Κυπριακό, ειρήνη και σταθερότητα

Τον τελευταίο καιρό, αρκετά άρθρα από την αριστερά τοποθετούνται στο ζήτημα της λύσης του Κυπριακού. Ένα συχνό επιχείρημα απέναντι σε οποιαδήποτε συζήτηση περί ιμπεριαλισμού και γεωπολιτικών συμφερόντων είναι ο αδιαμφισβήτητος ισχυρισμός ότι αυτό που επιδιώκουν και θα πετύχουν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένου και του Κυπριακού, είναι η ειρήνη και η σταθερότητα. Άρα, λένε, το ιμπεριαλιστικά αυτά συμφέροντα συμπίπτουν με τους δικούς μας ειρηνικούς πόθους και ανάγκες και έτσι δεν έχουμε να κάνουμε κάτι άλλο παρά να συμπορευτούμε με τον οποιονδήποτε, κάτω από οποιαδήποτε πολιτική, ταξική σημαία για τον δρόμο προς την ειρηνική ζωή και την σταθερότητα στο νησί.

Ερώτηση: Σε ποιο σημείο της ιστορίας των τελευταίων δεκαετιών ήταν οι ΗΠΑ, αλλά και γενικότερα οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί διαφόρων δυνάμεων, πηγή σταθερότητας και ειρήνης, ειδικά στα μέρη όπου είχαν άμεση εμπλοκή; Από ποια σοβαρή μελέτη και ανάλυση προκύπτει ότι αυτό που θέλουν (και σε περίπτωση που αυτό θέλουν, αν είναι εφικτό δεδομένων των ανταγωνισμών) οι ΗΠΑ στην περιοχή είναι ακριβώς αυτό; ειρήνη και σταθερότητα; Δηλαδή από όλα αυτά που συμβαίνουν στην ευρύτερη περιοχή, περιοχή “συνοριακή” μεταξύ ισχυρών, συνεχώς οξυνόμενων, ανταγωνισμών (βλ. Oυκρανία που οδηγείται σε ένοπλο διαμελισμό, Συρία, Αίγυπτος,  Ιράν, Βοσνία, Παλαιστίνη κ.α.) και δεδομένης της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και στο τι συχνά οδηγεί μια κρίση,  το συμπέρασμα που βγάζετε για το μέλλον της περιοχής μας είναι ειρήνη και σταθερότητα;

Για να προλάβουμε τις απαντήσεις: Ναι, η μη λύση του Κυπριακού, η αποτυχία των συνομιλιών, ή μια πιθανή διχοτόμηση, δεν εγγυώνται ειρήνη και σταθερότητα, ούτε η λιγότερο έντονη εμπλοκή των ΗΠΑ το εγγυάται. Αλλά αυτό δεν μπορεί να μας οδηγεί στο παραπλανητικό συμπέρασμα ότι θα λύθει, έτσι όπως θα λυθεί, και θα πλέουμε μέσα σε πελάγη ειρήνης και σταθερότητας στα χρόνια που θα ρθουν. Το να προσπαθούμε να πείσουμε με τόση σιγουριά τους Κύπριους ότι στο προδιαγραφόμενο μέλλον μας δεν θα υπάρχουν καταστάσεις συγκρούσεων και αποσταθεροποίησης, περιφερειακές και ντόπιες (συμπεριλαμβανομένης και πιο έντονης επίθεσης στην εργατική τάξη) και να τους καλούμε να γίνονται ουρά των “προοδευτικών” νεοφιλελευθέρων,  δεν βοηθά καθόλου αυτό που είναι και θα είναι επιτακτικό καθήκον μετά την λύση (και αυτό που ισχυρίζονται ότι θα γίνει περίπου αυτόματα), δηλαδή την ενότητα και  κοινή πάλη της εργατικής τάξης των δύο κοινοτήτων. Δεν μπορούμε να συγκαλύπτουμε και να σπέρνουμε ευσεβείς πόθους αποφυγής των βαθιών  ιμπεριαλιστικών/καπιταλιστικών αντιθέσεων, όταν θα έπρεπε να τις ξεσκεπάζουμε και να τις κάνουμε γνωστές.

