Ελληνικές εκλογές 2015: πάλη ή ενσωμάτωση;

 

Ο ελληνικός λαός ετοιμάζεται να προσέλθει στις κάλπες για άλλη μια φορά και για άλλη μια φορά ετοιμάζεται να επαναλάβει την επιλογή αυτού που θεωρεί σαν μικρότερο κακό, για να φύγουν αυτοί που είναι τώρα κυβέρνηση. Η αριστερά στο μεγαλύτερο της κομμάτι αναλώνεται στο να συγκαλύπτει τον χαρακτήρα και την δομή της κοινωνίας, τις αιτίες των δεινών του λαού και τους πραγματικούς αντιπάλους. Η εγκληματική στάση δεν είναι αυτή του ΚΚΕ που αρνείται να συμμετάσχει ή να ”ανεχθεί” μια κυβέρνηση που όχι απλώς θα διαχειριστεί τον καπιταλισμό, αλλά όπως περήφανα ανακοινώνει ο Σύριζα, θα σώσει την ΕΕ, το Ευρώ, θα βοηθήσει τους ”υγιείς επιχειρηματίες” του Σύνδεσμου Ελλήνων Βιομηχάνων να οδηγήσουν την χώρα στην ανάπτυξη και θα έχει πιο ενεργό ρόλο στο ΝΑΤΟ (sic!).

Η εγκληματική στάση είναι αυτή της αριστεράς που θολώνει και παραπλανά τον λαό με λαϊκισμούς, πείθοντας τον ότι για τα δεινά του φταίει η Μέρκελ, ο Σαμαράς, κάποιοι ανίκανοι, δειλοί ή διεφθαρμένοι, εν συντομία, ότι οι αιτίες βρίσκονται στην ψυχοπαθολογία κάποιων ατόμων και με απλή αλλαγή των ατόμων αυτών θα δούμε μια καλύτερη μέρα. Η εγκληματική στάση βρίσκεται στην συγκάλυψη των στρατηγικών κατευθύνσεων της Ευρωπαικής Ένωσης στην διαχείριση και αναδιάρθρωση της ευρωπαικής οικονομίας και στο γεγονός ότι το Α και το Ω των μνημονίων και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών βρίσκεται χαραγμένο στο DNA της ΕΕ μέσω των συνθηκών που διέπουν την κατεύθυνση της, των οδηγιών, των συμφώνων και των μακροπρόθεσμων πλάνων του οργανισμού αυτού, στον οποίο ο Σύριζα ορκίζεται ακλόνητη πίστη και τήρηση των δεσμεύσεων, ο οποίος πλέον δεν μιλάει ούτε για κατάργηση των μνημονίων.  Η εγκληματική στάση βρίσκεται στην συγκάλυψη του γεγονότος ότι άλλο κυβέρνηση και άλλο εξουσία, και όποιο όνομα και να έχει αυτός που βρίσκεται στην κυβέρνηση, την εξουσία την έχει το κεφάλαιο και η αστική τάξη και αυτοί ορίζουν την κατεύθυνση της χώρας. Βρίσκεται στην συγκάληψη του τι σημαίνει ”σοσιαλδημοκρατία” για την ιστορία του εργατικού κινήματος, βρίσκεται στην συγκάλυψη ότι η κρίση δεν είναι ”ανθρωπιστική” αλλά καπιταλιστική, βρίσκεται στην συγκάλυψη ότι το Σχέδιο Μάρσαλ που ζητάει από τους διεθνείς παράγοντες ο Σύριζα είχε σαν πρώτιστο στόχο την αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου.

Ο ταξικός εχθρός δεν αρχίζει και τελείωνει στην ΝΔ, ο ταξικός εχθρός είναι η αστική τάξη η οποία εκφράζεται κοινοβουλευτικά με ένα ευρύ φάσμα πολιτικών κομμάτων και ”χρωμάτων”, και τώρα τελευταία έχει αρχίσει να ντύνεται και στα ροζ. Εναπόθεση των ελπίδων του λαού στον Σύριζα σημαίνει περαιτέρω αφοπλισμός του εργατικού και λαϊκού κινήματος, ένταξη στον εργοδοτικό συνδικαλισμό που παρελήφθει σχεδόν ανέπαφος από το ΠΑΣΟΚ και καλεί τους εργαζόμενους ”όλοι μαζί”, αστοί και εργατική τάξη να δουλέψουν για να ”οδηγήσουν την χώρα μπροστά” (όπου είδαμε κάθοδο με κοινό ψηφοδέλτιο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ ακόμα και με Χρυσή Αυγή σε πάνω από 10 σωματεία), που καθησυχάζει τους αστούς, εντός και εκτός, ήδη εδώ και δύο χρόνια ότι ”δεν θα βγάλει τον λαό στους δρόμους”.

