Εντείνουν τον κοινωνικό αυτοματισμό ΜΜΕ, κυβέρνηση και κεφάλαιο

Προσπαθούν να εντείνουν τον κοινωνικό αυτοματισμό τα ΜΜΕ σε συνεργασία με τον κυβερνητικό ΔΗΣΥ και τις εργοδοτικές οργανώσεις. Να στρέψουν τους γεωργούς/πατατοπαραγωγούς  ενάντια στους εργαζόμενους στα λιμάνια, τους ασθενείς ενάντια στους νοσηλευτές. Ακούμε εδώ και εκεί πως με την απεργία των Λιμανιών οι πατατοπαραγωγοί χάνουν τα εισοδήματα τους, με την απεργία της ΠΑΣΥΝΟ και των νοσηλευτών η υγεία είναι στην εντατική και άλλα κουφά (ενδεικτικά, το συγκρότημα Δίας 1, 2, 3 προτωστατεί στην υπόσκαψη). Παράλληλα ούτε κιχ για το δίκαιο του αγώνα τους, προσπαθούν με τεχνάσματα και επιχειρήματα τύπου Βίκτωρα Παπαδόπουλου και της κυβέρνησης να μας πουν πως “δεν αντέχει η οικονομία”. Ούτε μια ουσιώδης ερώτηση από τους δημοσιογράφους του Δια για τα ζητήματα που αφορούν τους εργαζόμενους, η έγνοια και τα ερωτήματά τους εστιάζουν στο πότε θα λείξει η απεργία για να συνεχίσει να λειτουργεί η αγορά. Η οικονομία τους, που αντιλαμβάνεται τον εργαζόμενο μόνο ως εργαλείο προς εκμετάλλευση, σίγουρα δεν αντέχει, αυτό δεν σημαίνει πως οι εργαζόμενοι πρέπει να αναλάβουν να γίνουν δούλοι με τη θέληση τους.
 
Ξέρουμε πως το συνδικαλιστικό κίνημα έχει εργαλειακή κατανόηση της αποστολής του μέχρι στιγμής, να κερδηθούν κάποια αιτήματα αυτονόητα, αλλά οι ζυμώσεις είναι πραγματικά πάρα πολύ σημαντικές. Είναι απόδειξη πως οι απεργίες και η ενότητα της εργατικής τάξης είναι ακόμη το πιο δυνατό όπλο της εργατικής τάξης ενάντια στο κεφάλαιο. Ξέρουν πως ενδεχόμενη νίκη, είτε σε ιδεολογικό επίπεδο για το δίκαιο του αγώνα τους, είτε ακόμη και σε πολιτικό-οικονομικό, να κερδίσουν δηλαδή μέρος ή όλα τα αιτήματά τους, ανοίγει ένας νέος κύκλος ζητημάτων όχι στη βάση μικροκομματικών απαιτήσεων, αλλά πλέον με κίνδυνο για αυτούς να μετεξελιχθεί σε συνειδητά ταξικό. Διαμορφώνεται μια κατάσταση με βάσεις για να προσπεραστεί η λογική που αντιλαμβάνεται την πολιτική πολύ στενά σε κομματικά κοινοβουλευτικά όρια, να προσπεραστεί η απάθεια και η μιζέρια του “δεν γίνεται τίποτε”. Γι’ αυτό το κεφάλαιο και τα ΜΜΕ του, έχει αμολύσει τα τσιράκια του σε ένα πραγματικά συρφετό λασπολογίας για κάποια ομολογουμένως αυτονόητα μέχρι σήμερα αιτήματα, ούτε καν ριζοσπαστικά! Το γεγονός για παράδειγμα πως το κράτος αναγκάζει τους νοσηλευτές να έχουν πανεπιστημιακό πτυχίο ενώ δεν το αναγνωρίζει στο χώρο εργασίας, είναι κάτι που δεν βγάζει νόημα ακόμα και με το υπάρχον πλαίσιο.
 
Της εργατική οργάνωση και διεκδίκηση τρέμουν και όσοι θέλουν να συνεχισθεί μια αιματηρή ταξική ειρήνη στην οποία η εργατική τάξη αναδιαπραγματεύεται συνεχώς πόσα θα χάσει, αλλά σίγουρα πολύ περισσότερο όσοι περιμένουν με τα πιρούνια και τα μαχαίρια ακονισμένα για το φαγοπότι που λογάριασαν χωρίς τον μάγειρα. Άρα συμπερασματικά, παράλληλα με το κεφάλαιο, το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα έχει να παλέψει σκληρά και με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό, τις απεργοσπαστικές συντεχνίες όπως η ΣΕΚ και η ΠΑΣΥΔΥ. Δεν γίνεται να γίνεται απλά κάλεσμα σε επίπεδο ηγεσιών αυτών των τσιρακιών του συστήματος. Να γίνει προσπάθεια ενσωμάτωσης των μελών τους από μαχητικές συντεχνίες και επίθεση στις ηγεσίες και τον σκοπό τους. Όσο δεν γίνεται ανοικτή σύγκρουση και με αυτές τις οργανώσεις που εγκλωβίζουν εργαζόμενους στη λογική της εργοδοσίας, αυτό θα γυρίσει μπούμεραγκ αργά ή γρήγορα.

Be first to comment