Ηντα τζαιρούς εφτάσαμεν

Στες 21 του Απρίλη του 1967 η Ελλάδα εβίωσεν μια από τις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας της.

Η ιστορία εν τζαμέ, έχει χιλιοειπωθεί και κάθε χρόνο μέχρι πρόσφατα, όλοι καταδίκαζαν τους χουντικούς. Οσοι ήταν χουντικοί δεν ετολμούσαν να ανοίξουν το στόμα τους, τουλάχιστον δημόσια. Φυσικά, είχαμε τζαι τους πολιτικούς αρχηγούς που εκλίναν πάντα το μάτι στους ακροδεξιούς αλλά ποτζί ποδά εκαταφέρναμε να τα καταδικάσουμε. Όλα αυτά μέχρι πρότινος, διότι αν επροσέξετε η Χούντα επαναπλασάρεται σαν πρόσφορο έδαφος για ιστορικό αναθεωρητισμό τζαι πολιτικές σκοπιμότητες. Μάλιστα η πολιτική διαχείρηση του κράτους τότε φαίνεται δελεαστική για τους πολιτικούς μας τωρά που αυταρχικοποιείται για να περάσει η απορρύθμιση της εργασίας τζαι να αυξηθεί η εκμετάλλευση.

Η Κύπρος φυσικά σαν επακόλουθο έπαθεν μεγάλη καταστροφή που τούντην πληγή της Ελλάδας. Το θέμα της Χούντας εν σημαντικό για μας τους Κυπραίους διότι συνδέεται άμεσα με την καταστροφή του 1974. Γι’ αυτόν, εν σημαντικόν το πως αντιλαμβανούμστε το θέμα της Χούντας στην Ελλάδα.

Εμπήκα εχτές σε διάφορες ιστοσελίδες μεγάλων αστικών μέσων ενημέρωσης για να δω τι έγράψαν για το θέμα. Σε κάποιες σελίδες δεν είχαν καν το θέμα κοντά στα πρώτα τους θέματα. Τέλοσπάντων, ήβρα τα άρθρα που ασχολούνταν με το θέμα. Τζαι επειδή ζιούμε στην εποχή των κοινωνικών δικτύων τζαι της “συμμετοχής” των χρηστών στα άρθρα, άρχισα να δκιεβάζω τα σχόλια κάτω που τα άρθρα.

Οι φασίστες αποθρασυνθήκαν τελείως, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία επι τούτου. Αλλά τέτοιες ξεκάθαρες τοποθετήσεις υπερ της Χούντας δεν είχα ξαναδεί τα προηγούμενα χρόνια. Ίσως τζαι να ήταν συντονισμένες οι προσπάθειες, δεν το γνωρίζω. Σίουρα πληθαίνει όμως ο ανοικτά ακροδεξιός λόγος όσο περνά ο τζαιρός. Τζήνο που γνωρίζω εν ότι στο όνομα της ελευθερίας της άποψης, αφήσαμε το φασιστικό λόγο να υψώνει φωνή. Δεν περιμένω που τα αστικά μέσα ενημέρωσης να το κάμουν. Ούτε με παναΰρκα τύπου Τσουρούλλη που τους διά βήμα τζαι μετατοπίζει το θέμα στην εμφάνιση, ούτε με τζήνους που μιλούν για άκρα κάθε φορά που οι φασίστες κάμνουν επιθέσεις.

