«Είστε άνθρωποι με μυαλά και κατά συνέπεια περισσότερο επικίνδυνοι».

 

Του Γιώργου Κουκουμά (από ανάρτηση στο Facebook)

—–
Αυτό έλεγε ο Πρόεδρος του Κακουργιοδικείου στους 18 ηγέτες της Παγκύπριας Συντεχνιακής Επιτροπής (ΠΣΕ, πρόδρομος της ΠΕΟ) στη δίκη τους που άρχιζε σαν σήμερα πριν 70 χρόνια. Η αποικιακή κυβέρνηση κατηγορούσε την ΠΣΕ για «συνωμοσία προς ανατροπή της καθεστηκύιας τάξης και της αποικιακής κυβέρνησης». Όπως έλεγαν ο Γενικός Εισαγγελέας και ο Αντιεισαγγελέας –Στέλιος Παυλίδης και Κρίτων Τορναρίτης- που εκπροσωπούσαν το Στέμμα, η ΠΣΕ «οδηγεί τις μάζες στο δρόμο της επανάστασης» και σκοπός της είναι «να εγκαθιδρύσει σοσιαλιστικό κράτος με βάση τη μαρξιστική θεωρία».
Είχε προηγηθεί στις 11 Μάη του 1945 (τρεις μόνο μέρες μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου) μια τεράστια επιχείρηση της αποικιακής αστυνομίας σε ολόκληρη την Κύπρο με εφόδους σε εκατοντάδες οικήματα της ΠΣΕ και συλλόγους λαϊκών οργανώσεων, κατάσχοντας κάθε έγγραφο και ντοκουμέντο που βρήκε μπροστά της. Χρησιμοποιώντας αποσπάσματα από ανακοινώσεις, άρθρα και αποφάσεις της ΠΣΕ, το καθεστώς έριξε στη φυλακή 18 ηγέτες της ΠΣΕ, με επικεφαλής τον τότε ηγέτη της Ανδρέα Ζιαρτίδη.

Από την επόμενη μέρα, το εργατικό κίνημα της Κύπρου (με τη εκκωφαντική απουσία της ΣΕΚ) άρχιζε ένα πολύμηνο αγώνα που συγκλόνισε το νησί και που έφτασε μέχρι το Λονδίνο. Πραγματοποιούνται πανεργατικές συγκεντρώσεις σε όλες τις πόλεις που καταδικάζουν το διωγμό της ΠΣΕ, «οργανώσεων του λαού που έχουν συμβάλει στη συντριβή του φασισμού». Προκηρύσσεται έρανος για έξοδα της δίκης. Τον Αύγουστο που άρχιζε η προανάκριση των 18 κατηγορουμένων, η ΠΣΕ απάντησε με παναπεργία και χιλιάδες εργάτες πλημμύρισαν την αστυνομοκρατούμενη πλατεία των δικαστηρίων. Όταν η Κατηγορούσα Αρχή, άρχιζε να διαβάζει αποσπάσματα από έγγραφα της ΠΣΕ για να αποδείξει το «στασιαστικό» της χαρακτήρα («θα αγωνισθούμε με κάθε μέσο, με κάθε θυσία ωσότου μπορέσουμε να δούμε την πατρίδα μας ελεύθερη, απαλλαγμένη από το ξένο δυνάστη») το ακροατήριο φώναζε μπράβο και επευφημούσε τους συνδικαλιστές ηγέτες.

Επικεφαλής των δικηγόρων υπεράσπισης ήταν ο Γιάννης Κληρίδης που αγόρευε επί μέρες διαλύοντας μία προς μία τις κατηγορίες, χωρίς βέβαια σε καμιά στιγμή να κρύψει την ιδεολογία και τα πιστεύω των κατηγορουμένων: «Οι κατηγορούμενοι αποδοκιμάζουν το κεφαλαιοκρατικό σύστημα που επιτρέπει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο». «Το μόνο όπλο που διαθέτουν είναι η μόρφωση της τάξης τους». «Η εργατική τάξη χρησιμοποιεί βία μόνο όταν κερδίσει τη λαϊκή ετυμηγορία και η αστική τάξη αρνηθεί να παραδώσει την εξουσία». «Μισούν την ξένη ιμπεριαλιστική διακυβέρνηση» της Κύπρου, επειδή «δεν είναι δημοκρατική αλλά διορίζεται από την αυτοκρατορική κυβέρνηση της Βρετανίας» και «θα ήταν υποκριτές αν δεν έλεγαν καθαρά ότι τη μισούσαν». Μάλιστα, ο Ιωάννης Κληρίδης «βγήκε στην αντεπίθεση» κατηγορώντας την αποικιακή κυβέρνηση ότι είναι αυτή που χρησιμοποιεί τη βία προσκομίζοντας τις γραπτές διαταγές των Βρετανών προς την αστυνομία να χρησιμοποιεί ένοπλη βία κατά διαδηλώσεων του κυπριακού λαού.

