Η ελπίδα κάηκε…

 

Νέα Νατοική βάση στο Αιγαίο θα προτείνει ο Υπουργός Άμυνας Καμμένος ενώ συνεχίζεται η στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ.

Γ. Σταθάκης: Προχωρούν οι ιδιωτικοποιήσεις ΟΛΠ και περιφερειακών αεροδρομίων

Ποτέ δεν είπαμε ότι θα σκίσουμε τα μνημόνια

Δεν προλαβαίνουμε να κρατάμε λογαριασμό με τα τόσα ριζοσπαστικά, φιλολαικά και προοδευτικά που εφαρμόζει και σχεδιάζει να εφαρμόσει η κυβέρνηση Σύριζα-Ανελ. Δεν υπάρχει άλλοθι. Κανένα. Η μεγαλύτερη κοροιδία της μεταπολίτευσης. Ας θυμάται ο λαός ποιοι τον έσπρωξαν να συμμετάσχει σε αυτή την φάρσα, ποιοι του πούλησαν ελπίδα. Ας θυμάται ο λαός ποιους ”σεκταριστές” έβριζε χυδαία επείδη είχαν το σθένος να του λένε την αλήθεια. Ότι δεν έχει να κάνει με τα άτομα, ούτε με τις προθέσεις. Ότι οι αγορές δεν θα γονατίσουν με ζουρνάδες και νταούλια. Ότι για να γυρίσει ο ήλιος θέλει πολλή δουλειά. Ένα αστικό καπιταλιστικό κράτος σε ΕΕ, ΝΑΤΟ και σε κρίση δεν είναι για διαχείριση ούτε για εκδημοκρατισμό, είναι για ανατροπή.

Και αυτή η ανατροπή θέλει γερές βάσεις σε καλά διαπαιδαγωγημένη εργατική τάξη και οργανωμένο, στιβαρό εργατικό κίνημα που ξέρει να ξεχωρίζει μεταξύ φασαριόζικου πυροτεχνήματος που εξιτάρει τα συναισθήματα και σοβαρής, συστηματικής και υπομονετικής πάλης. Η επιθυμία να εξανθρωπίσουμε τον καπιταλισμό που σαπίζει είναι μόνο μια επιθυμία. Δεν έχει καμία αντικειμενική βάση. Και έπρεπε να είμασταν διπλά προσεκτικοί με τον ενθουσιασμό και την παραπλάνηση εδώ στην Κύπρο που έχουμε ξαναδοκιμάσει την συνταγή.

Γράφαμε σχετικά πριν τις εκλογές τον Γενάρη:

<<Η εγκληματική στάση είναι αυτή της αριστεράς που θολώνει και παραπλανά τον λαό με λαϊκισμούς, πείθοντας τον ότι για τα δεινά του φταίει η Μέρκελ, ο Σαμαράς, κάποιοι ανίκανοι, δειλοί ή διεφθαρμένοι, εν συντομία, ότι οι αιτίες βρίσκονται στην ψυχοπαθολογία κάποιων ατόμων και με απλή αλλαγή των ατόμων αυτών θα δούμε μια καλύτερη μέρα. Η εγκληματική στάση βρίσκεται στην συγκάλυψη των στρατηγικών κατευθύνσεων της Ευρωπαικής Ένωσης στην διαχείριση και αναδιάρθρωση της ευρωπαικής οικονομίας και στο γεγονός ότι το Α και το Ω των μνημονίων και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών βρίσκεται χαραγμένο στο DNA της ΕΕ μέσω των συνθηκών που διέπουν την κατεύθυνση της, των οδηγιών, των συμφώνων και των μακροπρόθεσμων πλάνων του οργανισμού αυτού, στον οποίο ο Σύριζα ορκίζεται ακλόνητη πίστη και τήρηση των δεσμεύσεων, ο οποίος πλέον δεν μιλάει ούτε για κατάργηση των μνημονίων. Η εγκληματική στάση βρίσκεται στην συγκάλυψη του γεγονότος ότι άλλο κυβέρνηση και άλλο εξουσία, και όποιο όνομα και να έχει αυτός που βρίσκεται στην κυβέρνηση, την εξουσία την έχει το κεφάλαιο και η αστική τάξη και αυτοί ορίζουν την κατεύθυνση της χώρας. […]

Ο ταξικός εχθρός δεν αρχίζει και τελείωνει στην ΝΔ, ο ταξικός εχθρός είναι η αστική τάξη η οποία εκφράζεται κοινοβουλευτικά με ένα ευρύ φάσμα πολιτικών κομμάτων και ”χρωμάτων”, και τώρα τελευταία έχει αρχίσει να ντύνεται και στα ροζ. Εναπόθεση των ελπίδων του λαού στον Σύριζα σημαίνει περαιτέρω αφοπλισμός του εργατικού και λαϊκού κινήματος, ένταξη στον εργοδοτικό συνδικαλισμό που παρελήφθει σχεδόν ανέπαφος από το ΠΑΣΟΚ και καλεί τους εργαζόμενους ”όλοι μαζί”, αστοί και εργατική τάξη να δουλέψουν για να ”οδηγήσουν την χώρα μπροστά” (όπου είδαμε κάθοδο με κοινό ψηφοδέλτιο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ ακόμα και με Χρυσή Αυγή σε πάνω από 10 σωματεία), που καθησυχάζει τους αστούς, εντός και εκτός, ήδη εδώ και δύο χρόνια ότι ”δεν θα βγάλει τον λαό στους δρόμους”.

[…]Είναι σωστό το συμπέρασμα για το πόσο καταστροφικό είναι για την οργάνωση του λαού η ενσωμάτωση και η συμμετοχή ενός πρωτοπόρου κόμματος της εργατικής τάξης σε αστική κυβέρνηση διαχείρισης της φτώχειας, και τι καταστροφικό είναι για το ίδιο το κόμμα. Αυτό το συμπέρασμα βασίζεται πάνω όχι μόνο στην ιστορική πείρα διεθνώς (Γαλλία,Ιταλία, Κύπρος κ.α.), αλλά και από την πείρα στην ίδια την Ελλάδα[…]

Αυτό που στην πραγματικότητα θέλουν αυτές οι αριστερές δυνάμεις που επικρίνουν τους κομμουνιστές που δεν συμμετέχουν σε μια τέτοια κυβέρνηση είναι αυτό που δεν κατάφεραν 20 χρόνια πριν από μέσα: την διάλυση του κομμουνιστικού κινήματος. Αλλά οι κομμουνιστές δεν μπορούν να τους κάνουν την χάρη να αυτοκτονήσουν με το να συμμετέχουν ή να ”ανεχτούν” με την ψήφο τους μια κυβέρνηση που θα εκστρατεύει σαν μέλος του ΝΑΤΟ, που θα ενισχύει το κεφάλαιο, που θα βάζει το εργατικό κίνημα να σκύβει την πλάτη προς ώφελος της ανταγωνιστικότητας και του ”πατριωτικού” κεφαλαίου. [..] >>

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

Be first to comment