Για τις δηλώσεις της κ. Μαρκουλλή

Με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις της κ. Μαρκουλλή, είναι ενδεικτικό πως υπάρχουν κάποια μεμονωμένα άτομα στην Ε/Κ πλευρά με σχετικά ειλικρινείς προθέσεις, μέσα από γεγονότα που η κυπριακή αριστερά – είτε βιωματικά, είτε πολιτικά- καταδίκαζε και αναγνώριζε εδώ και χρόνια. Αλλά συχνά αυτή η ομολογία εγκλημάτων δεν χρησιμοποιείται για κάτι περισσότερο από μια ιδεολογική ένεση από συγκεκριμένη μερίδα στρωμάτων και αυλικών που έχουν πειστεί από το παραμύθι της “ενεργειακής” συμφωνίας με πολλούς παίκτες της περιοχής υπό τον ηγεμονικό ρόλο των ΗΠΑ και το βόλεμα τόσο της τουρκικής όσο και της ελληνικής αστικής τάξης. Τα στρώματα αυτά, ποσώς ενδιαφέρονται για την αλήθεια και τους νεκρούς Τ/Κ, παρά για μια επίρρηψη συλλογικής ευθύνης που θα τους επιτρέψει να μετατρέψουν την ιστορία και τον πόνο των συμπατριωτών μας Τ/Κ σε εργαλείο για την προώθηση των συμφερόντων τους. Γι’ αυτό η ατομική ενέργεια της κ.Μαρκουλή, παρόλο που επικροτείται, δεν καθορίζει το πλαίσιο της πολιτικής και των παικτών που είναι άκρως αντιδραστικό. Ας είμαστε ειλικρινείς: πίσω από κλειστές πόρτες, με δημοσιογράφους τσιράκια και πληροφορίες με το σταγονόμετρο, υπάρχουν πολλά επίπεδα γνώσης για το πως διαμορφώνεται ο πολιτικός στίβος τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας.

Το ερώτημα που τίθεται πιο επιτακτικά σήμερα δεν είναι τόσο το πως θα λυθεί και θα καταλήξει το Κυπριακό, αφού κατά γενική ομολογία μια ενδεχόμενη “συμφωνία” δεν λύνει τα προβλήματα αλλά επανακαθορίζει το σκηνικό. Η “λύση του Κυπριακού” δεν είναι ένα ερώτημα που άμεσα στο παρόν στάδιο, δεδομένης της κατάστασης του κινήματος και το ποιοι διεθνείς παράγοντες εμπλέκονται, μπορούν να καθορίσουν οι μάζες. Αυτό που μπορούν να καθορίσουν, είναι το πλαίσιο αντιπαράθεσης στα επόμενα χρόνια. Σε αυτό το ερώτημα ίσως δούμε πολλές περισσότερες κινήσεις παρά σε ένα αστικό ψευδίλημμα διχοτόμηση ή μια μη βιώσιμη λύση με το πιστόλι στον κρόταφο. Με αυτό δεν εννοούμε φυσικά να παραμείνουν τα πράγματα ως έχουν, αλλά να πλατύνουν οι δράσεις από τα κάτω και ο συντονισμός με Τ/Κ, με χαρακτήρα αντι-ιμπεριαλιστικό δικοινοτικό, παρά να εξαντλήσουμε το χρόνο μπροστά στην τηλεόραση αναμένοντας την έκβαση ενός χολλυγουτιανής έμπνευσης, κινηματογραφικού θρίλερ.

Προκύπτουν βέβαια κρίσιμα ζητήματα. Η πλειοψηφία των Τ/Κ είναι ενάντια στην ποδηγέτηση τους από την Τουρκία, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των Ε/Κ θεωρεί την Τουρκία εμπόδιο στην ειρηνική συνύπαρξη στο νησί. Λίγοι αριθμητικά είναι αυτοί που ανήκουν σε μια κοσμοπολίτικη φούσκα οι οποίοι προωθούν συνειδητά ή ασυνείδητα τον Τουρκικό μιλιταρισμό και την τουρκική αστική τάξη στο νησί, αλλά επικοινωνιακά είναι πιο θορυβώδης. Από την άλλη, υπάρχει ανάγκη να αποκρυσταλλωθεί η διαφορά του αστικού εθνικισμού και των συμφερόντων που εκπροσωπούν οι αστικές δυνάμεις που είναι απορριπτικές απέναντι στην Τουρκία, από την διεθνιστική-πατριωτική στάση των προοδευτικών και κομμουνιστικών δυνάμεων, αλλά και του λαού γενικότερα, που είναι επίσης επιφυλακτικοί απέναντι στην Τουρκία. Το αίσθημα σε μεγάλο κομμάτι του λαού ότι η Τουρκία δεν μπορεί να αποτελεί εγγυητικό παράγοντα γίνεται συχνά αφορμή από τους φιλελεύθερους για να ταυτιστεί με τους ”απορριπτικούς”, ενώ μοιράζεται πολύ περισσότερα κοινά με τους Τ/Κ από ότι γίνεται γνωστό. Οι διαφορές δεν είναι εμφανείς στις πλατιές μάζες μα απέχουν πάρα πολύ και πρέπει να δοθεί βάση στο ξεκαθάρισμα του τι σημαίνουν, τόσο εννοιολογικά όσο και πρακτικά και να εμπεδοθεί ότι δεν μπορεί να υπάρχει ξένο κράτος εγγυητής, είτε η Ελλάδα είτε η Τουρκία, μιας και αυτό είναι επανάληψη των ίδιων καταστάσεων. Ίσως να είναι ένα βήμα που πρέπει να γίνει άμεσα…

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD – (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

Be first to comment