Εκλογικές κατηγορίες “κατεστημένο” και “νέα γενιά”

Ένα από τα φρουτάκια που ακούμε όποτε έρχονται εκλογές είναι το φρουτάκι του “κατεστημένου”. Το οποίο σαν αναλυτική κατηγορία είναι για τα σκουπίδια. Τι είναι ακριβώς το κατεστημένο; Ο συγκεκριμένος που κάθεται στην καρέκλα αυτή τη στιγμή, ο άλλος που ήταν πριν αλλά δεν είναι τώρα, οι πολιτικοί, οι τραπεζίτες, οι σκύλλοι, οι γάτοι; Δεν υπάρχει απάντηση, διότι ακριβώς είναι ένας όρος που χωρεί μέσα τα πάντα και δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Άλλο πράγμα σημαίνει όταν το χρησιμοποιούν οι φιλελεύθεροι, άλλο οι σοσιαλδημοκράτες αλλά και ανάλογα με την περίσταση. Το πιο αστείο της υπόθεσης είναι πως άνθρωποι για χρόνια στην πολιτική σκηνή, με λεφτά και επιχειρήσεις να πολιτεύονται με τον συγκεκριμένο όρο, όπως ο Γιώργος Λιλλήκας ( ένα παράδειγμα στο εξωτερικό, ο Ντόναλντ Τραμπ στην Αμερική, που εννοεί το “κατεστημένο” εννοώντας τους πολιτικούς της Ουάσιγκτον).

Το ίδιο συμβαίνει και με την ιδέα της “νέας γενιάς”. Τι θα κάνουν άραγε οι νέοι που δεν κάνουν οι παλιοί; Πολιτεύεται ο καθένας με το άτομο του; Aφού εκτός από το γεγονός πως η πολιτική είναι φαινόμενο αντικειμενικό και άρα δεν είναι ζήτημα νέων-παλιών, μέσα από κόμματα βγαίνουν, εκεί μαθαίνουν την διαδικασία, γνωρίζουν την εκλογική τους “πελατεία” κτλ. Για παράδειγμα, μήπως η Σάβια Ορφανίδου που πολιτεύεται με τον ΔΗΣΥ διαφέρει πουθενά σε αυτά που λέει με αυτά που λέει ο παλαιός Νίκος Αναστασιάδης;

Παρόλα αυτά, είναι δύο κατηγορίες που συζητιούνται πολύ, που εκτός από ωραία φανελάκια συνήθως χρησιμοποιούνται για να κτυπηθεί η αποχή και να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στο υπάρχον κοινοβουλευτικό σύστημα. Μήπως αν αλλάξουν τα άτομα και μπουν κάποιοι πιο έξυπνοι θα γίνει ουσιαστική αλλαγή στην καθημερινότητα; Αν αντικατασταθούν όλοι οι παλαιοί με νέους; Οι κατηγορίες αυτές δεν στέκουν έξω από ένα καφενείο, όμως είναι τέτοιες που καθορίζουν την κρίση του μέσου ψηφοφόρου στην εκλογική διαδικασία. Πως γίνεται αυτό σε ώριμες δημοκρατίες αλλά και τη δική μας σχετικά ώριμη δημοκρατία όπως είναι η Κύπρος;

Αυτό αναδεικνύει εκτός των άλλων και το επίπεδο συνείδησης των λαϊκών στρωμάτων. Για την εποχή που διανύουμε, είναι φανερά απούσα η ταξική συνείδηση, η πολιτική διεξάγεται με όρους πολιτικού μάρκετιγκ. Το πολιτικό μάρκετινγκ δεν είναι απλά διαφήμιση, αλλά τρόπος σκέψης και αντίληψης της πολιτικής διαδικασίας. Έχει σαν βασική προΰπόθεση την αυτονόμηση της πολιτικής διαδικασίας από τις πλατιές μάζες, εξού και η έμφαση στην επικοινωνία των κομμάτων με τους ψηφοφόρους, αφού δεν έχουν άμεση επαφή, αλλά και την ενδυνάμωση της ιδέας πως η πολιτική μετριέται μόνο με το πόσο ψηλά είναι τα εκλογικά αποτελέσματα. Αυτό είναι κάτι που στον Μαρξισμό-Λενινισμό δεν βγάζει κανένα νόημα, αφού μετριέται πρώτα απ’ όλα ο βαθμός οργάνωσης του εργατικού λαϊκού κινήματος. Η πλειοψηφία είναι έννοια πολιτική και όχι αριθμητική.

