Για την υπόθεση Ρωμανού

 

Ο Ρωμανός έδειξε απαράμιλλο θάρρος, ψυχική θέληση και αποφασιστικότητα άξια θαυμασμού και μνημόνευσης. Έδειξε το πραγματικό πρόσωπο του κράτους και του αστικού προσωπικού. Έδειξε σε μια κοινωνία σε λήθαργο τι πάει να πει αγωνιστική αποφασιστικότητα. Του αξίζουν χίλια συγχαρητήρια. Η υπόθεση του όμως, ενώ έδειξε πως μια κυβέρνηση μπορεί να λυγίσει μπροστά στο σθένος, έδειξε παράλληλα ότι το Κράτος δεν λυγίζει έτσι εύκολα. Το αστικό κράτος δυστυχώς θα απαιτήσει πολύ περισσότερα από τον αγώνα ενός ατόμου για να νικηθεί. Τα πολιτικάντικα/προεκλογικά παιχνίδια κυβέρνησης και κομμάτων με την ζωή του Ρωμανού μπορεί να μην πήραν αυτό που στόχευαν λόγω της θαυμαστής επιμονής του νεαρού και των αλληλέγγυων, αλλά το αστικό κράτος βρήκε τρόπο και πήρε κάτι που ήθελε στριμώχνοντας τους αντιπάλους του. Την εισαγωγή για πρώτη φορά στην Ελλάδα της ηλεκτρονικής παρακολούθησης κρατουμένων μέσω βραχιολιών, εκεί που πριν απλά έπαιρναν άδεια, εντείνοντας το εύρος της βιοπολιτικής των σύγχρονων μηχανισμών εξουσίας, των μηχανισμών κανονικοποίησης, επεκτείνοντας την πειθάρχηση και την επιτήρηση των σωμάτων των κρατουμένων και εκτός φυλακής.

Ο αγώνας που έθεσε έχει να κάνει, όπως έλεγε ο ίδιος, με την προσπάθεια του Ρωμανού να αποδείξει ότι ο ανθρωπισμός και τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι απλά ένα ψεύτικο προσωπείο της αστικής δημοκρατίας και του κράτους της. Να αναδείξει τις αντιφάσεις του συστήματος και όχι τόσο για την εκπαίδευση. Αντ’ αυτού αρκετοί αλληλέγγυοι/ες  επιδόθηκαν περισσότερο στην ηρωοποίηση του ατόμου και την εξύψωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της αστικής δημοκρατίας ως νίκη ενάντια στο σύστημα [!!]. Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή απ΄αυτό που προσπάθησε να κάνει ο ίδιος ο Ρωμανός.

Ο αγώνας του Ρωμανού έγινε από τα αστικά κόμματα στην Ελλάδα τρόπος συσπείρωσης ψηφοφόρων μέσα από την τηλεοπτική πόλωση και το θέαμα, γεγονός που σκότωσε οποιαδήποτε ουσιαστική συζήτηση γύρω από το θέμα που ο ίδιος έβαλε, αυτό του εγκλεισμού και της επιτήρησης σε αντιπάλους του συστήματος, αλλά και γενικά όλους τους παραβάτες του νόμου. Ίσως όλοι όσοι πανυγηρίζουν να μην θεωρούν το ηλεκτρονικό βραχιόλι ως μέσο επιτήρησης. Στο σημείο βεβαίως που έφτασε η κατάσταση ήταν μάλλον η μόνη λύση για να παραμείνει ζωντανός.

Σήμερα πολλοί πανηγυρίζουν για μια νίκη. Η μόνη νίκη όμως για την οποία θα μπορούσαμε να μιλάμε είναι ότι ο Ρωμανός έζησε, κέρδισε λίγες στιγμές ελευθερίας και άφησε μια παρακαταθήκη. Θα ήταν δύσκολο όμως να μιλάμε για πολιτική νίκη εναντίον της αστικής δημοκρατίας ή του κράτους. Αυτό το σύστημα έδειξε τα πολυμήχανα του πλοκάμια στα οποία έμπλεξε και την αριστερά (π.χ. κάποιοι αριστεροί βουλευτές μίλησαν για ”νίκη της δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού”).  Γλυκόπικρη γεύση. Αλλά κάποια συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν από όλη αυτή την ιστορία. Ότι άλλο κράτος και δίκαιο αστικής κοινωνίας και άλλο κυβέρνηση, και ότι ένα άτομο δεν μπορεί να σηκώσει πάνω του έναν αγώνα ενάντια σε αυτά. Ότι όσο δίκαιο και να έχεις, όσο επαναστάτης και αποφασιστικά διατεθημένος να το πας μέχρι τέλους να είσαι, ο κόσμος δεν αλλάζει από ένα άτομο, αλλά από ένα συλλογικό, μαζικό, αγώνα. Εμείς λέμε με πυρήνα και κινητήριο δύναμη την εργατική τάξη.

Όσοι δεν βλέπουν αυτή την αλήθεια, πικρή και μερικές φορές αβάσταχτη για ένα μεμονωμένο άτομο με καλές προθέσεις και ενθουσιασμό να αλλάξει τον κόσμο γύρω του,  μάλλον βλέπουν μόνο την κορύφωση των καταστάσεων αντί τις διαδικασίες και την ποσότητα των δράσεων πριν από γεγονότα τα οποία φαντάζουν αυθόρμητα ή και ανεξήγητα.

ΥΓ: Ο λόγος που θεωρώ το συμβάν Ρωμανού σημαντικό και για την Κύπρο δεν είναι σαν μια προσπάθεια μεταφοράς του κλίματος της Ελλάδας στην Κύπρο. Είναι οι συνεχείς προσπάθειες απεργών πείνας συνήθως μεταναστών και αναζητούντων ασύλου στην Κύπρο, πόσο αποτελεσματικά είναι και το πως διαμορφώνονται τα αιτήματα τους σε συνδυασμό με την έλλειψη αυτοτελής ταξικής πολιτικής. Θα επανέλθω επί του θέματος της ατομικής προσπάθειας ή την έλλειψη στρατηγικών αιτημάτων [με αποτέλεσμα την αναζήτηση οίκτου από την αστική δημοκρατία και την επανάπαυση στα εφήμερα ανθρώπινα δικαιώματα που παρέχει] σε ένα άλλο άρθρο.

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

3 Comments

  • Reply December 11, 2014

    Αλέξανδρος

    En punto!

  • Reply December 11, 2014

    emma_goldman

    Πάρα πολύ ωραίο κείμενο.
    Αν και νομίζω ξέρουμε αρκετά καλά πως ο Ρωμανός θα αφαιρούσε το επίθετο ‘αστική’ μπροστά από τη δημοκρατία… Ας μην του βάζουμε κακές λέξεις στο στόμα.
    Καρφώνεσαι σύντροφε 😉
    “ο ανθρωπισμός και τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι απλά ένα ψεύτικο προσωπείο της δημοκρατίας και του κράτους της”.

    • Reply December 11, 2014

      Profuso

      Ναι, το ”αστική” το χρησιμοποιούμε εμείς, δεν είχαμε σκοπό να το αποδώσουμε σε αυτόν. Είτε αστική είτε ξε-αστική,περαστική να ναι 🙂

Leave a Reply