Ελευθερία κίνησης

Μια από τις ελευθερίες που απολαμβάνουμε στον Ευρωπαικό παράδεισο, είναι η ιδέα της ελευθερίας της κίνησης ανάμεσα στα κράτη μέλη. Θεωρητικά ομιλούντες, η Ευρωπαίοι πολίτες θα μπορούσαν να πάνε να ζήσουν και να δουλέψουν όπου θέλουν. Αυστηρώς θεωρητικά όμως…διότι με την κρίση και την άνοδο της ρατσιστικής πολιτικής “περιορισμού” ακόμη και των Ευρωπαίων πολιτών με την γελοία πρόφαση ότι παίρνουν τα επιδόματα, μόνο θεωρητικά μπορεί κάποιος να μιλήσει για ελευθερία κίνησης.

Φυσικά κάποιοι θα πουν ότι οι ρατσιστικές πολιτικές είναι αποτέλεσμα της φιλοσοφίας κάποιων συντηρητικών κυβερνήσεων της Ε.Ε που μπορούν να ανατραπούν μέσα στα πλαίσια μιας αλλαγής κυβερνητικής πολιτικής.Σύμφωνα με απόφαση του Ευρωπαικού δικαστηρίου, “τα Κράτη Μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορούν από τώρα και στο εξής να αρνηθούν την παραχώρηση επιδομάτων στους ευρωπαίους μετανάστες οι οποίοι είναι άνεργοι”.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σημαίνει ότι οι πολίτες του Ευρωπαικού παραδείσου, επωμίζονται όλο το βάρος της μετακίνησής τους. Η απόφαση αφορούσε υπόθεση που άνοιξε κατόπιν αγωγής πολίτη της Ρουμανίας, “στην οποία το κράτος της Γερμανίας αρνήθηκε να παραχωρήσει επιδόματα, αφού ποτέ δεν κατάφερε να βρει εργασία στην χώρα”.

Με λίγα λόγια, η ουσία της ανεργίας, μετατοπίζεται από συστημικό πρόβλημα σε ατομικό. Ως αποτέλεσμα, οι πολιτικοί και τα αστικά ΜΜΕ όπως το Σίγμα σε αυτή την περίπτωση μπορούν να δημιουργούν πανικό και ταξικό και ρατσιστικό διαχωρισμό ανάμεσα στην εργατική τάξη και τα ευρύτερα λαικά στρώματα, με εκφράσεις τύπου “τουρίστες επιδομάτων”. Αυτές οι γενικόλογες ρατσιστικές αοριστολογίες, φυσικά δεν στέκουν ούτε με φιλελεύθερα επιχειρήματα όταν συγκεκριμενοποιηθούν (πχ. να δείξουν στατιστικά εαν στέκει το επιχείρημα των επιδομάτων όπως αποδεικνύουν καθημερινά ΜΚΟ όπως η ΚΙΣΑ και άλλες οργανώσεις) αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση.

Διότι πως αλλιώς θα μπορέσεις να πεις ότι πρέπει να μπει ένας φραγμός [ή μετατόπιση της ευθύνης του “κοινωνικού κράτους” σε ατομικό επίπεδο] σε πολίτες από χώρες όπως η Ρουμανία, η Βουλγαρία και η Πολωνία, οι οποίες εντάχθηκαν ουσιαστικά στην Ε.Ε κυρίως λόγω φτηνού εργατικού δυναμικού; Το ΕΛΑΜ πάντως το έλεγε, ότι  δηλαδή θα μπορούσε να βρεθεί τρόπος περιορισμού ακόμη και των Ευρωπαίων υπηκόων. Ίσως τελικά να είναι περισσότερο Ευρωπαικό απ’ όσο του αναγνωρίζουν (αλλά πως θα μπορούσε σταθεί η φιλελεύθερη κατηγορία περί εξτρεμιστρόμετρου σύμφωνα με την εναντίωση ή όχι στο καπιταλιστικό Ευρωπαικό οικοδόμημα;).

