ητουν να φοάσε να πάεις τουαλέτταν άμπα τζαι που νάρτεις πίσω ήτον να σε απολύσουν, εν ήταν να σε πιερώνουν κτλ». Πολοάται πίσω ο Γιαννής «εδούλεψα πριν λίους μήνες τζαι ξέρω» «όσπου είμαστε νέοι να κάμνουμε τζαι δέκα δουλειές» κτλ. Να μεν σας τα πολυλοω, ο τύπος εσωτερίκευσεν ότι είπεν ο Tσουρούλλης το τελευταίο χρόνο στο “Dirty Jobs” Tv  τζαι λαλώ του, μιαν δουλειάν με αξιοπρέπεια ρε, τούτο θέλουμε. 200 ευρώ πως θα ζήσουμε ρε; Λαλεί μου οι καταστάσεις εν έτσι που πρέπει να πιάμεν ότι μας διούν να πάμεν ως πάρατζι, τι να κάμουμεν; Ναι τα δκιακόσια ευρώ αμαν εν έσιεις να φάεις εν αξιοπρέπεια λαλεί μου, τι θα πεις στους γονιούς σου που εδουλεύκαν 3 δουλιές να σε αναγιώσουν ότι είσαι τζεγκένης? Η γενέκα σου πως θα ζήσει; (έχουμεν τζαι σοβαρόν θέμαν με την πατριαρχία μες τούντον τόπο, έσιει ακόμα κόσμον που δεν αφήνει την γενέκαν του να δουλέψει). Μα ρε φίλε μου λαλώ του άμαν τα έσιεις ανάγκη θα την κάμεις τζαι με εκατόν ευρώ τη δουλειά αλλά γιατί να δέχεσαι δουλοπρεπικά όσα σου διουν τζαι να το βαφτίζεις τζαι αξιοπρέπεια στο όνομα του τίμιου αρκάτη; Η κουβέντα εν επροχώραν τζαι πράγματι τι να του πείς αμαν εδιακατέχετουν που μιαν δουλοπρέπεια στα όρια της θρησκείας. Η θεοποίηση της εργασίας τζαι η αποσιώπηση των αναγκών μας εν ένα ζήτημα που εν πρέπει να το δούμε επιφανειακά.

Με την ευκαιρίαν της είδησης του θανάτου ενός μιτσή σε μιαν τράπεζαν του Δυτικού κόσμου (έσιει σημασίαν ο συμβολισμός της δουλειάς τζαι του τόπου που επέθανεν) που τες πολλές ώρες εργασίαν αφιερώνω τούτην την κουβέντα στον κάθε καθημερινό Γιαννή, Κωστή τζαι οποιονδήποτε ή οποιαδήποτε Μαρία τζαι Ελένη σκέφτουνται με όρους δουλοπρέπειας τζαι κάστας μες τούντο τόπο! Ο θάνατος του μιτσή έμπηκεν μέσα στα νέα γιατί ήταν στην Δύση τζαι επίδοξος τραπεζίτης, η καθημερινότητα λαλεί ότι σαν τούτον πεθανίσκουν πολλοί άγνωστοι που τα νέα τους εν παν ουτε καν στην επόμενη γειτονιά! Σαν τούτον σιηλλίαες, τζαι τούτον εννεν εξαίρεση αλλά η κανονικότητα! Ένηξέρω σε ποιον σύννεφο με αυταπάτες εζιούσαμεν τόσο τζαιρό, αλλά τωρά ήρτεν μας κατάμουτρα. Τζαι αναγκαστικά πρέπει να το αντιμετωπίσουμε.

