Δύο χρόνια Αγκάρρα

.

Φίλες και φίλοι,

Αναγνώστες και αναγνώστριες,

Σαν σήμερα πριν από δύο χρόνια ξεκινήσαμε ένα δύσκολο έργο μέσα σε μια κατάσταση ιδεολογικής σύγχυσης, κατακερματισμού και στασιμότητας του εργατικού κινήματος αλλά και σοβαρής έλλειψης ταξικού λόγου και πολιτικής μέσα στην καθημερινότητα μας. Εκεί που το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς, και γενικότερα οποιασδήποτε κίνησης έθετε προβληματισμούς για κοινωνική αλλαγή, αρμένιζε πλέοντας μεταξύ μεταμοντερνισμού και κλασικού ρεφορμισμού σαν δύο γραμμές που τέμνονται, αποφασίσαμε να πάμε κόντρα στο ρεύμα. Τον καιρό που ο μαρξισμός και ο λενινισμός δεν ήταν στην μόδα, δεν πούλαγε και δεν θεωρούνταν καλή πολιτική ”επένδυση”, αποφασίσαμε  να αναδείξουμε την σημασία της ταξικής πάλης και τα πεδία σύγκρουσης στην Κυπριακή, και όχι μόνο, πραγματικότητα. Ήδη στρατηγικής σημασίας εκτιμήσεις που είχαν γίνει και από εμάς και τις οποίες στηρίξαμε παρά την ”αριστερή” κατακραυγή έχουν αρχίσει να φαίνονται καθαρά όπως για παράδειγμα την ανάδειξη της επικινδυνότητας του οπορτουνισμού έτσι όπως αναπτύχθηκε και χρεωκόπησε στην Ελλάδα αλλά και την ακινδυνότητα προς το σύστημα διαφόρων “κινημάτων” που αναπτύχθηκαν στην σύγχρονη Ευρώπη και Κύπρο με σκοπό δήθεν να αμβλύνουν και να καθυστερίσουν καταστάσεις χωρίς να έχουν οργανική σχέση με την ταξική πάλη.

Τα δύο αυτά χρόνια κερδίσαμε φίλους/ες, σύντροφους/ισσες αλλά και πολιτικούς αντιπάλους τόσο από την καθαρά αστική παράταξη αλλά και από την λεγόμενη ριζοσπαστική αριστερά που αναπτύχθηκε με το βλέμμα στον Σύριζα τόσο εκτός όσο και εντός του ΑΚΕΛ. Η σχέση μας με το κόμμα της Αριστεράς του τόπου αναπτύχθηκε πολύπλοκα. Έχοντας εξετάσει ιστορικές του πτυχές (δεδομένων και σημαντικών πρόσφατων εκδόσεων) έχουμε κατανοήσει καλύτερα τις κινήσεις, τα λάθη και την πορεία πάντα με σεβασμό στην ιστορία του λαού που το έχτισε με τον ιδρώτα του αλλά με αναγκαία κριτική για την ανάπτυξη του κομμουνιστικού προτάγματος. Δεν θα ήταν ψέμα να πούμε ότι  η Αγκάρρα έχει εξελιχτεί σε ένα μέσο και εργαλείο τόσο για Ακελιστές όσο και για αναγνώστες με ταξική συνείδηση και προβληματισμούς που δεν είναι ενταγμένοι ή οργανωμένοι.

Μέσα στον χρόνο που πέρασε η Αγκάρρα έχει μεγαλώσει τόσο στο ανθρώπινο δυναμικό που την απαρτίζει αλλά ιδιαίτερα σε αναγνωστικό κοινό, έχει αναπτύξει σχέσεις με ελπιδοφόρα οργανωμένα σύνολα τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό του νησιού, έχει κάνει ταξίδια σημαντικά για την κατανόηση δύσκολων προβλημάτων γεωπολιτικής φύσης (Βαλκάνια, Μέση Ανατολή, Λατινική Αμερική) αλλά και πρακτικά ζητήματα διεθνιστικής αλληλεγγύης (Ελλάδα, Βενεζουέλα, Κούβα). Έχει κάνει ένα πρώτο κάλεσμα για διαδικτυακό διάλογο τον οποίο λαμβάνοντας υπόψην τις περιστάσεις θεωρούμε επιτυχία για πολλούς λόγους. Η Αγκάρρα έχει εμβαθύνει τις σχέσεις της με το αναγνωστικό της κοινό τόσο μέσα από μια συστηματική δουλειά αλλά και με ανοικτό κάλεσμα συμπόρευσης σε όσες και όσους το επιθυμούν, είτε με άρθρα/αναλύσεις/μεταφράσεις/πληροφορίες αλλά και με εξίσου σημαντική δουλειά διάδωσης της σε όλα τα μήκη και πλάτη του διαδικτυακού μας τόπου.

