Η διαχείριση και αφαίμαξη του εργατικού δυναμικού στην καρδιά του συστήματος

 

«Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι στρατηγικές ανθρώπινου δυναμικού (human capital) παίζουν σήμερα έναν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των επιχειρήσεων», τάδε έφη Ελεάνα Γιαμπανά Human Capital Consulting Partner της Deloitte. Μάλιστα το πρόβλημα σύμφωνα με την κ. Γιαμπανά είναι η έλλειψη ικανών ηγεσιών που θα καθοδηγήσουν τις επιχειρήσεις σε ένα αυξανόμενα ταχύτατα μεταβαλλόμενο περιβάλλον και δυναμικές αγορές. «Οι ριζικές αλλαγές που λαμβάνουν χώρα στα δημογραφικά δεδομένα όπως επίσης και στην τεχνολογία καθιστούν τις υφιστάμενες πρακτικές στον χώρο του ανθρώπινου δυναμικού ανεπαρκείς. Η επιχείρηση του 21ου αιώνα είναι παγκόσμια, τεχνολογικά προηγμένη και απαιτητική. Οι διοικήσεις και ειδικά οι επικεφαλής τμημάτων ανθρώπινου δυναμικού, χρειάζεται να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα αν θέλουν να προσελκύσουν και να αναπτύξουν το κατάλληλο ανθρώπινο δυναμικό στη σημερινή ανταγωνιστική αγορά».

Αυτό σαν απάντηση σε όλους αυτούς που μας λένε για την αυτοματοποίηση της εργασίας και την τάση του συστήματος να αντικαθιστά τους ανθρώπους με αποτέλεσμα σε κάποια φάση να μην μας χρειάζεται. Σε μελλοντικό άρθρο θα επανέλθουμε με λεπτομέρειες για αυτή την αυταπάτη. Ακόμη και ηλεκτρονικές συσκευές όπως τα ευρέως γνωστά πλέον προϊόντα της Apple, γίνονται στο χέρι, σε παραδοσιακές γραμμές παραγωγής με όλο και πιο εξορθολογισμένη επιστημονική διαχείριση. Από πού βγαίνει λοιπόν η υπεραξία; Από μεταναστευτικό εργατικό δυναμικό, ανασφάλιστο, με επιδοτούμενη εργασία από το κράτος προς τους καπιταλιστές ακόμη και  προώθηση μαθητών σε «πρακτικές» εξασκήσεις για εμπειρία (καμιά φυσικά οιμοιότητα με τα προγράμματα απασχόλησης νέων στην Κύπρο) με μισθούς πείνας (εάν τους πληρώνουν καθόλου). Τα απόλυτα gadgets της εποχής μας, αυτά τα οποία πλέον κάποιοι επιχειρούν ακόμη και να μας πείσουν ότι ανήκουν σε μια «κοινωνία της γνώσης» μακριά από το μουντό περιβάλλον της βιομηχναικής εποχής, φτιάχνονται «παραδοσιακά», σε ένα καπιταλιστικότατο περιβάλλον για μια καπιταλιστικότατη οικονομία.Η Κίνα μάλιστα είναι και από τις λίγες χώρες που δεν έχουν υπογράψει την συνθήκη του Κυότο για το περιβάλλον, ακριβώς για να διατηρήσει την ανάπτυξη της οικονομίας μέσω της συνεχούς εκβιομηχάνισης.

Αποτέλεσμα είναι εκτός από τα αδιέξοδα που προσφέρει η δουλεία στην οποία υπόκεινται, η όλο και λιγότερη κοινωνικοποίηση (αντιθέτως η αποξένωση είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα) σε μια από τις πιο μεγάλες σε αριθμό επιχειρήσεις στον κόσμο. Ένα ακραίο παράδειγμα είναι και οι γνωστές αυτοκτονίες, αλλά και οι ατομικές πράξεις αντίστασης συχνά για να αποσπάσουν απεγνωσμένα την προσοχή άλλων στα προβλήματα τους.

Εάν θέλουμε να δούμε τον κόσμο όπως είναι, δεν μπορούμε ξεκινήσουμε από τις μικρό-επιχειρήσεις και από τους αυτό-εργοδοτούμενους, πρέπει να δούμε το τέρας στην καρδιά του, συνολικά και ανεπτυγμένο. Οι εργαζόμενοι και η διαχείρισή τους με σκοπό της κλοπή του μόχθου της δουλειάς τους, είναι η κινητήρια δύναμη και ο σκοπός ύπαρξης του συστήματος. Από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε.

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

Be first to comment