Ο υλικός κόσμος που ζιούμε χρειάζεται να δουλευτεί αν θέλουμε να έχουμε σπίθκια για να ζιούμε μέσα, αυτοκίνητα για να κινούμαστε, κινητά για να επικοινωνούμε κτλ. Υποτίθεται με την ανάπτυξη των οικονομιών τζαι της τεχνολογίας, θα επαράγετουν τόσος πολλής πλούτος που ο κόσμος θα έπρεπε να έφτανε στο σημείο να δουλεύκει ποιο λλίο τζαι όι ποιο πολλά . Υποτίθεται ότι η καινοτομία τζαι οι υποδομές θα εβάλλαν γερές βάσεις για τες οικονομίες των διαφόρων χωρών τζαι δεν θα εχρειάζουνταν να δουλεύκουμε τόσο πολλά. Πριν καμιά δκιακοσιά χρόνια ο Όσκαρ Γουάιλτ επεριφρόνησε τες πελλάρες περί τιμιότητας της εργασίας τζαι χωρίς να φαντάζεται όσπου θα έφτανεν η τεχνολογία τζαι πόσον θα ξεπερνούσεν την κάθε φαντασίαν έφραφεν:

«Ως τώρα, ό άνθρωπος υπήρξε, ως ένα σημείο σκλάβος των μηχανών, κι υπάρχει κάτι τό τραγικό στο γεγονός πως μόλις ο άνθρωπος έφτιαξε τις μηχανές για να κάνουν τις δουλειές του γι αυτόν, άρχισε να λιμοκτονεί. Αυτό, όμως, είναι φυσικά το αποτέλεσμα του συστήματος ιδιοκτησίας κι ανταγωνισμού που ισχύει στη κοινωνία μας. Ένας άνθρωπος έχεις την κατοχή του μια μηχανή που κάνει τη δουλειά πεντακοσίων ανθρώπων. Πεντακόσιοι άνθρωποι λοιπόν, διώχνονται από τις δουλειές τους και μη βρίσκοντας άλλη δουλειά, αρχίζουν να πεινούν […] Οι μηχανές πρέπει να εργάζονται για τον άνθρωπο στ’ ανθρακωρυχεία, να καθαρίζουν, να κάνουν τη δουλειά του θερμαστή στα πλοία, να σκουπίζουν τούς δρόμους, να στέλνουν τά μηνύματα όταν βρέχει, να κάνουν ο,τι είναι κου-ραστικό και βαρετό. “Όπως είναι τώρα τα πράγματα οι μηχανές συναγωνίζονται τον άνθρωπο. Κάτω από σωστές συνθήκες οί μηχανές θα υπηρετήσουν τον άνθρωπο.»

Φυσικά ο τούτο το ανέκδοτο με την καινοτομία που μας λαλούν οι κεφαλαιοκράτες, η ΟΕΒ τζαι το ΚΕΒΕ εν εμπαιγμός της νοημοσύνης του/της κάθενός/μιας μας. Ο κόσμος δουλεύκει, τζαι παράγει τόσο πολλά που το μισό φαΐ που παράγεται παγκοσμίως πετάσσεται ενώ το ένα έχτο ζει σε εντελώς απάνθρωπες συνθήκες. Τούτο συμβαίνει τζαι με τα περισσότερα άλλα προιόντα, παγκοσμίως έχουμε τη δυνατότητα να παράξουμε όσο χρειάζεται για όλους! Όσον τζαι να πάράξουμε όμως, δεν κανεί τούτο το σύστημα αφού το κίνητρο του κέρδους θα πατήσει επι πτωμάτων (των εργαζομένων) για να διατηρηθεί, για να διατηρηθούν οι υφιστάμενες σχέσεις ιδιοκτησίας τζαι παραγωγής:

 ”Το κεφάλαιο είναι νεκρή εργασία, που σαν βρυκόλακας, ζει μόνο ρουφώντας το αίμα της ζωντανής εργασίας. Και όσο πιο πολύ ζει, τόσο πιο πολύ αίμα ρουφάει.” – Κάρλ Μάρξ

