Η μεγάλη κοροιδία

Με βάση και το ποιες δυνάμεις βρίσκονται τώρα στην κυβέρνηση (επίσημη και ανεπίσημη) της Ουκρανίας, είναι ξεκάθαρο το εξής: Το Ουκρανικό κίνημα Μεινταν είναι ένα ακροδεξιό, αντιδραστικό κίνημα. Δεν έχει σημασία αν διαδήλωναν και ”απλοί άνθρωποι” ή αν πήγαν δυο αριστεροί και έριξαν μια πέτρα. Αυτό που πρωτίστως μετράει είναι ποια δύναμη κυριάρχησε και καθοδήγησε τον κόσμο, και μάλιστα από την αρχή, και ποιανού τα συμφέροντα αντικειμενικά κουβαλούσε και εξυπηρετούσε το κίνημα και δευτερευόντως  οι διάφοροι λόγοι για τους οποίους κατέβηκε ο καθένας στον δρόμο.

Η προηγούμενη ανάρτηση είναι ειδικά αφιερωμένη:

1)σε διάφορους ”προοδευτικούς” φιλο-φασίστες που α) είναι ακριβώς αυτό και κάνουν πως δεν βλέπουν ή β) Είναι απύθμενα ηλίθιοι και όντως δεν βλέπουν, (ένας συνδυασμός και των δύο δεν αποκλείεται), όπως τους Μένουμε Ευρώπη, που έχουν το θράσος να κάνουν και ημερίδες για την άνοδο της ακροδεξιάς λέγοντας ταυτόχρονα για τις ”δημοκρατικές” αλλαγές που γίνονται στην Ουκρανία.

2)σε διάφορους ακαδημαικούς, προσωπικότητες της κοινωνίας των πολιτών από αριστερά μέχρι δεξιά που ξημεροβραδίαζονταν σε πανεπιστήμια και φόρουμ πουλώντας μας παραμύθια για την ΕΕ σαν φορέα πολιτισμού, δημοκρατίας και προόδου, χορτασμένοι από κονδύλια και χορηγίες της ΕΕ για να κάνουν ακριβώς αυτό.

3) σε γελοίους αναλυτές και πολιτικούς από τα αριστερά (από συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους), οι οποίοι αφού αποθέωναν τον κάθε ”αγανακτισμένο” και τις ”αυθόρμητες” και ”ανεξάρτητες” μορφές διαμαρτυρίας του σε όλη την Ευρώπη υποστήριξαν και τους Ουκρανούς ”αγανακτισμένους” λέγοντας μας ότι ”ε ναι, έχει και ακροδεξιούς, αλλά μην το απλοποιείτε, είναι πιο περίπλοκο, έχει απλό κόσμο, υπάρχει ευκαιρία πολύς κόσμος που συμμετέχει να ριζοσπαστικοποιηθεί μέσα στην διαδικασία, ρε βλάχοι δεν καταλαβαίνετε εμείς είμαστε ακαδημαικοί” κ.α. Φανταστείτε στην άνοδο του Ιταλικού και Γερμανικού φασιστικού κινήματος να μας έλεγαν ”ε ναι, έχει και ακροδεξιούς, αλλά μην το απλοποιείτε, είναι πιο περίπλοκο, έχει απλό κόσμο που αγανακτεί για την φτώχεια, υπάρχει η ευκαιρία πολύς κόσμος που συμμετέχει να ριζοσπαστικοποιηθεί μέσα στην διαδικασία”, ή να λέγαν το ίδιο σε παρόμοιο κίνημα στην Ελλάδα υπό την καθοδήγηση της Χρυσής Αυγής ή στην Κύπρο με το Ελαμ. Είναι οι ίδιοι επίσης που θυμούνται τον ”ιμπεριαλισμό” μόνο όσον αφορά την Ρωσσία. Όπως το κείμενο των ‘‘100 ακαδημαικοί προτείνουν φασίστες” που έλεγε ότι “η παθητικότητα απέναντι στην αυταρχική στροφή της Ουκρανίας [τότε δεν είχε πέσει ακόμη η κυβέρνηση, εννούσαν την καταστολή των διαδηλώσεων του Μέινταν] και η επανενσωμάτωση της Ουκρανίας στην επεκτεινόμενη ρωσική ιμπεριαλιστική σφαίρα συμφερόντων αποτελούν απειλή για την ακεραιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν είναι απλώς απειλή για την ηθική ακεραιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά πιθανόν και για την εσωτερική της θεσμική ακεραιότητα.” Η διαμάχη μεταξύ μεγάλων ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων (ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσσία) μετατρέπεται προπαγανδιστικά σε πολιτισμική κρίση. Ιμπεριαλισμός για αυτούς είναι μόνο ο ρώσσικος, ο δικός μας ο Ευρωπαικός είναι ”ηθική ακεραιότητα”. Η ρωσσική εκλεγμένη κυβέρνηση του Πούτιν ή αυτή του Γιανουκόβιτς είναι ”καθεστώς”, η Ευρωπαική μη εκλεγμένη κομισιόν είναι ”επιτροπή”, ο Παπαδήμος ήταν ”κυβέρνηση”. Οι Ρώσσοι καπιταλιστές είναι ”ολιγάρχες” (”Russian oligarchs”), οι Ευρωπαίοι καπιταλιστές είναι απλώς ”επιχειρηματίες”. Οι Pussy Riot είναι ηρωήδες, τις Ισπανίδες γυναίκες που χάνουν το δικαίωμα στην έκτρωση με τις ευλογίες της ΕΕ ποιος τις χέζει.