Άρα το πρόβλημα δεν μπορεί να περιορίζεται στην αποχή, αλλά στην έλλειψη εκείνων των λαϊκών θεσμών που ανάγουν την πλειοψηφία του λαού με μπροστάρη τη εργατική τάξη σε πολιτικό παράγοντα ικανό να αλλάξει πράγματα και καταστάσεις. Υπό προΰποθέσεις, η αποχή σε αυτή την περίοδο θα μπορούσε να διαβαστεί διαφορετικά, να αναδείξει θετικά στοιχεία, όπως για παράδειγμα έλλειψη εμπιστοσύνης στην αντιπροσοπευτική δημοκρατία έτσι όπως διαμορφώνεται και εδραιώνει την ταξική εκμετάλλευση.

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD – (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

4 Comments

  • Reply April 23, 2016

    Anef_Oriwn

    WCD,

    Δεν διαφωνώ με τις προσεγγίσεις ΣΟΥ, όμως τι υποβάλλεις με την καταληχτική ΣΟΥ τοποθέτηση: «Υπό προΰποθέσεις, η αποχή σε αυτή την περίοδο θα μπορούσε να διαβαστεί διαφορετικά, να αναδείξει θετικά στοιχεία…» Δεν αποτελεί εμμέσως πλην σαφώς κάλεσμα για αποχή αυτή η τοποθέτηση ΣΟΥ; Υπό ποιες προϋποθέσεις και πώς θα δημιουργηθούν αυτές ούτως ώστε η αποχή « να διαβαστεί διαφορετικά […] όπως για παράδειγμα έλλειψη εμπιστοσύνης στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία έτσι όπως διαμορφώνεται και εδραιώνει την ταξική εκμετάλλευση»… Λόγου χάριν, πολλοί (ελληνο)κύπριοι [κυρίως νέοι] δεν θα πάνε να ψηφίσουν στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές γιατί θεωρούν γενικώς (και ισοπεδωτικά) ότι όλα τα πολιτικά κόμματα είναι το ίδιο (δεν βλέπουν διαφορές) κι έχουν δαιμονοποιήσει τους πολιτικούς γενικώς, αλλά δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ οργανωμένη πολιτική κατάσταση (ένας νέος πολιτικός φορέας) που να αμφισβητεί από ταξικές θέσεις το αστικό πολιτικό σύστημα και να έχει συγκεκριμένη πολιτική πρόταση. Πέραν τούτου οι όποιοι θιασώτες της αποχής [κυρίως εκείνοι που δαιμονοποιούν συλλήβδην όλους τους πολιτικούς και όλα τα κόμματα] ΠΟΣΩΣ κι αντιλαμβάνονται