Θέσεις για την Ευρώπη

 

Ι) Ο μύθος της Ευρώπης λέει ότι ο Διας μεταμορφώθηκε σε ταύρο, άρπαξε την ευρώπη και την γονιμοποίησε. Ο σύγχρονος μύθος της ‘’Ευρώπης’’ λέει ότι μερικά πεφωτισμένα μυαλά, σαν άλλος Δίας,  μεταμορφώθηκαν σε ‘’εμπορική και οικονομική συνεργασία’’ και άρπαξαν την Ευρώπη από τα δεινά του πολέμου και του ανταγωνισμού και γονιμοποίησαν την ειρήνη και την συνεργασία.

ΙΙ) Η ιδεολογία αποτύπωσε αυθαίρετα σε λέξεις ”αυτονόητα” νοήματα. Δηλαδή, καθιερώθηκε στις τελευταίες δεκαετίες οι λέξεις ”Ευρώπη”, ”οικονομική συνεργασία”, απελευθέρωση των αγορών”, ”ανάπτυξη”, να παραπέμπουν φυσικά και αυτόματα σε κάτι που έχει να κάνει με ειρήνη, ευημερία, πολιτισμένες κοινωνίες, αποκορύφωμα του ανθρώπινου πολιτισμού. Ο μύθος της Ευρώπης ισχυρίζεται ότι μέσω φρόνησης και ελλογης σκέψης, η ήπειρος οδεύει προς τον πολιτισμό και την ειρήνη αφού λόγω της στενής οικονομικής συνεργασίας ο πόλεμος είναι αδύνατος.

ΙΙΙ) Υπήρξε στον 20ο αιώνα άλλη μια φορά όπου διανοούμενοι και πολιτικοί πίστευαν ακράδαντα ότι η, όντως, τεράστια άνοδος της εμπορικής συνεργασίας Γερμανίας-Αγγλίας, Ρωσσίας-Γερμανίας, Αγγλίας – Ιταλίας κ.ο.κ. έκανε την ειρήνη αδιαμφισβήτητη. Την ιδέα αυτή προπαγάνδιζαν και πολλοί από τα αριστερά με πρωτοστάστη τον Κάουτσκι που θεωρούσε ότι η αύξηση της διεθνοποίησης του κεφαλαίου δημιουργησε ένα, ενιαίο και αδιαίρετο, παγκόσμιο οικονομικό σύμπλεγμα (για μια σύγχρονη, σέξυ, μεταμοντέρνα εκδοχή βλ. Αυτοκρατορία των Νέγκρι-Χαρτ) και έτσι εξαφάνισε τις εσωτερικές του αντιθέσεις που οδηγούν στους πολέμους μεταξύ των κρατών. Ηταν η δεκαετία του 1910 και λίγους μήνες μετά ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

IV) Το εμπόριο και οι οικονομικές συναλλαγές μεταξύ τους δεν καταργούν τον πόλεμο σαν δυνατότητα, ούτε και η ύπαρξη κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Ο πόλεμος στην σύγχρονη, μετα-πολεμική, Ευρώπη κατέστει αδύνατος όχι γιατί η οικονομική διάσταση έγινε τόσο ισχυρή που αντικατέστησε την ένοπλη διαμάχη αλλά το αντίθετο: Η απωλεια της πρωτοκαθεδρίας της Ευρώπης στο παγκόσμιο γεωπολιτικό στερέωμα και της οικονομικής της πρωτοπορίας, ανάγκασε τα μεγάλα Ευρωπαικά κράτη να συμμαχήσουν για να αντεπεξέλθουν στον διεθνή ανταγωνισμό, για να μην καταποντιστούν από την σαρωτική οικονομική-πολιτική-στρατιωτική ισχύ των ‘’νέων’’ παικτών: των ΗΠΑ, της ΕΣΣΔ και της Κίνας.