Όσον αφορά το γραπτό λόγο, μπορούμε να πούμε ότι έχουμε επιτύχει κάποιους στόχους που θέσαμε στο ξεκίνημα: την βαθύτερη εισαγωγή της ταξικής ανάλυσης για την φύση των καθημερινών προβλημάτων του λαού μας,  την ανάδειξη της θεωρίας του ιμπεριαλισμού σαν ένα απαραίτητο εργαλείο κατανόησης των σχεδιασμών για την περιοχή μας, την σημασία της σύνδεσης της καθημερινής πολιτικής ενασχόλησης με μια συνολική στρατηγική και με στόχο την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού. Επιτυχία δεν είναι ότι έχουμε πείσει τους πάντες, αλλά ότι τα ζητήματα τα παρατηρούμε να κυκλοφορούν και να συζητιούνται περισσότερο, όπως επίσης παρατηρείται πιο έντονα η ανάγκη άλλων να τα επικρίνουν. Το γεγονός ότι η Αγκάρρα είναι απλά ένα περιοδικό, ένα εργαλείο κατανόησης και τίποτε παραπάνω (άρα με περιορισμένες δυνατότητες εξ’ αρχής) θεωρούμε πως κάνει τα παραπάνω επιτεύγματα ακόμα πιο σημαντικά. Αλλά ταυτόχρονα, ανοίγει και ένα πλαίσιο προβληματισμού στα ζητήματα παρέμβασης της εργατικής τάξης με αυτότελή τρόπο, για το βάθεμα της επαναστατικής προοπτικής και την πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό-καιροσκοπισμό, την απογοήτευση που πηγάζει από την σπατάληση ενέργειας μόνο σε μικρές δράσεις, την εξάρτηση τμημάτων του κόμματος της Αριστεράς από το κεφάλαιο και εν τέλη την ενσωμάτωση του κινήματος σε αστικά πλαίσια διαχείρισης.

Αναμφισβήτητα το σημαντικότερο ζήτημα που θα μας αναγκάσει σε συνεχή εγρήγορση είναι το λεγόμενο “Κυπριακό πρόβλημα” το οποίο εμείς δεν θεωρούμε φρόνιμο να αποκόπτεται από την συνολική εικόνα και πλάνο ανασχηματισμού του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος στην περιοχή. Η γεωπολιτική κατάσταση στην Κύπρο και την ευρύτερη περιοχή είναι σε αναβρασμό, το πολιτικό σκηνικό εξαιρετικά ρευστό και οξύνονται τόσο οι ενδοΐμπεριαλιστικές αντιθέσεις στην περιοχή, όσο και η αντίθεση κεφαλαίου εργασίας εντός και εκτός του νησιού. Αυτή η όξυνση των αντιθέσεων εκφράζεται μέσα από περιφερειακούς πολέμους (Ουκρανία, Συρία, Παλαιστίνη, Λιβύη, Ιρακ) όσο και με αποσταθεροποίηση (ΠΓΔΜ, Ελλάδα, Βαλκάνια, Αίγυπτος), ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο το ΝΑΤΟ και ο Αμερικανικός ιμπεριαλιστικός άξονας επιχειρεί την αναβάθμιση της παρουσίας του και τον έλεγχο της περιοχής. Αυτά δεν είναι δευτερεύων ζητήματα που πρέπει να απασχολούν μόνο όσους ασχολούνται με διεθνείς σχέσεις αλλά θεωρούμε ότι πρέπει να κτυπήσει καμπανάκι επαγρύπνησης στο λαό μας λαμβάνοντας υπόψην και την δημιουργία κλίματος πολιτικής διευθέτησης του Κυπριακού ζητήματος προς όφελος του ιμπεριαλισμού.