Εδώ και χρόνια έχει ξεκινήσει μια αστική τακτική δημιουργίας, κυρίως στην Ευρώπη, μιας περιρρέουσας ατμόσφαιρας που θέλει να μας πείσει για μια κακή ανατολική Ρωσσία και μια καλή, πολιτισμένη Ευρώπη. Ιδεολόγημα στο οποίο συμβάλλουν τα μέγιστα πολλοί αριστεροί (ίσως κυρίως αριστεροί), συμπεριλαμβανομένου βεβαίως και του Κόμματος Ευρωπαικής Αριστεράς. Παίζοντας μας τους ”ριζοσπάστες”, τους σουπερ αντιεθνικιστές και τους μαρξιστές (αναλόγως ακροατηρίου το αλλάζουν) μας πλασάρουν τον σοσιαλσωβινισμό του 1914 για δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό. Αυτό που έκαναν οι σοσιαλδημοκράτες (που αντιπροσώπευαν τότε την εργατική τάξη και δήλωναν μαρξιστές) στον Α’Παγκόσμιο Πόλεμο, που κάλεσαν τις εργατικές τάξεις να πάνε στον πόλεμο να πεθάνουν για να σώσουν το ”πολιτισμένο” έθνος τους απέναντι στο π.χ. ” βάρβαρο” Ρώσσικο επαναλαμβάνεται. Wer hat uns verraten, die Sozialdemokraten (ποιος μας πρόδωσε, οι Σοσιαλδημοκράτες) έλεγαν οι Γερμανοί εργάτες μετά την σφαγή στην οποία τους οδήγησαν στον Α’ Παγκόσμιο οι σοσιαλδημοκράτες και την καταστολή από αυτούς της Γερμανικής επανάστασης το 1918-19. Αλλά φαίνεται ότι η ιστορία ξεχνιέται πολύ εύκολα, και έγινε πολλή ”αριστερή” δουλειά για να ξεχαστεί αυτή η ιστορία. Δεν έχουμε πολλές αμφιβολίες ποια θα είναι η στάση του συνονθυλεύματος της Ευρωπαικής αριστεράς (ένα άλλο όνομα για την σημερινή σοσιαλδημοκρατία) στο ενδεχόμενο Γ Παγκοσμίου Πολέμου. Αντί για την ταξική ενότητα μεταξύ των εργαζομένων της Ευρώπης, αντί για το κάλεσμα οι εργατικές τάξεις να μην ακολουθήσουν στον πόλεμο και να αγωνιστούν εναντίον των δικών τους αστικών τάξεων, θα μας παραμυθιάζουν για επεμβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αντί για το προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε, θα βλέπουμε ξανά το ”προλετάριοι όλων των χωρών αλληλοσφαχτείτε”.

 

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

1 Comment

Leave a Reply