<<Όσο αγαθές κι αν είναι οι προθέσεις των άγγλων παπάδων ή του μελιστάλακτου Κάουτσκι, το αντικειμενικό, δηλαδή το πραγματικό κοινωνικό νόημα της θεωρίας τους, είναι ένα και μόνο ένα: η πιο αντιδραστική παρηγοριά των μαζών με τις ελπίδες ότι είναι δυνατόν να υπάρχει διαρκής ειρήνη στις συνθήκες του καπιταλισμού, με την απόσπαση της προσοχής τους από τις οξυμένες αντιθέσεις και τα ακανθώδη προβλήματα της σύγχρονης εποχής και τον προσανατολισμό της προσοχής τους προς τις απατηλές προοπτικές κάποιου δήθεν νέου μελλοντικού υπεριμπεριαλισμού.>>

Θα μπορούσε κάποιος που αποδέχεται την λύση να πεί ότι: ναι, θα δεχτεί την λύση μέσα στα πλαίσια μιας τακτικής που θέλει να αποφύγει την διχοτόμηση (σημαντικό ζήτημα, δεν το θίγουμε εδώ), αλλά ο τρόπος που θα την προωθήσει δεν είναι μέσω παραπλανητικών σεναρίων περί ειρήνης, σταθερότητας, ευημερίας κτλ, λέει στον λαό ότι, παρά την λύση, πρέπει να αναμένει και να προετοιμάζεται για δύσκολες εποχές, επιθέσεις στους εργαζόμενους και στην κοινωνική τους ασφάλεια, σύννεφα πολέμου πάνω από την περιοχή και πιθανή εμπλοκή και της δικής τους χώρας και ότι ο μόνος τρόπος να παλέψει για τα δικά του συμφέροντα και για την ειρήνη μέσα στα δύσκολα που θα ρθουν, είναι η συνεχής προσπάθεια για ενότητα μεταξύ των εργατικών τάξεων Ε/κ και Τ/κ για την κοινή ταξική πάλη. Αλλιώς ποιον θα πιστέψουν όταν οι προσδοκίες για λαμπερούς ουρανούς θα διαψευστούν; ποιον θα ακολουθήσουν; Αυτούς που τους έλεγαν να ακούσουν την κάθε ”πρωτοβουλία” που υποσχόταν νεοφιλελεύθερη ευημερία μέσω επενδύσεων; Ποιος θα τους φανεί ότι είχε δίκαιο; οι αριστεροί που ξαφνικά μετά την λύση (όπως λένε) θα τους πουν ”ξεχάστε τι σας λέγαμε μέχρι την προηγούμενη βδομάδα, τώρα θα σας μιλήσουμε για ταξικό αγώνα” ή την ακροδεξιά και τους εθνικιστές που τους “προειδοποίησαν” για δεινά που θα ρθουν δείχνοντας τους όμως μια εύκολη, λανθασμένη, ταξικά διχαστική και φασιστική απάντηση για το τι φταίει, τι συμβαίνει και ποιος είναι ο αντίπαλος;

 

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

8 Comments

  • Reply February 20, 2014

    Lenin Reloaded

    “Ποιος θα τους φανεί ότι είχε δίκαιο; οι αριστεροί που ξαφνικά μετά την λύση (όπως λένε) θα τους πουν ”ξεχάστε τι σας λέγαμε μέχρι την προηγούμενη βδομάδα, τώρα θα σας μιλήσουμε για ταξικό αγώνα” ”

    Τίποτε τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει και δεν είναι αυτός ο κίνδυνος για την “αριστερά”. Ο κίνδυνος είναι το ακριβώς αντίθετο: “ωραία, τώρα που λύσαμε το εθνικό πρόβλημα, καθίστε καλά και ακολουθείτε τις οδηγίες του κεφαλαίου.” Πράγμα που θα φέρει πολύ επικίνδυνα την ακροδεξιά μπροστά.

    Κατά τα άλλα, το άρθρο θίγει πολύ σημαντικά ζητήματα και χαίρομαι και εκτιμώ που το έγραψες.

    • Reply February 20, 2014

      Profuso

      Ευχαριστούμε.
      Οντως αυτό φαίνεται πιο πιθανό.

  • Reply February 21, 2014

    Trim

    Δεν είναι θέμα συμπόρευσης με τον ιμπεριαλισμό. Είναι θέμα να ορίσουμε τι μας βοηθά να πάμε την ιστορία πιο κάτω. Η ανάλυση τούτη απλά βραχυκυκλώνει από τη δράση.

