Δύο ερωτήματα ως πραγματική αφετηρία

Η κατάσταση στην Ελλάδα είχε επισκιάσει τους τελευταίους μήνες σε αρκετά μεγάλο βαθμό τις ειδήσεις και συζητήσεις εδώ στην Κύπρο γεγονός που εξηγείται από διάφορους λόγους, κάτι που είναι απολύτως κατανοητό για τους Κύπριους αλλά ίσως μη κατανοητό σε Ελλαδίτες. Η στήριξη πολιτικών θέσεων για την Ελλάδα ήταν και είναι αντανάκλαση του βαθμού πολιτικής ωρίμανσης διάφορων ζητημάτων και εδώ στην Κύπρο, όπως πχ η στάση μας απέναντι στην Ε.Ε, το ΝΑΤΟ, μεταναστευτικό, εργασιακά, την προοπτική του Σοσιαλισμού κτλ. Η Ελληνική πολιτική πραγματικότητα εκφράζεται όμως με ένα διαφορετικό τρόπο στην Κύπρο, γεγονός που πρέπει να μας προβληματίσει και να μας αναγκάσει να μην μεταφέρουμε αυτούσιες καταστάσεις εδώ, αλλά παράλληλα να διεξάγουμε πολιτικές συζητήσεις για το μέλλον του νησιού σε σχέση με τις πολιτικές εξελίξεις διεθνώς.

Επεξηγηματικά, από πλευράς ΑΚΕΛ έχει να κάνει με την πολιτική πρόταση του ΑΚΕΛ προς τον Σοσιαλισμό, στην οποία όπως επισημάναμε κυριαρχεί η γενικολογία, η ασάφεια και αντιφατικές προτάσεις, που παρά το γεγονός ότι ιστορικά το κόμμα είχε και έχει τριτοδιεθνιστικά χαρακτηριστικά  οργάνωσης, αφήνουν χώρο και απορροφούν κραδασμούς από τις διαφορές εντός του κόμματος ενώ μένουν ενωμένες/ανεκτές οι διάφορες αντιλήψεις.

Στην περίπτωση εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς έχει να κάνει με βασικό ιδεολογικό πυλώνα της ανανεωτικής αριστεράς, την συγκρότηση σε ένα όχημα ή ένα κινηματικό σχηματισμό ατόμων με πολλές διαφορετικές πολιτικές και ιδεολογικές αφετηρίες έναντι στην ηγεμονικό για την ώρα (αλλά όχι το μόνο) μείγμα διαχείρισης που προτείνει μερίδα τη αστικής τάξης και του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος πού είναι η αύξηση της ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας μέσω λιτότητας και μνημονίων. Αυτή η πρόταση που στην Ελλάδα εκτόξευσε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, στην Κύπρο έχει αποτύχει παταγωδώς από την αρχή του εγχειρήματος όπως έδειξε η περίπτωση της ΕΡΑΣ.

Αυτή η ιδιάζουσα κατάσταση έχει ως εξής: πολλοί έχουν υποστηρίξει σθεναρά την κυβέρνηση της αριστεράς στην Κύπρο ενώ άλλοι ήταν κριτικοί προς αυτήν, έχουντας παράξει άλλωστε και κάποιες εμπεριστατωμένες κριτικές. Το αξιοσημείωτο και παράδοξο είναι πως πολλοί εντός του ΑΚΕΛ είναι σήμερα κριτικοί προς την ιδέα της αριστερής διαχείρισης του αστικού κράτους και της φιλελεύθερης οικονομίας (ίσως να ήταν και τότε αλλά δεν υπήρξε ουσιαστική διαφοροποίηση τους που να φανεί μέσα στην κοινωνία), ενώ αρκετοί της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς οι οποίοι κριτίκαραν αρκετά την τότε κυβέρνηση στην Κύπρο να δείχνουν από συμπάθεια μέχρι και άνευ όρων στήριξη στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, με αρκετές διαφοροποιήσεις όμως μετά τα μέσα του περασμένου Ιούλη. Βλέπουμε μια κατάσταση στην οποία δηλαδή η εξωκοινοβουλευτική αριστερά και μεγάλη μερίδα εντός ΑΚΕΛ να υποστηρίζουν τον ίδιο δρόμο, ίσως από διαφορετικές αφετηρίες. Πως εξηγείται αυτό;