ότι αυτοί οι πολιτικοί είναι δημιούργημα ενός σάπιου και ξεπερασμένου (αστικού) πολιτικού συστήματος… Γι’ αυτό, σωστά κι ΕΣΥ διερωτάσαι (προφανώς ρητορικά) «τι θα κάνουν άραγε οι νέοι που δεν κάνουν οι παλιοί;» και πιο συγκεκριμένα «μήπως η [νεαρή] Σάβια Ορφανίδου που πολιτεύεται με τον ΔΗΣΥ διαφέρει πουθενά σε αυτά που λέει με αυτά που λέει ο παλαιός Νίκος Αναστασιάδης;». Αυτή η υπερπροβολή των νεοτέρων σε ηλικία υποψηφίων βουλευτών (σε αντιδιαστολή προς τους παλιούς είτε σε ηλικία είτε σε πολιτική δραστηριότητα) κι αν αποτελεί ενίσχυση της απολιτικοποίησης του κόσμου. Το «ψηφίστε νέους» σίγουρα δεν αποτελεί πολιτική θέση. Κι όταν πλέον αποδειχτεί ότι και οι νεότεροι βουλευτές όντας υπηρέτες του (υπό κατηγορία και αμφισβήτηση) ίδιου αστικού πολιτικού συστήματος αποτύχουν να επιφέρουν τις περιλάλητες αλλαγές για τις οποίες δεσμεύτηκαν(!), τότε η δαιμονοποίηση των πολιτικών και κατ’ επέκταση και σίγουρα και η αποχή θα αυξηθούν περαιτέρω…
    Σήμερα το πρωί άκουα από τον “ΑΣΤΡΑ” κάποιο νεαρό υποψήφιο του ΔΗΚΟ (στην Επαρχία Λευκωσίας) ονόματι Χρίστος Στρόππος, [είναι ο νεαρότερος υποψήφιος βουλευτής στο ψηφοδέλτιο του ΔΗΚΟ] να επαίρεται για το τί θα πράξει (ως νέος) αν εκλέγει βουλευτής, λες και θα λειτουργεί ανεξάρτητα από την υπόλοιπη κοινοβουλευτική ομάδα του Κόμματος του… Αυτές οι μεσσιανικές τοποθετήσεις διαφόρων αστών πολιτικών (και υποψηφίων βουλευτών) ενισχύουν τον παραγοντισμό και σταδιακά αυξάνουν και την απολιτικοποίηση. Ο κόσμος δεν ψάχνει για πολιτικές θέσεις…
    Μέσα σ’ αυτό τον κυκεώνα του αστικού κοινοβουλευτισμού και των αδιέξοδων του αστικού πολιτικού συστήματος [που φέρνουν κατά καιρούς και διαφοροποιήσεις και αναπροσαρμογές στον αστικό κομματικό χάρτη], έχω την άποψη ότι το ΑΚΕΛ προσφέρει κάτι το διαφορετικό και αποτελεί μια λύση σ’ αυτά τα αδιέξοδα…

  • Reply April 23, 2016

    Weapons of Class Destruction (WCD)

