Η ελπίδα έρχεται;

Κλείστε τα μάτια και σκεφτείτε, τι θα μπορούσε να γίνει η Κύπρος στο μέλλον. Οτιδήποτε θα μπορούσε ο καθένας να σκεφτεί μέσα από το πρίσμα της λέξης “ελπίδα”. Αυτό είναι το κεντρικό πολιτικό σύνθημα της εποχής στην Δύση. Διόλου τυχαία λοιπόν για ένα λαό που έχει εκπαιδευτεί να βλέπει τον εαυτό του “δυτικά” ασχέτως πραγματικής γεωγραφικής θέσης, να υιοθετήσει αυτό το σύνθημα. Η κατάσταση πραγμάτων είναι απαράδεχτη, δεν είναι βιώσιμη και αυτό το ξέρουν πολύ καλά όλοι. Αυτό το αίσθημα αδυναμίας και ηττοπάθειας που έχει καλλιεργηθεί για χρόνια, μας λένε, μπορεί να ξεπεραστεί μόνο με φαντασία του τι φέρνει μια ενδεχόμενη συμφωνία στο Κυπριακό. Ασχέτως που πατάει, φτάνει να οριοθετήσουμε την δική μας συνθηματολογία για να πιάσει τόπο το δικό μας αφήγημα στο δημόσιο λόγο. Εδώ βρίσκεται ο κεντρικός χαρακτήρας και σημασία της ενημέρωσης και αντιπληροφόρησης σύμφωνα με την αντίληψη πως τα αφηγήματα δημιουργούν και δυναμικές πραγματικότητες.

Τα συστημικά μέσα ενημέρωσης επηρεάζονται αναλόγως των κυρίων που λέγονται ιδιοκτήτες για οποιοδήποτε θέμα προβάλουν. Αν όμως ξέρουμε πως τοποθετούνται αυτά, πολύ λιγότερα μπορεί να καταλάβει κανείς για το ρόλο των μη συστημικών μέσων. Ο ρόλος τους είναι να δημιουργήσουν πολιτικά ρεύματα ή να ενημερώσουν; Κάποιες φορές το ένα μπαίνει εμπόδιο στο άλλο. Αλλά αν ο ρόλος είναι απλά η επικάλυψη της φιλελεύθερης πολιτικής με ένα πιο προοδευτικό περιτύλιγμα τότε αυτό είναι θέμα που πρέπει να απασχολήσει.

Από αριστερά μέχρι δεξιά, από ‘Πολίτη’ μέχρι εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης, αυτοί που κούναγαν το δάχτυλο για την ελπίδα που έρχεται με τον Σύριζα, την ”Συριακή επανάσταση”, το Ουκρανικό “Μεινταν”, την ”εξέγερση της Λιβύης”, την ενωμένη Ευρώπη των λαών, το Ευρωπαικό όραμα, τον ευεργετικό Ερντογάν, τον αντισυστημικό Βαρουφάκη, τώρα κουνάνε άλλη μια φορά πεφωτισμένα το δάχτυλο σε όσους δεν γίνονται χειροκροτητές της απόλυτης άποψης που έχουν για το Κυπριακό, σε όσους δεν περιορίζονται σε ρόλο χειροκροτητή ”των ηγετών μας” των αστικών τάξεων. Η πραγματικότητα και η ιστορία είναι ο κριτής, και αν είχαμε οδηγό το πολιτικό κριτήριο και την αξιοπιστία όλων αυτών των προηγούμενων εκτιμήσεων, τότε θα έπρεπε να προβληματιζόμασταν σοβαρά προς τα που κουνιέται τώρα το δάχτυλο, γιατί σε όλα τα προηγούμενα έδειχνε ”ελπίδα” εκεί που ήρθε καταστροφή. Ελπίδα για μας δεν είναι η προκύρηξη της σε σύνθημα, αλλά αίσθημα που βγαίνει μέσα από τους λαϊκούς αγώνες. Δεν μειώνουμε ούτε υποτιμούμε τον αγώνα ανθρώπων που εργάζονται για την ειρήνη, αλλά ιστορικά αυτό έχει αποδειχτεί και αυτό οφείλουμε να πούμε.

