ε’: Φρανκ- Γρανάζι

Δεν πρόκειται για την περιγραφή μιας ακόμα δυστοπίας.

Πρόκειται για την αποτύπωση της σύγχρονης Δύσης και την επιμονή της να μην αποδέχεται την παρακμή. Συμβαίνει. Αντίθετα με όσα εξιστορούνται στις σελίδες του κόμικ δε μας στοιβάζουν στα υπόγεια, τουλάχιστον όχι άμεσα. Μας στοιβάζουν όμως στις πόλεις, στις δουλειές, στα σχολεία. Είμαστε τα γρανάζια που κάνουν τη μηχανή να γυρνάει. Γνωστό κλισεδάκι. Νιώθουμε σε κάθε μας στροφή τον πόνο του να χαραμίζεις τη ζωή σου για να δουλεύει μια μηχανή που δεν χρησιμοποίησες ποτέ.

Οι “απο κάτω” στο κόμικ λατρεύουν σαν θεό το Γρανάζι. Η αλλοτρίωση τους ωθεί να αγαπούν την καταδίκη τους. Μήπως στην αληθινή ζωή δεν αγαπάμε την καταδίκη μας; Μήπως δεν έχουμε βαθυά ριζωμένες τις ιδεές που συμφέρουν τους κεφαλαιοκράτες;

Το αυτονόητο δεν το βλέπουν όλοι. Δουλειά όσων το βλέπουν είναι να αναλάβουν ευθύνες. Το δίκαιο θα επικρατήσει, η ιστορία δεν θα μείνει στάσιμη.

Δεν πρόκειται για την περιγραφή μιας ακόμα ουτοπίας.

AΓΑΠΗ, ΟΠΛΑ, ΥΛΙΣΜΟΣ. ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

—————

Σχετικά με το Θέατρο Δρόμου:
Η κολλεκτίβα Θέατρο Δρόμου δεν είναι εδώ για να συμπορευθεί με το συφερτό, να χειροκροτηθεί από την αδράνεια και να την κουτσοβολέψει στον καπιταλισμό.

Είναι εδώ για να προτάξει συλλογικές δομές ελεύθερης δημιουργίας, να κάνει πιο δημιουργική τη λογική και να δώσει λόγο στην τέχνη (οι λόγοι για να κάνει κανείς τέχνη εξαντλήθηκαν προ πολλού). Το Θ*Δ είναι όσο ανοιχτό είναι και το κεφάλι σου. Στόχος η αλληλεπίδραση με αντίστοιχα εγχειρήματα, ακόμα κι αν καταστραφούμε μαζί με το υπάρχον.

Πηγή: Θέατρο Δρόμου

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

Be first to comment