Οι εργατική δύναμη δια αξία τζαι στην τεχνολογία (δουλεύκει την) τζαι στην παραγωγή πλούτου (παράγει τον). Χωρίς την εργατική δύναμη οι καιφαλαιοκράτες εν μπορούν να κάμουν τίποτε αφού χωρίς το εργατικό δυναμικό που εν τζήνο που τους παράγει τζαι φκάλει το κέρδος, εννεν πουθενά. Άρα το κέρδος τους αυξάνεται σύμφωνα με το πόσον εν να πιέσουν τους εργαζόμενους να δουλέψουν ποιο φτηνά. Τζαι το να θεοποιήσουν την εργασία τζαι να αφήκουν τη δικαιοσύνη τζαι τες ανάγκες μας στο θεό τζαι τη μετά θάνατον ζωή φαίνεται πολλά καλή ιδέα. Τζαι λαλώ το οι για λόγους φιλολογικούς, αλλά γιατί εν το ποιο σημαντικό κομμάτι στην εξίσωση αφού είτε το θέλουμε είτε οι, η οικονομία εν καπιταλιστική, παγκόσμια τζαι εν έσιει καμιά χώρα αυτάρκη, άρα εν τζαι η Κύπρος μες το παιχνίδιν. Ούτε μπορεί κανένας να αποτραβηχτεί σε μιαν καλύβαν τζαι να κάμνει μονο τα απαραίτητα. Τέλοσπάντων, τούτον εν ένα άλλο θέμα αλλά η ερώτηση έμεινε: Γιατί ελυσσιάσαν οι καιφαλαιοκράτες, η Αρχιεπισκοπή τζαι τα Μ.Μ.Ε ό,τι πρέπει να δουλεύκουμε τόσο πολλά τζαι να να παραιτήσουμεν να παραπονιούμαστε για τες εργασιακές συνθήκες? Γιατί η θεοποίηση της εργασίας, τζαι του τίμιου εργάτη που εν έσιει να φάει αλλά εν ευχαριστημένος τζαι με τα λλία;

Σε περιόδους καπιταλιστικών κρίσεων, οι κεφαλαιοκράτες εν φυσικό αφου θέλουν να υποτάξουν τους εργαζόμενους για να δουλεύκουν παραπάνω τζαι να κρύφουν, εν να προσπαθήσουν όπως στην Κύπρο καλή ώρα, να σπείρουν μιαν ηθική δουλοπρέπειας (παλιά τους τέχνη κόσκινο, ειδικά τους παπάες). Ο τίμιος εργάτης, τζήνος που δουλεύκει μιαν ζωή τζαι μιαν ζωή εν φτωχός μπορούμε να το δούμε σε πολλά χαρακτηριστικά της κυπριακής (τζαι όι μόνον) κουλτούρας. Δούλεψε τίμια, σιήψε τζαι εν πειράζει αν σε κλέφκει ο μάστρος σου, εν να σε ανταμείψει ο θεός στην άλλη σου ζωή ελαλούσεν η θρησκόληπτη γιαγιά μου. Τζαι σιγά σιγά επίαμε στην καταναλωτική κοινωνία, τζιήνοι που εδουλεύκαν που το 74’ τζαι ύστερα εθέλαν να δουν καρπούς της δουλειάς τους, η οικονομία με διάφορα τρικ (που εν θα ασχοληθώ δαμέ) τζαι καμπόσους φτηνούς μετανάστες αναπτύχθηκε, τζαι εφτάσαν να παρακαλούν τους μικροαστούς (πρώην πάφτωχους εργάτες) οι τράπεζες να κάμουν δάνεια για να διασκεδάζουν τζαι να ταξιδεύκουν ούλλη μέρα. Τι έγινε τα δάνεια που επαρακαλούσαν οι τράπεζες να πιάμε για να πάμε ταξίδκια, οι πλάτινουμ κάρτες που έρκουνταν έσσω χωρίς λόγο τζαι γενικά η ηθική της απόλαυσης τζαι σίκκιμε που μας εμάχουνταν τόσο τζαιρό; Τωρά μέσα σε λλίους μήνες ξαφνικά είμαστεν οι σπάταλοι τζαι οι τεμπέλιες που εν εδουλεύκαμεν, τζαι πρέπει να δουλεύκουμεν παραπάνω που 8-10 ώρες για 400-500 ευρώ ή ακόμα τζαι 800 – 1000 τζαι να είμαστε τζαι ευχαριστημένοι. Ακόμα που είσαστεν που εν να αρκέψει η επίταξη τζαι δαμέ. Για ποιους εμιλούσαν τζαι επαινούσαν τόσα χρόνια που εδουλεύκαν σαν τους γάρους τόσα χρόνια τζαι επετύχαν το «Κυπριακό {Οικονομικό} Θαύμαν»; Τζαμέ που τους έκοφτεν η κατανάλωση μας για να δουλέψει τζαι να στροφάρει η οικονομία, τωρά εν έχουμεν ανάγκες σαν ανθρώποι τζαι μόνον η εργασία μας τους κόφτει. Φίλοι, οικογένεια, υγεία, παιδεία, στέγαση, τροφή, κανένας περίπατος ξιάστε τα, ξιάστε ακόμα τζαι τες «αποδράσεις» για λλιες μέρες το χρόνο για να ξεκουραστείτε. Όποιος πει κουβέντα, εν τεμπέλης, τζεγκένης, εν θέλει να δουλέψει κτλ. Αν δεν θέλεις τούντους όρους λαλούν σου μείνε έσσω να πεινάσεις τζαι έσιει πολλούς ανέργους. Η αξιοπρέπεια πάει περίπατον!