    Τί δηλαδή στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο για παράδειγμα θα έπρεπε να τοποθετηθούμε ότι δεν μας ενδιαφέρει ποιος θα νικήσει γιατί είναι “ιμπεριαλιστικός πόλεμος” ή “πόλεμος ανάμεσα σε ιμπεριαλιστές”, όπως έλεγαν κάποιοι;

    Ή μήπως σήμερα να μείνουμε έτσι εκεί διαχωρισμένοι με συρματόπλεγμα, μια χώρα κατατεμαχισμένης με πολλαπλή κατοχή γιατί έχει το καπρίτσιο ο κάθε μικρο-ιμπεριαλιστής από Αθήνα ή Άγκυρα που το παίζει Λένιν και ονειρεύεται ότι θα “διευθύνει το παγκόσμιο προλεταριάτο προς την επανάσταση” που ονειρεύονταν ότι ο Τάσσος ήταν τάχα αντι-ιμπεριαλιστής (όπως έλεγαν η Παπαρήγα, ο Γλέζος και άλλοι Τροτσκιστές) και να θέλει να βάλει τάχα σφήνα στο ιμπεριαλισμό” (βλ. εθνικιστή Δελαστίκ και ΣΙΑ);
    Κι επειδή τελευταία έχουμε μπουχτίσει από τσιτάτα και δογματισμό από διάφορους αμαθείς και ημιμαθείς όψιμους «Μαρξιστές-Λενινιστές», ας μιλήσουμε πολιτικούς όρους που πραγματικά τιμούν και εφαρμόζουν τις βασικές κατευθυντήριες γραμμές αυτών που κλασσικοί μας έδωσαν. Ρε φίλε, πες μας ποια ακριβώς πρέπει να είναι η γραμμή για την πραγματική κομμουνιστική πορεία σήμερα στη Κύπρο;

    • Reply February 21, 2014

      Profuso

      Καταρχάς, αποφεύγεις να τοποθετηθείς επί της ουσίας του κειμένου, το σχόλιο σου είναι εκτός θέματος. Μοιάζει να απευθύνεται σε άλλο κείμενο. Ισως πρέπει να ξαναδιαβάσεις το κείμενο προσεκτικά, χωρίς παρωπίδες και ιδεολογικές εμμονές.

      Λοιπόν, το θέμα του κειμένου είναι το εξής (νομίζαμε ότι θα ήταν σαφές ήδη απ τον τίτλο): Βλέπουμε να έρχεται στην περιοχή ειρήνη και σταθερότητα; εγγυάται η λύση ειρήνη και σταθερότητα; εγγυάται η εμπλοκή των αμερικανών ειρήνη και σταθερότητα; Μάλλον όχι λέμε εμείς. Αν είναι έτσι τότε μπορούμε να πουλάμε παραμύθια στο κόσμο για το τι μέλλον έρχεται; Δηλαδή αυτό μας λέτε, να κτίσουμε την λύση και τη συμβίωση πάνω σε παραμύθια και μάλιστα παραμύθια με πήλινα πόδια; Αυτό είναι πολιτικά και κοινωνικά ακίνδυνο;

      Τα περί Β παγκοσμίου πολέμου είναι εντελώς άσχετα. Εδώ μιλάμε για τα περί συμπόρευσης με την ντόπια αστική τάξη και τους νεοφιλελεύθερους, εδώ μας λέτε να γίνουμε ενεργά δεκανίκια του ντόπιου νεοφιλελευθερισμού φίλε.

      Το κείμενο είναι επίσης τόσο σαφές στο εξής, που αμφιβάλλω αν το διάβασες όλο: ναι, δεν είναι ανάγκη να μείνουμε ετσι όπως είμαστε σήμερα με το ”συρματόμπλεγμα” όπως λες. Αλλά, ακόμα κι αν θα δεχτούμε την τωρινή λύση, έτσι θα το κάμουμε; Θέλεις φίλε να δεχτείς την λύση; δέχτου την. Αλλά να την χτίσεις, και να την χτίσουμε μαζί, αυτή την συμβίωση πάνω σε ταξικές βάσεις, βάσεις ταξικής πάλης, όχι να την πουλάμε στο κόσμο με μπλε κορδέλες και νεοφιλελεύθερες ονειρώξεις τρέχοντας από πίσω την κάθε ”πρωτοβουλία”. Δεν θα επανάλαβω τα ίδια που γράφονται στο κείμενο, είναι εκεί. Χαλάρωσε, πάρε μια βαθειά ανάσα και ξαναδιάβαστο, πριν να προβαίνεις σε χαρακτηρισμούς περί αμαθών και ημιμαθών. Αν θέλεις να μιλάς για αμάθεια και ημιμάθεια μαρξισμού-λενινισμού να κοιτάξεις μέσα στο περιβάλλον που κινήσε, όχι σε μας αυτά.