Μόνη ελπίδα και επιλογή είναι το χτίσιμο ενός ταξικού εργατικού κινήματος και η οργάνωση του λαού σε τέτοιες βάσεις με στόχο και την πάλη για καλύτερες συνθήκες, την αντίσταση στην κρεατομηχανή των λαών που ωθεί ο ιμπεριαλισμός και ζεσταίνεται ξανά στην περιοχή μας, αλλά και την ανατροπή του εκμεταλλευτικού και βάρβαρου συστήματος που λέγεται καπιταλισμός,. Αυτό στην δεδομένη περίπτωση δεν είναι αριστερισμός ή επιθυμία για ιδεολογική καθαρότητα, δεν είναι αποφυγή των ευθυνών με δικαιολογία ένα φανταστικό κόμμα που θα θέλαμε να υπάρχει: ο οργανωτικός φορέας αυτών των δυνατοτήτων υπαρχει, είναι μαζικός και είναι βαθιές και γερές οι ρίζες του μέσα στον λαό και το εργατικό κίνημα. Είναι σωστό το συμπέρασμα για το τι καταστροφικό είναι για την οργάνωση του λαού η ενσωμάτωση και η συμμετοχή ενός πρωτοπόρου κόμματος της εργατικής τάξης σε αστική κυβέρνηση διαχείρισης της φτώχειας, και τι καταστροφικό είναι για το ίδιο το κόμμα. Αυτό το συμπέρασμα βασίζεται πάνω όχι μόνο στην ιστορική πείρα διεθνώς (Γαλλία,Ιταλία, Κύπρος κ.α.), αλλά και από την πείρα στην ίδια την Ελλάδα: Ποτέ ξανά λάθος σαν αυτό της Βάρκιζας! Ποτέ ξανά παράδοση των κλειδιών του εργατικού κινήματος στην αστική εξουσία ότι χρώμα και να έχει!

Αυτό που στην πραγματικότητα θέλουν αυτές οι αριστερές δυνάμεις που επικρίνουν τους κομμουνιστές που δεν συμμετέχουν σε μια τέτοια κυβέρνηση είναι αυτό που δεν κατάφεραν 20 χρόνια πριν από μέσα: την διάλυση του κομμουνιστικού κινήματος. Αλλά οι κομμουνιστές δεν μπορούν να τους κάνουν την χάρη να αυτοκτονήσουν με το να συμμετέχουν ή να ”ανεχτούν” με την ψήφο τους μια  κυβέρνηση που θα εκστρατεύει σαν μέλος του ΝΑΤΟ, που θα ενισχύει το κεφάλαιο, που θα βάζει το εργατικό κίνημα να σκύβει την πλάτη προς ώφελος της ανταγωνιστικότητας και του ”πατριωτικού” κεφαλαίου. Η δύναμη που έδειξε ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα και να αντέξει στις πιο δύσκολες συνθήκες, που έχει σαν στόχο το χτίσιμο της τάξης σαν τάξη για το εαυτό της, την οργάνωση και την ενδυνάμωση της πάλης του λαού σε μια τέτοια κατεύθυνση χωρίς εκπτώσεις, χωρίς αφελείς, μεταμοντέρνες φλυαρίες και εντυπωσιασμούς και με προσήλωση στον στόχο της ταξικής πάλης, του σοβαρού αντι-ιμπεριαλισμού και του σοσιαλισμού, με την απαραίτητη οργάνωση και έμψυχο δυναμικό, είναι το ΚΚΕ με το ΠΑΜΕ.

 

Κάθομαι στην άκρη του δρόμου. Ο οδηγός αλλάζει τον τροχό. Δεν είμαι ευχαριστημένος από κει που έρχομαι. Δεν είμαι ευχαριστημένος προς τα κει που πάω. Γιατί βλέπω την αλλαγή του τροχού με ανυπομονησία;

Μπ. Μπρεχτ

Συντακτική ομάδα Αγκάρρα

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

Be first to comment