V) Παλιά, όποιος κυριαρχούσε στην Ευρώπη κυριαρχούσε στον κόσμο ή και το αντίθετο, όποιος από την Ευρώπη κυριαρχούσε στον κόσμο κυριαρχούσε και στην Ευρώπη. Ο Β’ Παγκόσμιος ήταν η επιθετική προσπάθεια του πιο δυναμικού κομματιού του Ευρωπαικού κεφαλαίου, του Γερμανικού, να συνενώσει με το ζόρι, την ήπειρο (να συνενώσει όχι και τόσο με το ζόρι τις ευρωπαικές αστικές τάξεις) για να ρίξουν την τελευταία απέλπιδα και μεγαλόδοξη προσπάθεια να μην περάσει στο περιθώριο ο Ευρωπαικός καπιταλισμός, για να αποκτήσει με ένα γεωστρατηγικό Blitzkrieg το αβαντάζ στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Για να το επιτύχει, ελλείψη σοβαρών Γερμανικών αποικιών, δεν μπορούσε παρά να επιχειρήσει να αποικιοποιήσει την ίδια του την ήπειρο, να μεταφέρει το κέντρο και την μέθοδο των Ευρωπαικών ανταγωνισμών που εκτελίσσονταν στις αποικίες, από την περιφέρεια στο κέντρο της ίδιας της Ευρώπης. Γύρεψε να αποικιοποιήσει την ίδια του την ήπειρο για να την μετατρέψει σε ένα τεράστιο στρατόπεδο εργασίας, σε ένα τεράστιο εργοτάξιο, και να προβεί σε έναν καταμερισμό εργασίας της ενωμένης Ευρωπαικής οικονομίας (η τάδε χώρα φτιάχνει αυτό, η άλλη εκείνο. Π.χ. την Ουκρανία την σχεδίαζαν να είναι ο σιτοβολώνας της Ευρώπης). Καμία απολύτως πρακτική και ιδεολογία του ναζισμού και του φασισμού (από την ευγονική, τον ακραίο ρατσισμό και την φυλετική ανωτερότητα μέχρι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις μαζικές εξολοθρεύσεις) δεν είχε ήδη επινοηθεί από τις αστικές αποικιοκρατικές τάξεις της Ευρώπης και τους ιδεολογικούς τους μηχανισμούς, δεν είχε ήδη εφαρμοστεί μαζικά στις αποικίες σε Αφρική, Ασία, Αμερική από την Βρετανία, την Γαλλία, το Βέλγιο, την Ισπανία κ.ο.κ.

VI) Η σύγχρονη Ευρώπη επιχειρεί να αποκτήσει ξανά αυτή την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο σκηνικό. Αν την ξαναποκτήσει, και στην προσπάθεια να την ξαναποκτήσει, (και για να μπορέσει να την ξαναποκτήσει σε συνθήκες βαθιάς κρίσης) η ‘’ειρήνη’’ δεν θα είναι πλέον αναπόφευκτη αλλά θα γίνει ένα εμπόδιο στους ολοένα και αυξανόμενους ανταγωνισμούς ανάμεσα στα ίδια τα Ευρωπαικά κράτη. Και αν η Ευρώπη γίνει ξανά ο κόμβος του κόσμου, ο ομφαλός της γης, τότε θα ισχύει ξανά το παλιό ρητό: όποιος θα κυριαρχεί στην Ευρώπη θα κυριαρχεί στον κόσμο. Η επιθυμία λοιπόν κάποιων για την Ευρώπη να γίνει παγκόσμια δύναμη είναι, πολλές φορές εν αγνοία, η επιθυμία να επανέλθει ο πόλεμος σαν πραγματικότητα μέσα στην ίδια την Ευρώπη.

VII) Παρομοίως, η επιθυμία για την Ελλάδα, ή την Κύπρο, να καταστούν ‘’κόμβοι’’,’’περιφερειακές δυνάμεις’’, ‘’περιφερειακοί παίκτες’’, είναι η επιθυμία να επανέλθει η βαρβαρότητα του πολέμου, των εθνικιστικών συγκρούσεων και οι καταστάσεις αστάθειας, είναι ο απεμπολισμός της ειρήνης και της σταθερότητας σαν δυνατότητας. Αυτό υπάρχει πίσω από την καπιταλιστική ανάπτυξη και την αναβάθμιση του ρόλου κάθε χώρας. Η Τουρκία βιώνει τους καρπούς αυτής ακριβώς της ανάπτυξης και της αναβάθμισης της στην γεωπολιτική πυραμίδα.

VIII) ”Μόνον ο πόλεμος παρέχει την δυνατότητα να επιστρατευτούν όλα τα τεχνικά μέσα του παρόντος χωρίς να θιγούν οι σχέσεις ιδιοκτησίας […]. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι μια εξέγερση της τεχνικής, που επιβάλλει στο ανθρώπινο υλικό τις απαιτήσεις εκείνες που η κοινωνία δεν θέλησε να επιβάλει στο φυσικό υλικό. Αντί να αλλάζει την κοίτη των ποταμών, οδηγεί το ανθρώπινο ποτάμι στην κοίτη των χαρακωμάτων, αντί να σπέρνει σπόρο με τα αεροπλάνα της, σπέρνει εμπρηστικές βόμβες πάνω από τις πόλεις […]”.

