Δεν καταλάβαμε οτι αυτό που θεωρούσαμε νομοτέλεια, ήταν απλά το γεύμα των μελλοθάνατων

Από την ένταξη στην ΕΕ καλλιεργήθηκε από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς της αστικής τάξης (Κόμματα, Κράτος, ΜΜΕ) ένα κλίμα ευφορίας ότι το κεφάλαιο και οι εργαζόμενοι θα πορευτούν χέρι-χέρι σε μια παγκοσμιοποιημένη, μη αναστρέψιμη οικονομική διαδρομή αμοιβαίας ευμάρειας.

Οι ταξικές αντιθέσεις, οι ιδεολογία και τα εργατικά δικαιώματα μπήκαν στο ράφι σαν ξεπερασμένα και αναχρονιστικά. Το ευρωπαϊκό κεκτημένο έγινε υπερταξικό ευαγγέλιο το οποίο υπηρετεί τα συμφέροντα όλων.

Τα πραγματικά προβλήματα ήταν αν πρέπει να υπάρχουν τουαλέτες ανδρών γυναικών. Αν είναι ρατσιστικό η όχι οι άντρες να στέκονται όρθιοι και οι γυναίκες καθιστες στην τουαλέτα. Όχι πως τα έμφυλα ζητήματα δεν είναι σημαντικά, τουναντίων η εστίαση έγινε εσκεμμένα σε ζητήματα που αφορούν τις στάσεις ζωής (lifestyle) και τα αποτελέσματα του έμφυλου διαχωρισμού, αντί στη ρίζα του προβλήματος.

Μία διαδικασια δηθεν κατοχύρωσης των δικαιωμάτων του ανθρώπου σε σχέση με το σύνολο. Ξαφνικά όλα έγιναν ατομικά δικαιώματα, που καταπιέζονταν μάλιστα κάτω από τα συλλογικά ταξικά δικαιώματα. Μετα από όλα αυτά τα ωραία και καλά ένα ωραίο πρωινό ο καημένος ο άνθρωπος πολίτης που τόσο πολύ του χάϊδεψαν τ’ αυτιά με τα ατομικά δικαιώματα βρέθηκε χωρίς δικαιώματα.

Ο λόγος είναι ότι τα κέρδη των πολυεθνικών και τα συμφέροντα των καπιταλιστων είναι πάνω από τον άνθρωπο. Φάνηκε καθαρά ότι το κεφάλαιο μας ξελόγιασε και δεν καταλάβαμε οτι αυτό που θεωρούσαμε νομοτέλεια ήταν απλά το γεύμα των μελλοθάνατων.

——————————————

*Στο εξώφυλλο, πορτραίτο του Fabien Claude

Be first to comment