Για την απεργία στα Νοσοκομεία

Οι αστοί γνωρίζουν πως σε ευαίσθητα ζητήματα της κοινωνίας όπως είναι αυτό της υγείας, ένας τρόπος να χτυπηθεί η αγωνιστικότητα των εργαζομένων είναι να προσπαθήσουν να την στρέψουν ενάντια στα “ευρύτερα κοινωνικά συμφέροντα”. Από την αρχή της προσπάθειας έχουμε ακούσει απίστευτης χυδαιότητας ιστορίες σπίλωσης των νοσηλευτών και των γιατρών που τολμούν να δηλώσουν στήριξη στα απεργιακά μέτρα.

Ακούσαμε για δήθεν ζημιά στους ασθενείς και άλλα κουφά, την στιγμή που τα αιτήματα στα νοσοκομεία αντανακλούν ακριβώς το πρόβλημα της υποστελέχωσης και το γεγονός ότι τους άφησαν χωρίς τα απαραίτητα για να μπορούν να περιθάλψουν. Αυτό είναι έκδηλα προφανές σε κάθε άτομο που έχει χρειαστεί για οικονομικούς λόγους να επισκεφτεί τα δημόσια νοσοκομεία και είναι επίσης προφανές ότι οι αρμόδιοι δεν χρειάστηκαν ποτέ να τα επισκεφτούν.

Η κατάσταση στα νοσοκομεία είναι απελπιστική και είναι σαφέστατα αποτέλεσμα εσκεμμένης πολιτικής της κυβέρνησης να απαξιώση τα δημόσια νοσοκομεία. Το να χρειάζεσαι 8 μήνες για ένα απλό ραντεβού με ένα γιατρό ή δύο χρόνια αναμονής για μια εγχείρηση που πρέπει να γίνει άμεσα και να μην έχεις τις 8000 για να την κάνεις αλλού είναι συντεταγμένο έγκλημα κατά της κοινωνίας.

Παρά το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι κλάδοι που έχουν να κάνουν με την στελέχωση των νοσηλευτηρίων και των νοσοκομείων ενδέχεται να απεργήσουν, η προπαγάνδα των αστών και των φερέφωνων ΜΜΕ μπορεί να πλήξει τον αγώνα τους. Αυτό μπορεί απλά να γίνει με την συνεχή παρέμβαση και κατασυκοφάντηση των εργαζομένων πως είναι ανεύθυνοι και ότι κρατούν όμηρους όλους τους υπόλοιπους πολίτες. Το λαικό κίνημα δεν πρέπει να πάρει αυτές τις απειλές ελαφρά διότι η προπαγάνδα, ειδικά σε περιόδους όπου ιδεολογικά το κεφάλαιο είναι φοβερά επιθετικό μπορεί να αποβεί μοιραίο.

Το ζήτημα τείνει να παίρνει μεγάλες διαστάσεις μάλιστα εαν αναλογιστεί κανείς πως η ΟΕΒ έχει απαιτήσει από την κυβέρνηση την νομοθετική απαγόρευση των απεργιών, με πρόφαση τις απεργίες στα λιμάνια. Είναι επίσης λογικό πως σε επαγγέλματα όπως είναι αυτό στα νοσοκομεία, που δεν μπορούν να απεργήσουν όλοι ανεξαιρέτως και να αφήσουν κόσμο σε κρίσιμη κατάσταση χωρίς φροντίδα ότι χρειάζονται να πλαισιώνονται και από δράσεις υπό άλλες μορφές, είτε υπό την μορφή διαδήλωσης είτε απευθείας σαμποταρίσματος των οδηγιών του κράτους (και άρα δηλαδή της Ευρωπαικής Ένωσης). Απειθαρχία δηλαδή σε αποφάσεις που έχουν να κάνουν με καταβαράθρωση της κοινωνικής υγείας.

Θεωρώ πως ένας τρόπος να αποφευχθεί η σπίλωση του αγώνα των εργαζομένων στα νοσοκοκεία είναι η τακτική της κοινωνικής απεργίας. Η ενεργητική προσπάθεια δηλαδή πολλών μορφών πάλης, ακόμη και στους χώρους κατανάλωσης με την λογική της εξουσίας των εργαζομένων. Πολλά μικρομεσαία στρώματα της κοινωνίας μας, λόγω κοινωνικής θέσης/εξάρτησης αλλά και ιδεολογικής δύναμης του κεφαλαίου, βλέπουν είτε κυνικά τους αγώνες των εργαζομένων είτε απαξιωτικά. Δεν βλέπουν σύνδεση των αγώνων των εργαζομένων με τους εαυτούς τους, ακόμα και αν οι ίδιοι είναι εργαζόμενοι ή και άνεργοι. Ο κοινωνικός κανιβαλισμός που προωθεί η αστική τάξη και τα φερέφωνα της έχει υιοθετηθεί σαν “ρεαλιστική” σκέψη από μεγάλα στρώματα της κοινωνίας, πατώντας στην απώλεση ταξικής συνείδησης του πλυθησμού από το αρκετά ανενεργό για μεγάλο διάστημα εργατικό κίνημα.