Δουλειά μας επομένως είναι, και ως ένα σημείο θεωρώ πως το έχουμε κάνει, να βρούμε τα κοινά σημεία πάνω στα οποία πατάνε αυτές οι αφετηρίες. Δύο βασικά ερωτήματα που μπορούν να δώσουν ξεκάθαρες απαντήσεις όσον αφορά την κατεύθυνση χωρίς να απλουστεύουν τις πραγματικές και περίπλοκες διαφορές σε όλα τα ζητήματα είναι:

  1. Υπήρξε αυτή η άλλη κοινωνία ποτέ, υπήρξε η εναλλακτική που θα μπορούσαμε να αντλήσουμε συμπεράσματα για να κτίσουμε ένα άλλο κόσμο;
  2. Πως πολιτικοποιούμαστε; μέσω της αντικειμενικής μας θέσης στην σφαίρα παραγωγής, (ως εργάτες ή παίρνοντας το μέρος της εργατικής τάξης σαν το ιστορικό υποκείμενο του αγώνα βάση της θέσης της στην παραγωγή) ή ως πολιτικές ταυτότητες και πλουραλιστικά υποκείμενα, ετεροκαθορισμό και επιθυμίες (πολίτες, καταναλωτές, σεξουαλικότητα, αριστερά/αναδιανομή πλούτου/ενάντια στην λιτότητα, αντιρατσισμός, αντιφασισμός, προοδευτισμός κτλ);

Οι απαντήσεις που δίνουμε σε αυτά τα ερωτήματα έχουν την δυνατότητα να δώσουν σαφή επεξήγηση για την στάση του καθενός και της καθεμιάς στην ταξική σύγκρουση εντός της Ελλάδας αλλά και την στάση επίσης για τα ζητήματα που άπτονται των ιμπεριαλιστικών επιθέσεων στην περιοχή. Αυτά τα δύο ερωτήματα θεωρώ πως επεξηγούν και την απόσταση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς από τον ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα Κυπριακό (σθεναρή επιθυμία Κυπρίων για λύση ακόμα και έξω από την πολιτική λογική, και στήριξη μερίδας της αστικής τάξης που θέλει άρση της υπάρχουσας κατάστασης, ενώ από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ στήριξη μερίδας της δικής τους αστικής τάξης που αξιώνει γεωπολιτικά ωφέλη) ενώ υπάρχει συμφωνία στα υπόλοιπα θέματα. Ενδιαφέρον είναι επίσης το γεγονός ότι ενώ ο ΑΚΕΛικός κόσμος απαντάει καταφατικά στο πρώτο ερώτημα, στο δεύτερο παρουσιάζεται τα τελευταία χρόνια μια διαφορετική προσέγγιση.

Θεωρώ ότι ένας από τους λόγους, πέρα από τους ιστορικούς, που ενδιαφέρουν οι εξελίξεις στην Ελλάδα είναι ότι αυτά τα δύο ερωτήματα, τα οποία στην Ελλάδα έχουν τεθεί πιο προωθημένα και ξεκάθαρα μας δείχνουν ότι εδώ στην Κύπρο δεν έχουμε κάνει αυτές τις μάχες αλλά τις παρακολουθήσαμε από απόσταση για να μην χαλάσουν τα μαγαζιά μας.

Θεωρώ επίσης πως η απάντηση των ερωτημάτων είναι σημαντική για το σήμερα. Το πως η θέση για αυτά τα ερωτήματα έχει παρθεί από το κάθε κομμάτι/ρεύμα της αριστεράς και το πως θα απαντηθεί σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό από την κοινωνική βάση του εκάστοτε σχηματισμού, την θέση της μέσα στην παραγωγή και την διανομή και το πως αντιλαμβάνεται ο καθένας τον θέση του. Δεν είναι τυχαίο ότι βάση του Συριζα ήταν μεσαία στρώματα που εκτίθενται κυρίως στις δευτερεύουσες αντιθέσεις στη σφαίρα αναπαραγωγής και διανομής/κατανάλωσης και εδώ και δεκαετίες έδωσαν την έμφαση σε αγώνες τρόπων ζωής και κατανάλωσης με διαταξικό περιεχόμενο, στην κοινωνία των πολιτών, προνομιακό χώρο ακτιβισμού των μεσαίων στρωμάτων.

Με την συζήτηση στην Ελλάδα να περιστρέφεται γύρω από το τι συνιστά αφετηρία (είναι αφετηρία είναι πχ το “όχι” στο δημοψήφισμα), θεωρώ πως αυτά τα δύο ερωτήματα είναι οι πραγματικές αφετηρίες για την περαιτέρω εμβάθυνση και συγκεκριμενοποίηση του τι θέλουμε, πως και για τι πράγμα παλεύουμε.

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

Be first to comment