Για την “Κίνηση Νεοπροσληφθέντων Λιανικού Εμπορίου”

Δηλαδή θέλετε να μας πείτε ότι υπάρχει σωματείο εργαζoμένων που θέλει κατάργηση της Κυριακής, υπόσκαψη της πλήρους απασχόλησης και διάλυση των εργατικών δικαιωμάτων [όσων απέμειναν] που αποκτήθηκαν με αγώνες και αίμα για να πιάννει 200 ευρώ το μήνα [αν τα πιάσει]; Τι σόι σωματείο ή κίνηση είναι αυτή που θέλει μισθούς πείνας για τα μέλη του και γιατί δεν θα μπορούσαν αυτοί να ενσωματωθούν στις εργοδοτικές οργανώσεις από την αρχή αφού υοθετούν κατα λέξη τις προκηρύξεις και τις θέσεις τους;

Να το πούμε διαφορετικά, ποιού συμφέρει η κατάργηση του 8ωρου τζαι της ξεκούρασης, η ανασφάλιστη εργασία, η υποαπασχόληση τζαι η απαξίωση της εργασίας, την νομιμοποίηση της μαύρης τζαι απλήρωτης εργασίας, τους εργαζόμενους όξα τους εργοδότες τζαι τες οργανώσεις τους; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι ορθολογική εαν ανήκουμε στην εργατική τάξη, τα λαικά και μικρομεσαία στρώματα αλλά σκεπτόμαστε σαν καταναλωτές και όχι σαν αυτό που είμαστε: μισθωτοί εργάτες. Φυσικά εαν κάποιος είναι μεγαλοκαρχαρίας, η οπτική του καταναλωτή συμφέρει του.

Εργοδότες τζαι εργαζόμενοι έχουν πάντοτε αντίθετα συμφέροντα, αυτή είναι και η ουσία του καπιταλισμού (είναι νόμος δηλαδή αυτού του είδους της οικονομίας). Η προσπάθεια να πείσουν τους εργαζόμενους να “αφουγκρασστούν” τα προβλήματα της επιχείρησης είναι παλιό τέχνασμα που χρησιμοποιήθηκε διαχρονικά από την εργοδοσία με σκοπό να ρίξουν την κρίση του καπιταλισμού στις πλάτες του απλού κόσμου. Αυτό γίνεται τζαι με την προσπαθεια να πείσουν ότι για τα προβλήματα της οικονομίας φταίμε όλοι [η καλλιέργεια δηλαδή της συλλογικής ενοχής] τζαι ότι ούλλοι θα πρέπει να αναλάβουμε να ξαναφτιάξουμε την οικονομία της εκμετάλλευσης, την δική τους οικονομία δηλαδή. Αλλά τζαι η προσπάθεια τους να πείσουν τους μικρομεσαίους αυτοαπασχολούμενους ότι προσπαθούν τάχα για να ενισχυθεί ο “υγιείς ανταγωνισμός” είναι φούμαρα, αφού κανένας από τους μικρούς δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τους μεγάλους με έτσι όρους, γεγονός που φαίνεται, αφού οι παραπάνω δεν άνοιγαν καν. Δεν τους εσύμφερεν να πληρώσουν εργαζόμενους  τζαι έξοδα (ρεύμα, νερά κτλ) για να ανοίξουν την Κυριακή με αποτέλεσμα οι μεγάλοι να έχουν (εκτός από την αυθεραισία των ατομικών συμβάσεων) τζαι το συγκριτικό πλεονέκτημα της μιας μέρας παραπάνω ανοιχτοί.

Βέβαια για να είμαστε πιο ακριβείς, ψήγματα εργοδοτικού συνδικαλισμού εμφανίζονται και στο παραδοσιακό συνδικαλιστικό κίνημα του τόπου. Όπως για παράδειγμα οι απεργοσπάστες της δεκαετίας του 1930 εμφανίστηκαν με πρόσχημα το αστικό ιδεολόγημα της εθνικοφροσύνης σε ξεχωριστές οργανώσεις που αξίωναν πολλές φορές τα συμφέροντα των εργοδοτών σαν απόκτημα των εργαζομένων. Η ανοχή στην εργοδοτική αυθαιρεσία υπό τον φόβο “να μην χάσουμε και αυτά που έμειναν” είναι ένα εμπόδιο που πρέπει να ξεπεραστεί εαν το εργατικό κίνημα της Κύπρου αναζητεί να αναζωογονηθεί τζαι να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στις σημερινές δύσκολες συνθηκες. Να κοπεί κάθε συνεργασία με εργοδοτικές οργανώσεις είτε είναι υπό κάλυψη είτε αλλιώς. Οποιαδήποτε υποχώρηση να δικαιολογείται στα πλαίσια προσωρινής ήττας ή και στρατηγικής τζαι όι σαν παντιέρα νίκης [δηλαδή πιο αργής διολίσθισης]. Να μην χάνουμε ποτέ την πυξίδα μας τζαι να τονίζουμε πάντα τον τελικό σκοπό που δεν είναι άλλος που την κατάργηση του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Χρειάζεται όχι μόνο πολιτική, μα και ιδεολογική πάλη και αντίσταση στον εργοδοτικό συνδικαλισμό που διαχρονικά μαστίζει το εργατικό κίνημα στη χώρα μας τζαι δία την δυνατότητα στην αστική προπαγάνδα να διεισδύει τζαι να αποσπά, να αποπολιτικοποιεί, να παθητικοποιεί τους εργαζόμενους προς όφελος των πολιτικών τους αντιπάλων, των εργοδοτών. Μόνο ταξικά τζαι επιθετικά μπορούν οι εργαζόμενοι να διεκδικήσουν καλύτερους όρους εργασίας μέχρι την ολική ανατροπή του βάρβαρου και εκμεταλλευτικού αυτού συστήματος.

Καμιά συνεργασία με τους εκμεταλλευτές μας!

 

Be first to comment