Βέβαια τούτοι ούλλοι δεν τα εφκάλαν που το νού τους, τούτα περίπου εμαθέναμε  στα σχολεία τόσα χρόνια. Ο επανακαθορισμός της παιδείας στα ελληνορθόδοξα πρότυπα φιλοδοξεί να δημιουργήσει τέθκιους νέους. Τούτα ελέαν για πολλά χρόνια αστοί πολιτικοί στες κομματικές τους οργανώσεις τζαι στα καφενεία, βέβαια όι τόσον συχνά μπροστά που τες κάμερες. Η κυβέρνηση μιλά για εθνικήν ενότητα ξανά όσο περνούν οι μέρες πιο έντονα. Βλέπω αστούς πολιτικούς να υιοθετούν σιγά σιγά ξανά τα συνθήματά τους, για εθνικήν ασφάλεια τζαι να κατασκευάζουν εχθρούς για τον “Κυπριακόν Ελληνισμόν”. Οι ίδιοι με παρελθόν τόσο λερωμένο που διερωτάσε πόσιν ποδκιαντραποσύνην έχουν μετά που την “αφεση αμαρτιών” που τους εδόθηκεν. Είμαστεν μια σπιθαμή τόπος, ξέρουμε ποιος εν ποιος. Βέβαια δεν τους το εκόψαμε ποττέ, αφήκαμε το τζαμέ να υποβόσκει με την προυπόθεσην να σιωπήσει. Αλλά ήταν αναμενόμενο να έρτει τζαι να μας έβρει ξανά όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν.

Πρέπει να ξαναθυμηθούμε οι παλιοί τζαι να καταλάβουμε οι νέοι ότι ο φασισμός δεν είναι απλά ο κακός μας εαυτός, δεν είναι τζήντο κάτι μέσα μας. Όσοι το λαλούν τούτο ή είναι βαθιά νυχτωμένοι ή  συνηδειτοί υποκριτές. Ο φασισμός έσιει δομή τζαι ιστορία, τζαι πρέπει να αντλήσουμε παραδείγματα που την ιστορία. Για τούντο λόγο η απάντηση στο φασισμό δεν μπορεί είναι ατομική, πρέπει να έρτει που την εργατική τάξη με οργανωμένο τρόπο. Κανένας δεν μπορεί να σηκώσει τούντο βάρος μόνος του ή μόνη της. Τζαι εν γι’ αυτόν που εξαναεμφανίστηκεν τωρά, την περίοδο που το κεφάλαιο ζητά μας παραπάνω θυσίες για τα κέρδη του, πιο πειθαρχημένους, πιο φοιτσιασμένους τζαι απομονομένους. Στη περίοδο που η εργατική τάξη δεν έσιει καν συνείδηση του εαυτού της, τζιαι είναι πιο ανοργάνωτη που ποττέ! Εχάσαμε που την συλλογική μνήμη μας την σημασία της συνειδητής ταξικής πάλης τζαι της ενότητας της τάξης μας.

Ο φασισμός δεν μας κτυπά απλά την πόρτα. Ο φασισμός εξεκλείδωσε την πόρτα τζαι μάσιεται να μπει μέσα. Μόνον εμείς, η εργατική τάξη, μπορούμε να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι δεν θα τους περάσει. Μπορούμε να συνεχίσουμε να το αγνοούμε τζαι να μεν μας ενδιαφέρει να το καταλάβουμεν με βάση τα ιστορικά γεγονότα. Η επιλογή της άγνοιας όμως τζαι το να μεν τους διούμε σημασία επέρασεν ανεπιστρεπτί, γι’ αυτό τζαι ότι κάμουμε θα έσιει συνέπειες. Αν δώκουμε σημασία, ίσως τζαι να καταλάβουμε καλύτερα τα προβλήματα που μας ταλανίζουν γενικότερα.

Αν δώκουμε σημασία, θα δούμε ποιοι ταίζουν το τέρας του φασισμού τζαι ποιοι το χαιδεύκουν. Το μόνο σίουρο είναι ότι αν συνεχίσουμε να μεν διούμε σημασία, το τέρας θα μας σκοτώσει, θα αγκαστούμε να χάσουμε πολλά περισσότερα. Όσο το γρηγορότερο οργανωθούμε τζαι δράσουμε τόσο το καλύτερο.

Ήντα τζαιρούς εφτάσαμεν.

Αλλά αν η ιστορία εν πυξίδα, εν να ξανακερδίσουμε, ελπίζω τούντην φορά τελειωτικά.

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

Be first to comment