Η Αγκάρρα έχει κάνει γραπτές παρεμβάσεις για να αναδείξει την, ανάλογα με την περίπτωση, είτε λανθασμένη είτε εξαρτώμενη από ιδιαίτερα υλικά συμφέροντα στρατηγική τόσο της απορριπτικής-εθνικιστικής πλευράς όσο και της λεγόμενης επανενωτικής παράταξης που θεωρεί ότι οποιαδήποτε λύση ανεξαρτήτως περιεχομένου και κοινωνικού πλαισίου μπορεί να είναι βιώσιμη. Πέρα από τις όποιες υποχωρήσεις για να αρθεί το status quo και να γίνει μια διευθέτηση, είναι σημαντικό να μην αφήσουμε τις υποχωρήσεις να θεωρητικοποιηθούν όπως στο παρελθόν και να γίνουν στόχοι του εργατικού κινήματος οι στόχοι ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων. Θεωρούμε τα ζητήματα της ασφάλειας, των εγγυήσεων και του στρατού πολύ σημαντικά. Είναι κρίσιμης σημασίας και ανησυχητικά τα τελευταία νέα που θέλουν την κυβέρνηση Αναστασιάδη να εμπλέκει και να θέλει περισσότερη εμπλοκή, ακόμη και (ίσως μονομερείς) εγγυήσεις από ΝΑΤΟ και ΕΕ στην Κύπρο.

Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα που θέλουμε να αναδείξουμε είναι τα επιτεύματα του σοσιαλισμού στις χώρες όπου οικοδομήθηκε, να δείξουμε πως ένας άλλος κόσμος πράγματι ήταν και είναι εφικτός παρά την ιστορική ήττα των δεκαετιών 1980-90′, αναζητώντας παράλληλα και τις αιτίες. Με δεδομένη την τρομερή διάχυση της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας και την χρησιμοποίηση της για την αναθεώρηση της ιστορίας προς όφελος του ιμπεριαλισμού, είναι σημαντικό η ανάδειξη των σοσιαλιστικών επιτευμάτων (είτε πολιτισμικά, πολιτικά, οικονομικά, τεχνολογικά επιτεύματα) μέσα στις ιστορικές συνθήκες που κατακτήθηκαν ιδιαίτερα για τις νέες γενιές που δεν είχαν την τύχη να γνωρίσουν πολιτισμούς οι οποίοι λασπολογούνται συστηματικά.

Τέλος, μια δουλειά που ίσως δεν θα έπρεπε να πέσει σε εμάς, αλλά επειδή πρέπει να γίνει θα συμβάλουμε όσο μπορούμε στην υλοποίηση της, είναι η συμβολή στην καταγραφή της φύσης και της διάρθρωσης της ταξικής εκμετάλλευσης στο νησί, ποια τα μονοπώλια, η διάρθρωση του κεφαλαίου και το εργατικό δυναμικό ανα κλάδο και το πως θα μπορούσε να υλοποιηθεί πρακτικά ο κεντρικός σχεδιασμός σε μια σειρά από κλάδους που χαρακτηρίζονται από συγκεντρωμένη κοινωνικοποιημένη  εργασία στο νησί.

Σημαντικό παράγοντα διατήρησης και αναβάθμησης του επιπέδου της δουλειάς που ξεκινήσαμε, είναι η ανεξαρτησία της Αγκάρρας σε χρηματοδοτικό επίπεδο και η καθαρά εθελοντική δουλειά κάτι που σημαίνει ότι το μεγάλωμα της βάζει διλήμματα και σκέψεις για την διατήρηση και διεύρυνση της τα επόμενα χρόνια. Είμαστε σίγουροι/ες όμως, πως αν συνεχίσουμε με τέτοιο τρόπο, θα βρούμε τις λύσεις και θα ανταποκριθούμε σε μελλοντικά εμπόδια.

Χρόνια μας πολλά και καλούς αγώνες!

Αγκάρρα,

Συντακτική Ομάδα

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

1 Comment

  • Reply July 29, 2015

    Delirium

    Καλή σας συνέχεια.

Leave a Reply