      Και από που ως που η ανάλυση βραχυκυκλώνει την δράση; Το ακριβώς αντίθετο. Η ανάλυση ωθεί να μην επαναπαυτούμε στις πρωτοβουλίες και τις ομπρέλες των αστών, αλλά να κάμουμε τις δικές μας, που θα χτίζουν μια άλλη ενότητα και θα προωθούν άλλα συμμαχίες. Που το πρόταγμα τους δεν θα είναι ”εμπρος για μια ενωμένη κύπρο των επενδύσεων, της ευημερίας, της σύνεσης κτλ” αλλά για μιαν ενωμένη κύπρο όπου θα χρειαστούμε να παλέψουμε ακόμα περισσότερο για ταξική ενότητα, όπου θα πρεπει πλέον να παλέψουμε μαζί τους τ/κ εργαζόμενους για το μέλλον μας, ότι θα συναντήσουμε πολλά προβλήματα και δεν θα δουμε μπακίρα από την ”ανάπτυξη” αν δεν το παλέψουμε εναντίον ακριβώς αυτών με τους οποίους μας καλείται να συμπορευτούμε.
      Αλλά βέβαια, τόσο εμάθαμε στην Κύπρο (και τόσο μας εμάθετε) τόσα χρόνια να παλέφκουμε με φιλελεύθερους όρους, που το κάλεσμα για ταξική πάλη, χτίσιμο της ταξικής ενότητας, η ταξική δράση, μας φαίνεται ”βραχυκύκλωμα της δράσης”. Ετσι είναι φίλε; ακούς για ταξική πάλη και αυτό που σου έρχεται στο μυαλό είναι βραχυκύκλωμα της δράσης;

  • Reply February 21, 2014

    disdaimona

    Καλά φτασαμε στο σημείο οι ακελικοί να ξέχασαν την ίδια την ιστορία του κυπριακού ζητήματος, στο σημείο να ξέχασαν με ποιο τροπο φτασαμε εδώ σήμερα, με ποια περιρρέουσα, με ποιό σύνθημα της σημερινής κυβέρνησης, με ποιες μεθοδεύσεις εσωτερικα και εξωτερικα, ξέχασαν με ποιο τροπο η παρουσα κυβερνηση παγιδευσε την Κυπρο τόσο στην Ευρωπη όσο και στην περιοχή και απέναντι στις ΗΠΑ, και επιτίθενται και στον κοσμο που λεει αυτά που θα επρεπε να λεν αυτοί;;

    Αν δεν ήξερα ποιος ειναι ο Τριμ θα υπεθετα πως εν κανενα κοπελλιν μαθητευομενο στους διαδρομους της νεδησυ μαζί με την Ξενια!

    Εφτασαμεν στο σημειο, να καμνουμε τζαι κοντρες για το ποιος ξερει μαρξισμο-λενινισμο τωρά;

    Εσενα που ειναι η συγκεκριμενη σου προταση Νικο; Τί περιλαμβανει η προταση σου; Ολα τα δωρα που εκαμεν ο Αναστασιαδης στο ΔΗΚΟ δηλαδη την διαλυση της πολιτικής του ΑΚΕΛ, την ενταξη στο ΝΑΤΟ, τον Αγωγο στην Τουρκια και το ξεπουλημα της κυπρου στα μονοπωλια;;

    Πουντη δικη σου μαρξιστικη-λενινιστικη προταση;; Διοτι μονο αερολογιες για την επανενωση ακουμεν αλλα δεν ακουμε τιποτε για το σχεδιο Ομπαμα του Αναστασιαδη!! Το οποιο προφανως εσυ υπερψηφίζεις επειδη εισαι βερος “μαρξιστης-λενινιστης”!!! Ναι ή Όχι;; Απαντα σε τουτον το πιο απλο, που αποφευγεις επισταμενα να απαντησεις!!

    Ουτε καν μια αξιοπρεπη αντισταση στη δεξια! Μονο να προσβαλλουμε αλλους αριστερούς!! Διοτι δεν βλεπουν ροζ συννεφακια οπως τα θελει το ΔΗΣΥ! Λοιπον;; Εσυ ψηφιζεις ΝΑΙ στο σχεδιο του Αναστασιαδη; Χωρις διασταυρουμενη ψηφο, με εγγυησεις, με μνημόνιο, με ιδιωτικοποιησεις σε ολη την Κυπρο και με αγωγο στην Τουρκία και με βάσεις του ΝΑΤΟ στην Κυπρο;

    Ή εν θα απαντησεις σε τιποτε συγκεκριμενο παλε;

  • Reply February 22, 2014

    Trim

  • […] Στα ελληνικά […]

  • […] σε λύση των δήμιων μας (CIA, NATO). Το δε επιχείρημα ότι Ιμπεριαλισμός θα υπάρχει έτσι κι αλλιώς είναι κοντόφθαλμο και δείχνει αδυναμία […]

Leave a Reply