Η ισότητα του νόμου: Οι μύθοι του φιλελευθερισμού

 

<<Παρίσι: Επιχείρηση εκδίωξης μεταναστών από γέφυρα του μετρό

Μεγάλης έκτασης επιχείρηση στο Παρίσι από την αστυνομία που διέλυσε καταυλισμό περίπου 380 άστεγων μεταναστών που είχαν βρει καταφύγιο κάτω από γέφυρα του μετρό >>  Παρίσι 2015

<<Στην μαγευτική του ισότητα, ο νόμος απαγορεύει εξίσου και τους πλούσιους και τους φτωχούς να κοιμούνται κάτω από γέφυρες...>>

Ανατόλ Φρανς, Το Κόκκινο Κρίνο, Παρίσι 1898

Η φράση του Ανατόλ Φρανς δεν θα έπρεπε να χρειάζεται πολλά λόγια για να εξηγηθεί αν και θα χρειαστούμε μερικά. Η ειρωνεία της συνίσταται φυσικά στο γεγονός ότι σε άνισες καταστάσεις, η αφηρημένη ισότητα είναι αδικία. Σε ένα απλό επίπεδο, ένας κοντός άνθρωπος χρειάζεται μια πιο ψηλή θέση για να μπορεί να έχει την ίδια ευκαιρία με τον ψηλό για να βλέπει. Στο κοινωνικό επίπεδο, η φιλελεύθερη αφηρημένη ισότητα απέναντι στο νόμο, το υποκείμενο δικαίου, που διέπει τα συντάγματα των περισσότερων αστικών-καπιταλιστικών κοινωνιών από τον καιρό της Γαλλικής Επανάστασης δεν είναι δείγμα δικαιοσύνης αλλά η ανυπαρξία της.

Η συχνή μέθοδος αποκωδικοποίησης της ιδεολογίας που την αντιστρέφει για να αναγνώσει την πραγματικότητα πίσω από αυτήν ισχύει και εδώ (μιας και η ιδεολογία, όπως έλεγε ο Μαρξ, είναι αντάνακλαση της υλικής πραγματικότητας στην συνείδηση αλλά είναι μια στρεβλή αντανάκλαση, σαν camera obscura αντιστρέφει). Η διακύρηξη της αφηρημένης ισότητας εδώ είναι ακριβώς η απουσία της πραγματικής ισότητας, είναι η μη-αναγνώριση από πλευράς συνταγματικής διάρθρωσης του κράτους των υλικών ανισοτήτων που είναι δομικές στην συγκεκριμένη κοινωνία.

Σε αυτό το δομικό όριο της αστικής δημοκρατίας προσκρούουν και οι προτροπές για κάθαρση από την διαφθορά, διαφάνεια και ίση εφαρμογή του νόμου, αιτήματα που συχνά σήμερα καταλήγουν σαν βασικά προτάγματα αριστερών κομμάτων. Απαγορεύεται ίσα σε όλους, πλούσιους και φτωχούς, να μένουν κάτω από γέφυρες και ο νόμος εφαρμόζεται ίσα και με διαφάνεια. Απαγορεύεται εξίσου σε όλους, πλούσιους και φτωχούς, να μην πληρώσουν την δόση του δανείου για την πρώτη κατοικία τους. Η Δημοκρατία λειτουργεί εύρυθμα και αμερόληπτα. Πλούσιοι και φτωχοί είναι ίσοι απέναντι στον νόμο, είναι εξίσου υποκείμενα δικαίου. Η δικαιοσύνη είναι τυφλή, δεν βλέπει πλούσιους και φτωχούς. Αλλά οι πλούσιοι δεν θα αναγκαστούν ποτέ να κοιμηθούν κάτω από γέφυρες.

 

<<…Η πολιτική εκμηδένιση της ατομικής ιδιοκτησίας [δλδ τα ίσα πολιτικά δικαιώματα για όλους ανεξαρτήτως ιδιοκτησίας, πλούτου] όχι μόνο αποτυγχάνει να καταργήσει την ιδιοκτησία αλλά την προυποθέτει. Το κράτος καταργεί, με τον δικό του τρόπο, της διακρίσεις της γέννησης, της κοινωνικής ιεραρχίας, της εκπαίδευσης, του επαγγέλματος, όταν διακυρήσσει, χωρίς να λαμβάνει υπόψην αυτές τις διακρίσεις, ότι κάθε μέλος του έθνους συμμετέχει ίσα στην εθνική κυριαρχία, όταν μεταχειρίζεται όλα τα καθοριστικά στοιχεία της πραγματικής ζωής του έθνους από την οπτική του κράτους. Παρ’ όλα αυτά το κράτος επιτρέπει στην ατομική ιδιοκτησία, την εκπαίδευση, το επάγγελμα, να δράσουν με τον τρόπο τους, δηλαδή σαν ατομική ιδιοκτησία, εκπαίδευση, επάγγελμα, και να εξασκήσουν την επιρροή της ειδικής τους φύσης. Μακριά από το να καταργεί αυτές τις πραγματικές διακρίσεις, το κράτος υπάρχει μόνο με την προυπόθεση τους. Βιώνει τον εαυτό του σαν πολιτικό κράτος και επιβεβαιώνει την καθολικότητα του [ότι αντιπροσωπεύει όλους] μόνο σε αντίθεση με αυτά τα στοιχεία της ύπαρξης του>> [δλδ η μη αναγνώριση από το κράτος της ύπαρξης και της καθοριστικής φύσης αυτών των διακρίσεων τα επιτρέπει να παράγουν ανισότητα και επιτρέπει στο κράτος να παρουσιάζεται σαν το ίδιο για όλους]       Κ. Μαρξ, Για το Εβραικό ζήτημα

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

Be first to comment