    Ανεφ,

    Όχι δεν καλώ κανένα σε αποχή. Η Αγκάρρα δεν κάνει προεκλογική, παρεμβάινει σε σημεία που νομίζει πως έχει κάτι να πει. Λέω πως η αποχή διαβάζεται λάθος, ακόμα και από το ΑΚΕΛ. Η ανάγνωση ότι πρέπει να βρεθεί τρόπος να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη του κόσμου στο πολιτικό σύστημα για να πάει να ψηφίσει, είναι φιλελεύθερης αντίληψης, όχι αριστερής και σίγουρα όχι Μαρξιστικής-Λενινιστικής. Βεβαίως τα κόμματα δεν είναι τα ίδια, αλλά τα μνημόνια που υποστηρίζουν και τα μέτρα που φέρνουν είναι τα ίδια. Θυμίζω το μνημόνιο που ήρθε κάπως καλυμμένα προς το τέλος διακυβέρνησης Χριστόφια. Σε συνδυασμό με τα σκάνδαλα, είναι λογικό πολλοί νεαροί να μην βρίσκουν τον λόγο να πάνε να ψηφίσουν. Οι φιλελεύθεροι θεώρησαν πως με το να ξεσκεπαστούν σκάνδαλα αυτό θα οδηγήσει σε ένα αίσθημα δικαίοι. Σε αυτό το δρόμο ακολούθησε και το ΑΚΕΛ βάζοντας μπροστά την Ειρήνη Χαραλαμπίδου. Δεν λέω, την δουλειά της την κάνει καλά, αλλά εν είναι αυτός ο τρόπος που κάνουν πολιτική τα εργατικά κόμματα και δη αυτά που θέλουν να λένε πως είναι κομμουνιστικά. Μοιραία όμως λειτούργησαν αντίστροφα αυτές οι αποκαλύψεις διότι είχαν άτομα ή τα ΜΜΕ έκαναν να φαίνεται πως προέρχονται από όλους τους χώρους. Έτσι, αυτή η κατάσταση επιβεβαίωσε στον μέσο Κυπραίο πως το σύστημα εσάπισε και ότι όλοι είναι το ίδιο. Ο Κυπραίος όμως δεν έχει ταξική συνείδηση, αυτό είναι μια αδυναμία που είναι φανερότατη και κάποιες φορές βρίσκεις και κάποιους που το παραδέχονται. Το φταίξιμο για αυτό, δεν το ρίχνεις στο Κυπραίο γενικά, αλλά στην πρωτοπορία που υποτίθεται έπρεπε να καθοδηγά και να διαπαιδαγωγεί. Δεν είναι τυχαίο που ο τρόπος ενεργοποίησης των μελών είναι οι αγώνες του παρελθόντος. Για το τι φταίει και τι είναι κατεστημένο άλλοι θα σου πουν για πολιτικούς, άλλοι για τραπεζίτες, άλλοι για ότιδήποτε φανταστείς. Γι’ αυτό και τα κόμματα κάνουν προεκλογικές αναλόγως των δημοφιλών εξηγήσεων που υπάρχουν και καλλιεργούνται και από τα ΜΜΕ. Για το θέμα με τους νέους βουλευτές, το σύστημα χρειάζεται χρόνο και ίσως κάποια κόμματα να πιστεύουν ότι αυτή η κενολογία με τους νέους, μποροεί να δώσει τον χρόνο για να περάσει η πολιτική τους τα επόμενα χρόνια. Μετά ίσως βρεθεί κάτι άλλο. Για το αν το ΑΚΕΛ προσφέρει κάτι διαφορετικό, απλά θα αρκεστώ να πω, πως ουσιαστικά δεν έχει πρόταση και αυτό είναι μεγάλο μείον. Επίσης, δεν μπορεί κάποιος να κριτικάρει ένα κόμμα που δεν έχει πρόταση, που όλη του ενέργεια πέφτει στο να μας πει ότι ήδη ξέρουμε: πως θέλουμε δουλειά, φαγητό και σπίτι, δεν θέλουμε ξεπούλημα των υποδομών του κράτους που εκτίστηκε με λεφτά του απλού εργαζόμενου. Πως θα το κάνουμε δεν μας λέει. Δυστυχώς, η ιστορία δεν είναι αντικατάστατο των σημερινών αδιεξόδων. Από κει και πέρα, ο καθένας και η κάθεμια κάνει ότι νομίζει, υπάρχουν αρκετές εξηγήσεις για το αν πρέπει να πάει να ψηφίσει ή όχι και ποιούς.