«Η καπιταλιστική ηθική , οικτρή παρωδία της χριστιανικής ηθικής, ρίχνει το ανάθεμα στο σαρκίο του εργάτη, το ιδανικό της είναι να υποβιβάσει τις ανάγκες του παραγωγού στο μίνιμουμ, να φανίσει τις χαρές και τα ΄παθη του και να τον καταδικάσει στο ρόλο της μηχανής που παρέχει εργασία, δίχως ανάπαυλα και δίχως οίκτο!» Λαφάργκ Φυλακές της Αγία Πελαγίας, 1883

Καλάν στην Κύπρο έχουμε την ευχάριστην έκπληξην ο ίδιος ο παπάς ναν τζαι που τους μιαλλύττερους κεφαλαιοκράτες, ο πρώτος που εκβίασεν (ανοικτά που τα κανάλια) τζαι μετά απόλυσεν (ΚΕΟ), ο πρώτος που επιτέθην στες συντεχίες τζαι είπεν να ποκάτσουμεν τζαι να μεν κάμνουμεν απεργίες. Ολάν ο άδρωπος επιάν του συνέντευξην τον δεκαπεντάουστον τζαι η έγνοια του ήταν τα ευρώ, η ανακαιφαλεοποίση των τραπεζών, τζαι πώς να κρατηθεί στους μεγαλομέτόχους της Τράπεζας! Οι εφημερίδες εν τζαι βάλλουν τον μες τα θρησκευτικά ποιον, τούτος έσιει μόνιμες στήλες στην οικονομία τζαι τη πολιτική! Τα συμφέροντα του Ττόμμη απέχουν έτη φωτός που τον κάθε εργάτη τζαι όσοι νομίζουν εν άριστος στα οικονομικά, έχουν δίκαιο: για τα δικά του συμφέροντα όμως εις βάρος του λαού! Η τρομορκατία του κράτους τζαι των κεφαλαιοκρατών όπως τζαι των παπαγάλων τους για τη δουλειά εν αξιοέπαινη αλλά εν να μας κάμουν να τα πιστέψουμε τζιόλας? Τα κανάλια μιλούν για την Πρόοδο τζαι την ανάπτυξη που εν να έρτει άμαν σσιήψουμε, δουλέψουμε σκληρά τζαι εν φκάλουμε κιχ για μιαν δεκαετία. Ποιοι τα λαλούν τούτα? Οι χορτασμένοι, οι κεφαλαιοκράτες τζαι οι σιήλλοι τους οι παχυλά αμοιβόμενοι στα Μ.Μ.Ε.