Η κοινωνική απεργία μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε περιπτώσεις που τα ταξικά συνδικάτα δεν είναι αρκετά έτοιμα στην παρούσα φάση για γενική απεργία, αλλά μπορούν να χρησιμοποιήσουν κλάδους που είναι πιο έτοιμοι και αγωνιστικοί για να κτίσουν την εμπιστοσύνη της ευρύτερης κοινωνίας για το δίκαιο του αγώνα των νοσοκομειακών υπαλλήλων και νοσηλευτών. Ο φραγμός μέτρων ή η επιτυχής διεκδίκηση ζητημάτων σε ένα νευραλγικό τομέα όπως η υγεία πολλαπλασιάζει τα ωφέλη για το παραπέρα ώθηση ενός εργατικού κινήματος.

Αυτό σημαίνει πως σε συμπαράσταση του αγώνα στα νοσοκομεία, ταξικά προσανατολισμένα συνδικάτα μπορούν να μπλοκάρουν την παραγωγή και την απρόσκοπτη κίνηση του κεφαλαίου. Με αυτό τον τρόπο, ο αγώνας στα νοσοκομεία μπορεί να χτίσει μια δυναμική που λίγοι κλάδοι μπορούν στην παρούσα φάση, μια κοινωνική συμμαχία που μπορεί σταθεί ανάχωμα όχι μόνο στην ιδιωτικοποίηση και απαξίωση των νοσοκομείων, αλλά και στην ίδια την λογική της ιδιωτικοποίησης. Στόχος είναι η αντίληψη και των νοσηλευτών ότι ο αγώνας τους είναι πρωτίστως αγώνας της εργατικής τάξης και όχι αγώνας κλαδικός.

Η αγωνιστικότητα που θα προκύψει από την αλληλεγγύη άλλων κλάδων στο ζήτημα της υγείας μπορεί να δώσει παράδειγμα και μάθημα για μια ενδεχόμενη γενική απεργία στο άμεσο μέλλον. Μέσα από την κοινωνική απεργία τα ταξικά δυνδικάτα θα έχουν επίσης την δυνατότητα καταμέτρησης δυνάμεων τόσο στον συντονισμό, αλλά όσο και στην ετοιμότητα της Κυπριακής κοινωνίας σε μια δυναμική ρήξη και σύγκρουση με την ολοένα και πιο χυδαία ΟΕΒ.

Μπορεί μάλιστα η απεργία στα νοσοκομεία να ενσωματώσει Τ/Κ συνδικάτα και εργαζόμενους, αφού και οι ίδιοι περιθάλπτονται από τις υπηρεσίες του κράτους, χωρίς μέχρι σήμερα να υπάρχει πουθενά η φωνή τους. Η ενσωμάτωση τους στο κίνημα για διάσωση της υγείας των εργαζομένων του τόπου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αναδείξει την προσπάθεια και δέσμευση των Τ/Κ για την λειτουργία ενός κοινού κράτους, ενός κοινού αγώνα.

Τα νοσοκομεία είναι οι εργαζόμενοι τους, η υγεία είναι δικαίωμα του κόσμου της εργασίας. Ας μην αφήσουμε το κεφάλαιο να κάψει όσα χτίσαμε τόσα χρόνια, ας μην τους αφήσουμε να κάνουν την υγεία εμπόρευμα. Τυχόν προσπάθεια αποφυγής της σύγκρουσης προς αναζήτηση μια συναίνεσης θα φέρει τον ταξικό εχθρό σε πλεονεκτικότερη θέση, αφού η ανάγκη της αστικής τάξης για ξένες επενδύσεις δεν μπορεί να κοπάσει τις επιθέσεις της ενάντια στις ζωές των εργαζομένων. Τον ταξικό πόλεμο δεν τον δημιουργούν οι εργαζόμενοι, ούτε εμείς στο μυαλό μας. Είμαστε όμως ανάμεσα σε βομβαρδισμένο έδαφος ενός σφοδρότατου ταξικού πολέμου που δεν μπορεί να κοπάσει και να μας αφήσει ήσυχους εαν δεν καταστραφεί πλήρως η κοινωνία του κεφαλαίου. Καιρός για χάσιμο δεν υπάρχει.

 

 

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD – (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

Be first to comment