Το σημαντικό είναι ότι αυτή η πρακτική εδράζεται πάνω στην κοσμοθεωρία του φιλελευθερισμού και της επίτευξης της “κοινωνίας των πολιτών” μέσα από το καπιταλιστικό σύστημα. Δηλαδή, την συστηματική προσπάθεια φυσικοποίησης και κανονικοποίησης του κοινωνικού δαρβινισμού μέσα από την ιδέα πως εαν κάποιος δεν έχει να φάει ή να μετακινηθεί, είναι με δική του ευθύνη. Το σύστημα του δίνει την δυνατότητα δυνητικά, θεωρητικά. Όποιος δεν αξιοποιήσει αυτές τις ελευθερίες, μάλλον δεν εργάζεται αρκετά γι΄αυτές.

Με βάση τα πιο πάνω τότε τι σημαίνει “ελευθερία κίνησης” σε μια “ανοικτή κοινωνία” (open society) σήμερα;

Μήπως είναι η ελευθερία να μείνεις στο σπίτι; Διότι με δυόδια στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης η μετακίνηση από μια πόλη σε άλλη φαντάζει να είναι ταξίδι που πρέπει να προετοιμαστεί εκ των προτέρων με σημαντική χρηματική απώλεια. Άστε που σε πόλεις με underground (βλέπε Λονδίνο, Παρίσι, Μαδρίτη, Βερολίνο κτλ), ακόμη και η καθημερινή μετακίνηση εντός της πόλης είναι πραγματικά ένας αγώνας και ένα από τα βασικά καθημερινά προβλήματα (μεταφορά σε δουλειά εάν υπάρχει κτλ).

Είναι ίσως η ελευθερία αναζήτησης δουλειάς σε άλλη χώρα της Ε.Ε; Μα αυτό είναι εξ ορισμού παράλογο εαν αναλογιστούμε την απόφαση του Ευρωπαικού δικαστηρίου που παραθέσαμε πιο πάνω. Επιπλέον, η απίστευτη γραφειοκρατία στο ζήτημα αναζήτησης εργασίας εντός της Ε.Ε για το μεγαλύτερο μέρος των Ευρωπαίων υπηκόων φαίνεται να χάνεται σε μερικές επιτυχημένες περιπτώσεις, διότι θεωρητικά πάντα, η επιτυχία μπορεί να συμβεί στον καθένα. Οι περισσότεροι νέοι για παράδειγμα που μεταναστεύουν κάνουν οποιεσδήποτε δουλειές έστω για ένα εισόδημα με την ελπίδα αυτό το ιδεατό μέλλον να τους “κάτσει”.

Για ποιά ελευθερία κίνησης μας μιλάνε λοιπόν;

Όλοι αντιλαμβάνονται ότι το παιχνίδι είναι σαν τις μουσικές καρέκλες, ή ακόμη χειρότερα σαν το τυχερό χαρτί. Αυτό που δίνει αξία στην θριαμβολογία της ελευθερίας είναι ότι δυνητικά υπάρχει η πιθανότητα.

Για την  μεγάλη πλειοψηφεία των λαικών μαζών λοιπόν, στις ρητορείες περί ελευθερίας ίσως να εννοούν για την ελευθερία να μείνεις στο σπίτι και να ονειρεύεσαι ότι θα μπορούσες να πας παντού…θεωρητικά!

 

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

2 Comments

  • Reply November 20, 2014

    μιστερ μαξ

    Η ελευθερια των ιδεων σημερα στην ΕΕ, παροτι πολλα μπορουν να γινουν, ειναι πολυ καλυτερη αν την συγκρινουμε με περιοδους της ιστοριας του προηγουμενου αιωνα σε μια γεωγραφικη περιοχη βορειοτερα της Τουρκιας.

    • Reply November 20, 2014

      Weapons of Class Destruction (WCD)

      είσαι το αγαπημένο μας τρολλ.

Leave a Reply