«είμαι η εξουσία […] και θα μπορούσα να διατάξω για την Κυριακή, μετά το τέλος της θείας λειτουργίας, να ανοίγουν όλα τα μαγαζιά και να επιστρέφουν οι εργάτες στη δουλειά τους» Ναπολέων, 5 Μαΐου 1807

Πράματα που ελάλεν ο Ναπολέων δκιακόσια χρόνια πριν δηλαδή, η φιλελευθεροποίηση των ωραρίων. Δούλεψε, δούλεψε, δούλεψε. Τούτο μας λαλούν τζαι οι άνεργοι εφαλλάραν που τα ψυχολογικά, την όφτζερη την πούγκαν τζαι την κοινωνική πίεση, οι εργαζόμενοι αρκέψαν να έχουν τάσεις αυτοκτονίας τζαι τζιήνοι που εδουλεύκαν τόσα χρόνια αρκέψαν να πιστεύκουν ότι τους κάμνουν φάρσα! Πού επίε το μόττο ότι άμαν δουλέψεις σήμερα εν να ζήσεις καλλύττερα αύριο; Αν δεν παράγουμε για τες ανάγκες μας γιατί παράγουμε για τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών, των παπάων, τζαι των τραπεζίτων; Ξαφνικά κανένας εν μιλά για ζωή αλλά για επιβίωση, οι ζωές μας σε μιαν αέναη κατάσταση προσωρινότητας, οι νέοι που την μια προσωρινή δουλειά στην άλλη, ο κόσμος εκουράστηκε, τζαι φυσικά, τζαι ψυχολογικά, τζαι ακόμα είμαστεν στην αρκήν.Αυτή τη στιγμή μια ολόκληρη γενιά πτυχιούχων, οι λεγόμενοι επιστήμονες των 500 ευρώ γαλουχείται με την ιδέα της ασταμάτητης εργασίας τζαι των αυτονόητων σαν προνόμια. Ακόμα τζαι επαγγέλματα που πολλοί εν υπολογίζουν πόσο άσσιημες εν οι συνθήκες, οι «λογισταί» για παράδειγμα, ναι τζιήνοι που μετρούν τζαι χώννουν τα λεφτά των αστών δουλεύκουν μέρα νύχτα, εκάμαν τους μειώσεις γιατί εμειώθηκε τάχα η δουλειά, ενώ των μάνατζερς τους εκάμαν τους αύξηση, οι ίδιοι οι λογιστές επεράσαν μέσα τους μισθούς! Μα καλά τούτοι οι άνθρωποι πως σκέφτουνται, γιατί εν αντιδρούν; Στα μάθκια των καιφαλαιοκρατών οποιοσδήποτε έσιει άλλην ανάγκη πέρα που το να δουλεύκει μέρα νύχτα για ένα κομμάτι ψωμί εν τεμπέλης. Εμείς δεν θέλουμεν φιλελευθεροποίηση της εργασίας, αλλά λευτεριά σε όσους δουλεύκουν, που τα δεσμά των κεφαλαίου!

Οργάνωση τζαι αντίσταση για την αξιοπρέπεια ρε γαμώτο!

«Ξύπνησε σκλάβε! Της ζωής να νοιώσεις την αλήθεια,

Που ορθώνεται παντού της γης… πέτα τα παραμύθια

Που σου ‘χώσαν μες το μυαλό σκλάβο να σε κρατούνε

Για να σου παίρνουμε το βίο και σε ποδοπατούνε!»*

*«Ξύπνησε Σκλάβε» Του Δ. Βατυλιώτη (Τεύχος 11 «Η Φωνή του Λαού» 26/9 Δεκεμβρίου 1922) από το βιβλίο «Η Κυπριακή Αριστερά στη Πρώτη Περίοδο της Βρετανικής Αποικιοκρατίας: Εμφάνιση, Συκγρότηση, Εξέλιξη»

** φανταστικό όνομα

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

Be first to comment