Υπάρχει για την ώρα μια αναντιστοιχία ανάμεσα στο τι προβάλλεται ως είδηση και παλμός και στο τι συμβαίνει. Παράδειγμα αυτής είναι πως ενώ στον βορρά οι Κυπραίοι φωνάζουν και κινητοποιούνται δυναμικά για το ρόλο της Τουρκίας, γιατί θέλουν να απαλλαγούν από τον ζυγό, οι Κυπραίοι στον νότο κάνουν επικοινωνιακά παιχνίδια αναλαμβάνοντας αυθαίρετα τον ρόλο της φωνής των Τουρκοκυπριών.Το δάχτυλο κουνιέται για να μας δείξει ότι ”Τουρκοκύπριοι” είναι μόνο αυτοί που λέμε εμείς και έχουν μόνο μια άποψη. Λες και οι Τουρκοκύπριοι είναι μια αδιαίρετη, αφηρημένη, άβουλη και αταξική οντότητα. Οι ομιλίες όμως και οι τοποθετήσεις Τουρκοκυπρίων στην χθεσινή παρουσίαση του βιβλίου ”Φιλελεύθερος φεντεραλισμός” στον βορρά (το βιβλίο του Ν. Στέλυα είναι στην τουρκική γλώσσα και αναλύει κριτικά την φιλελεύθερη ηγεμονία στις συζητήσεις για το κυπριακό υπό τους άξονες του ιμπεριαλισμού και των τάξεων, περισσότερα σύντομα), ήταν ενδεικτικές για το γεγονός ότι οι απόψεις πολλών τουρκοκυπρίων, κυρίως στην αριστερά, είναι ιδιαίτερα κριτικές απέναντι στους ηγέτες που διεξάγουν τις διαπραγματεύσεις και βάζουν έντονα ζητήματα τάξης και ιμπεριαλισμού. Σίγουρα πολύ πιο κριτικές και επιφυλακτικές από αυτό που μας παρουσιάζουν Ελληνοκύπριοι φιλελεύθεροι και αριστεροί οι οποίοι έχουν αναγάγει τον αξιοσέβαστο καθηγητή Νιαζί Κιζιλγιουρέκ στον μόνο τουρκοκύπριο που έχει γνώμη στο νησί, αποκρύπτοντας τις πολύ διαφορετικές απόψεις.

Η φιλελεύθερη ηγεμονία στα περί κυπριακού έχει φτάσει στο σημείο να πλασάρουν πως το Κυπριακό είναι θέμα πολιτικής βούλησης, αν απλά οι διάφοροι παίκτες το δουν έτσι. Από κάποια λεγόμενα βγαίνει το συμπέρασμα πως τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα στην περιοχή έχουν ευθυγραμμιστεί και το μόνο μας πρόβλημα είναι 4-5 πολιτικοί και τζάκια που βάζουνε προσκόμματα, καθώς και ”απορριπτικά” tweets που χάλασαν το κλίμα. Το αν νομίζουν πως αυτό είναι το ζήτημα ή είναι τόσο κυνικοί που θεωρούν τον λαό ασυναίσθητο ηλίθιο αλλάζει αναλόγως με την περίσταση. Δυστυχώς τα αδιέξοδα στις διαπραγματεύσεις δημιουργούνται επειδή τα συγκρουόμενα συμφέροντα και γεωπολιτικές αντιθέσεις της ευρύτερης περιοχής, τα οποία η υπό συζήτηση λύση προσπαθεί να συναινέσει και να χωρέσει εντός της, είναι πάρα πολλά και σε όξυνση. Η μηχανιστική αντίληψη που θέλει την Κύπρο επανενωμένη μέσα από την υποστήριξη  των υπογραφών των κυρίων (σε περίπτωση που υπάρξουν) από ένα πλατύ ρεύμα κοινωνικών στρωμάτων είναι πολιτική παγίδα. Για την ώρα τουλάχιστον, η πραγματική κατάσταση επί του εδάφους όχι μόνο δεν επιβεβαιώνει τα συνθήματα περί ελπίδας, αλλά δημιουργεί λανθασμένες εντυπώσεις και κατεβάζει τα επίπεδα επαγρύπνησης του λαού.