Η δίκη κράτησε πάνω από ένα μήνα. Όταν τη μέρα της απόφασης, ο Γ.Γ. της ΠΣΕ ρωτήθηκε από το δικαστή αν είχε κάτι να πει, ο Α. Ζιαρτίδης απάντησε με νόημα: «Όλη η δράση για την οποία κατηγορηθήκαμε (…) είναι απολύτως εναρμονισμένη με τις υψηλές αρχές που έχουν καθορισθεί ως σκοποί του πολέμου που έληξε πριν λίγους μήνες. Δεν πταίομεν εμείς αν επιστεύσαμεν σ’ αυτές τις αρχές. Πταίουν εκείνοι που υποκρινόμενοι τις έδωσαν ως σκοπούς του πολέμου. Δεν μετανοούμε για ότι εκάμαμε, γιατί αυτό θα έκαμνε κάθε τίμιος άνθρωπος». Το δικαστήριο βέβαια δεν συγκινήθηκε. Η καταδίκη ήταν προαποφασισμένη. Οι ποινές ήταν: 12 μήνες φυλάκισης για τους έξι συνδικαλιστές και 18 μήνες για τους υπόλοιπους δώδεκα.

Από την ίδια μέρα της καταδίκης, η εργατική τάξη άρχισε τα συλλαλητήρια σε όλες τις πόλεις με επικεφαλής την ηγεσία του ΑΚΕΛ και τους αριστερούς Δημάρχους ενώ κηρύχθηκε νέα παναπεργία με τεράστια συμμετοχή. Παντού πλημμυρίζει η οργή: Λευτεριά στους συνδικαλιστές ηγέτες. Λευτεριά στην Κύπρο! Μηνύματα αλληλεγγύης έφταναν από συνδικάτα από όλο τον κόσμο και στη βρετανική Βουλή των Κοινοτήτων, Εργατικοί βουλευτές καλούσαν την κυβέρνησή τους να τερματίσει τις δικτατορικές διώξεις των Κυπρίων συνδικαλιστών. Από όλη αυτή την κινητοποίηση έλειπε, βέβαια, η ΣΕΚ και οι δεξιές εφημερίδες που τάχθηκαν ανοικτά με τους αποικιοκράτες. Εντούτοις, το μέγεθος της λαϊκής κατακραυγής οδήγησε τον Κυβερνήτη να αποφυλακίσει και τους 18 συνδικαλιστές μόλις συμπληρώθηκε η φυλάκιση των έξι που είχαν καταδικαστεί σε 12μηνη φυλάκιση.

Η δίωξη της ΠΣΕ ήταν μια πρώτη ένδειξη ότι η αποικιοκρατική Βρετανία δεν είχε καμιά πρόθεση ούτε να εκτιμήσει τη μαχητική στράτευση των Κυπρίων στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο ούτε να αφήσει την Κύπρο ελεύθερη στο λαό της (όπως αφελώς νόμιζαν πολλοί Κύπριοι). Οι Βρετανοί κτυπούσαν τη δύναμη που συσπείρωνε Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους στις ίδιες ταξικές γραμμές, που πρωτοστατούσε στους εργατικούς αγώνες και που ήταν η ραχοκοκαλιά του βασικού εχθρού της, του ορμητικά ανερχόμενου ΑΚΕΛ. Ένα χρόνο μετά, η ΠΣΕ παρέδιδε την σκυτάλη της ΠΕΟ, όμως η δίκη της ΠΣΕ παρέμεινε άλλη μια «χαμένη» σελίδα της επίσημης κυπριακής ιστοριογραφίας. Άλλη μια σελίδα που «χάθηκε» για να μη ξεβολευτεί η εθνικοφροσύνη από τα παραμύθια της, για να μην μαθαίνουν οι νέες γενιές ότι και η «εθνική αξιοπρέπεια» με ταξικό μελάνι γράφεται…

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

Be first to comment