IX) Τα τελευταία είκοσι χρόνια ο πόλεμος γυρόφερνε περιφερειακά της Ευρώπης, με τελευταίο συμβάν αυτό της Ουκρανίας. Η άνοδος της ακροδεξιάς και η αστικοποίηση της αριστεράς είναι η ιδεολογική προθέρμανση της ιστορίας για το τι θα επακολουθήσει. Η άποψη που θέλει να φταίνε για την άνοδο αυτή, οι ”αμόρφωτοι”, ”άξεστοι” και κατωτέρου ποιότητας από τους ”διανοούμενους” λαοί…η άποψη που ψάχνει να βρει τα αίτια του φασισμού, όχι στις σχέσεις ιδιοκτησίας και των υλικών συνθηκών, αλλά σε κάποια μεταφυσική ουσία ”σκοτεινής ύλης” που υποτίθεται κουβαλά η ”μάζα”, ο ”όχλος”, είναι η προσπάθεια για την πλήρη αθώωση των κυρίαρχων δυνάμεων από το φασιστικό τους έργο, είναι το χέρι που σκουπίζει το μέτωπο της αστικής τάξης μπας και κυλήσει κάποια σταγόνα ιδρώτα και την αποσπάσει από το ευεργετικό της έργο, προδίδοντας παράλληλα την ενοχή της.

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

1 Comment

  • Reply June 4, 2014

    Profuso

    Κοίτα, σε κάθε σου σχόλιο, ποδά το φέρνεις ποτζεί το φέρνεις, στην τελική η ένσταση σου είναι να βγάλεις άσπρο τον καπιταλισμό, να βγάλεις το συμπέρασμα, για να καθησυχάσεις και τον εαυτό σου, ότι δεν χρειάζεται να τον ανατρέψουμε, απλά θα διαβάσουμε κανένα βιβλίο, θα κάνουμε καμιά συλλογική κουζίνα, να βρίσουμε λίγο τους μπάτσους και οκ, παίξαμε ”επανάσταση” και ”αντιεξουσία”. Φασισμός δεν είναι ο απολυταρχισμός ή η αυταρχικότητα. Αλλιώς φασισμός είναι και η αρχαία Ρώμη και η αρχαία Περσία, δεν είναι όμως. Φασισμός είναι συγκεκριμένη τάση του καπιταλισμού, που πηγάζει από τις σχέσεις ιδιοκτησίας και αυτό το λέγανε και κάτι τύποι μπροστά στους οποίους ο Φρομ που αναφέρεις υποκλίνοταν (Σχολή της Φρανκφούρτης). Ευχαριστούμε που μπαίνεις στον κόπο και σχολιάζεις και μας παραθέτεις και προτάσεις διαβάσματος, αλλά πραγματικά πιστεύεις ότι δεν έχουμε ακουστά τον Φρομ και τον Ράιχ; Είτε δεν διαβάζεις τα κείμενα που σου παραθέτουμε στα σχόλια ή τα διαβάζεις και δεν θέλεις να καταλάβεις. Θες να μάθεις από που προέρχεται ο εθνικισμός; Προέρχεται, και αυτό δεν αμφισβητήται από κανέναν, από την αστική τάξη, είναι η ιδεολογία που γέννησαν οι ιστορικές συνθήκες της κυριαρχίας της. Θες να μάθεις από που προέρχεται ο ρατσισμός; Ηταν η ιδεολογία με την οποίο η αστική τάξη δικαιολογούσε την αποικιοκρατία (και αυτό είναι ιστορικά κατεγραμμένο. Θέλεις να βρεις από τι γεννήθηκε το Ελαμ; Το ΔΗΣΥ του 1980, ειλικρινά, δεν διέφερε ούτε εκατοστό στην ιδεολογία που εξέφραζε και την ρητορική του από το σημερινό Ελαμ. Πραγματικά δεν είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβεις. Ισως καλύτερα να διαβάσεις, αν θέλεις και αν έχεις όρεξη αυτά που έχουμε γράψει και δημοσιεύση για τον φασισμό και την σοσιαλδημοκρατία παρά να μας προσβάλλεις λέγοντας μας ότι λέμε ευχολόγια. Καλή συνέχεια

Leave a Reply