  • Reply April 24, 2016

    Anef_Oriwn

    WCD,

    Επέτρεψε ακόμα μια (σχετικά σύντομη) παρέμβαση μια και μπήκα στη διαδικασία ν’ ανοίξω κουβέντα…
    Βασικά (ξανα)παρεμβαίνω για να (ξανα)σημειώσω τη διαπίστωση ΜΟΥ για την αδιέξοδη εξέλιξη και κατάληξη των συζητήσεων που έχουν ως θέμα τη στήριξη προς το ΑΚΕΛ ή/και τη συνοδοιπορία μαζί του [έστω και σε στυλ “το μη χείρον βέλτιστον”] πάνω σε διάφορες πολιτικές μάχες, όπως στην προκειμένη περίπτωση οι επικείμενες βουλευτικές εκλογές… Κι αμέσως μετά που θα κατατεθεί μια τέτοια σκέψη άποψη υπέρ του ΑΚΕΛ, ξεκινά [συνήθως άκαιρα τη δεδομένη χρονική στιγμή] μια ιδεολογικοπολιτική συζήτηση με επίκεντρο τη ταξική φυσιογνωμία του ΑΚΕΛ – αν, λόγου χάριν, το ΑΚΕΛ είναι κόμμα εργατικό, αν ακολουθεί τον Μαρξισμό – Λενινισμό, αν αποτελεί πρωτοπορία των εργαζομένων, αν διαπαιδαγωγεί τους εργαζόμενους ταξικά και πολλά άλλα, λες και όλ’ αυτά δεν απασχολούν σημαντική μερίδα στελεχών και μελών του ΑΚΕΛ…
    Ή όταν είμαστε προ εκλογών [όπως οι επικείμενες βουλευτικές του Μάη] και δεδομένου ότι,
    – βιώνουμε εδώ και μερικά χρόνια την ολοκληρωτική επίθεση κατά των εργαζομένων [μέσα από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας της κυβέρνησης Αναστασιάδη – ΔΗΣΥ] και γενικώς τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού, και
    – παρατηρούμε την αναβίωση του εθνικισμού [μέσα από τα κόμματα και κομματίδια του λεγόμενου Κέντρου – ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Οικολόγοι, Συμμαχία Πολιτών, Κίνημα “Αλληλεγγύη”] και την προσπάθεια για εδραίωση, μέσα από την κοινοβουλευτική τους εκπροσώπηση, φασιστικών και φασίζουσων πολιτικών καταστάσεων [όπως το ΕΛΑΜ και άλλες οργανώσεις γκρουπούσκουλα όπως η νεοφανής “Οργάνωση Αγωνιστών Δικαιοσύνης” και το “Πατριωτικό Μέτωπο Λακεδαιμόνιοι” – το τελευταίο συμμετέχει στους συνδυασμούς του κόμματος της Θεοχάρους],
    και ναι μεν όλ’ αυτά αποτελούν γέννημα και θρέμμα του καπιταλισμού, [τζι’ εν να χαθούν, όντας ο καπιταλισμός εκλείψει], αλλά μπορεί το κύριο για εμάς (ΤΩΡΑ) να είναι το πόσο κομμουνιστικό ή έστω Αριστερό είναι το ΑΚΕΛ, δεδομένου μάλιστα ότι δεν υπάρχει άλλη (εκλογική) αριστερή υπαλλακτική πολιτική πρόταση;
    Φυσικά, όπως λες κι ΕΣΥ, «ο καθένας και η κάθεμια κάνει ότι νομίζει» στη βάση του τί ιεραρχεί ως πρωτεύον… Εξ ου προφανώς και η καταληχτική τοποθέτηση ΣΟΥ, «υπάρχουν αρκετές εξηγήσεις για το αν πρέπει να πάει να ψηφίσει ή όχι και ποιούς», αν και στην μόλις πρώτη πρόταση του σχολίου ΣΟΥ λες «όχι δεν καλώ κανένα σε αποχή…»

    Ευχαριστώ για τη φιλοξενία!

    • Reply April 25, 2016

      Weapons of Class Destruction (WCD)

      Ανεφ,

      Δεν ήταν πρόθεση μου να ανοίξω συζήτηση για το πόσο αριστερό είναι το ΑΚΕΛ. Είχα την εντύπωση που σου απάντησα στο σχόλιο. Συμφωνώ πως δεν είναι η περίοδος ούτε το ποστ για τη συγκεκριμένη συζήτηση. Ελπίζω να μετάδωσα το μήνυμα του άρθρου, που αυτός ήταν ο σκοπός.

Leave a Reply