Το πρόβλημα όμως είναι εκεί, αλλά κανείς δεν λέει για τον ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο. Δεν παρουσιάζεται καμιά εναλλακτική πρόταση πέραν του “στηρίζω Αναστασιάδη” με την ελπίδα πως αν πιεστεί ίσως να μην κάνει πίσω. Έχουμε μάλιστα δει και την συνεύρεση κομματιών που άλλοτε “αλληλοσφάζονταν” να συμφωνούν σε αυτή τη βάση. Αυτό δεν το λες και γέννηση κοινωνικού κινήματος, μάλλον ουραγό των εξελίξεων. Όπως επίσης έχουμε δει την μεγαλειώδη ήττα της πολιτικής πόρευσης με σύνθημα την ελπίδα σε όλες τις χώρες της Δύσης τα τελευταία τουλάχιστον 2 χρόνια, αλλά για κάποιο λόγο εδώ στην Κύπρο αυτή είναι η γραμμή μέχρι στιγμής. Για ποιο λόγο οι εκκλήσεις σε “όσο το δυνατόν ευρύτερη ενότητα στο εσωτερικό” και η αποσιώπηση αρκετών πτυχών και εξελίξεων για να μην πληγεί η αξιοπιστία του προέδρου δεν τυγχάνουν σοβαρής επεξεργασίας από αυτές τις εναλλακτικές αναγνώσεις; Για ποιο λόγο οι συμφωνίες με το κράτος σφαγέα Ισραήλ, οι συνατήσεις στις Αμερικανικές πρεσβείες και άλλα γεγονότα δεν τυγχάνουν επεξεργασίας;

Γι΄αυτό παρόλες τις εκκλήσεις και την ομολογουμένως πολλή δουλειά που γίνεται από μεμονωμένα άτομα και ομάδες, είναι ανοικτό το ενδεχόμενο να γίνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που προσμένουν. Αντί να δημιουργήσουν δυναμική λύσης, ουσιαστικά να εγκλωβίσουν ακόμα και πιο ριζοσπαστικά κομμάτια των νέων σε κανάλια απόλυτα εξαρτώμενα από τις διαπραγματεύσεις και αυτούς που τις διεξάγουν. Όπως τονίζουμε συχνά, η αυτοτελής οργάνωση του λαού και της εργατικής τάξης, όχι σαν χειροκροτητής αλλά σαν παράγοντας που χαράσσει πολιτική είναι ο μόνος δρόμος που θα ξεπεράσει τα αδιέξοδα της αστικής πολιτικής και αυτή η θέση βρίσκει σύμφωνους πολλούς στο βορρά. Το γεγονός ότι αυτό φαντάζει πολύ δύσκολο δεν σημαίνει ότι δεν είναι η πραγματικότητα. Αυτή δεν ορίζεται με το πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι κάτι. Το γεγονός πως τα πράγματα δεν μπορούν να συνεχιστούν έτσι όπως είναι με τον διαχωρισμό και τα τετελεσμένα δεν αναιρεί το ότι αυτός ο δρόμος που ακολουθείται μέχρι στιγμής από το λαϊκό κίνημα είναι αδιέξοδος. Όπως βλέπουμε από τις παγκόσμιες εξελίξεις, η λογική του μικρότερου κακού και της επιλογής του πιο ευκολοπροσιτού δρόμου οδηγεί από το ένα αδιέξοδο στο άλλο.

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

1 Comment

Leave a Reply