Θάνατος και Εργασία

Μόλις χθές γνωστοποιήθηκε ένα νέο εργατικό ατύχημα στο Γέρι. Ένας αλλοδαπός εργάτης χτύπηθηκε θανάσιμα εν ώρα εργασίας. Ο αλλοδαπός εργάτης του οποίου το όνομα δεν το βρίσκει κανείς στα ΜΜΕ ήταν απλά ένας Βούλγαρος σκουπιδιάρης. Η εργασία της συγκεκριμένης συγκομιδής σκυβάλων ήταν και είναι υπό την ευθύνη ιδιωτικού εργολάβου. Kαμιά δημοσιογραφική περιέργεια δεν αναζήτησε τις συνθήκες εργασίας. Οι ακατάλληλες συνθήκες των αλλοδαπών εργαζομένων στην Κύπρο δεν χαρακτηρίζονται ούτε καν ως άθλιες παρά τον βεβαρημένο κατάλογο “ατυχημάτων”. Τα μέτρα ασφαλείας και υγείας είναι ανύπαρκτα όπως ακριβώς και η μη τήρηση των απαιτούμενων ελέγχων των μέσων εργασίας.  Η ΠΕΟ με αφορμή το εργατικό θανάσιμο ατύχημα είχε οργανώσει μόλις σήμερα μια αυθόρμητη εκδήλωση διαμαρτυρίας έξω από το δημαρχείο Γερίου.

Ας θυμηθούμε όμως και το περιστατικό εργατικού ατυχήματος “μυστήριο” στην Λεμεσό αρχές του περασμένου μήνα. Στη λίστα εργατικών θανάσιμων ατυχημάτων μπήκε και ο αλλοδαπός που πέθανε στο χωριό της Ψιμολόφου τέλος Οκτωβρίου. Ο νεκρός εργάτης επέβαινε μαζί με άλλους τρείς συναδέλφους του “στο εξωτερικό πίσω μέρος μονοκάμπινου” καθώς εργάζονταν στα χωράφια της κοινότητας. Οι μετανάστες εργάτες είναι ένα ζήτημα που αρχίζει με απροκάλυπτο ρατσισμό και τελιώνει με ελιτιστική φιλανθρωπία. Είναι άνθρωποι, καταδικασμένη στην κόλαση για ένα κομμάτι ψωμί. Για τα κέρδη του κάθε καπιταλιστή. Στην Κύπρο η ζωή τους δεν αξίζει τίποτε, είναι εδώ περαστικοοί, και πρέπει να σιωπήσουν μέχρι να φύγουν. Για τους ευαίσθητους, το πολύ να χρησιμοποιηθούν για καμιά πολυπολιτισμικό φιλανθρωπικό γκαλά ή εργαστήρι. Ξέρετε, για να βγεί και καμιά φωτογραφία με τους φιλόξενους Κύπριους.

Εντός ενός μηνός μετρούμε δύο αλλοδαπούς εργάτες νεκρούς και ένα σοβαρά τραυματία. Οι αλλοδαποί εργάτες όντας αόρατα θύματα εκμετάλλευσης κάτω από τον φόβο της πείνας και της εξαθλίωσης, λοιδορούνται και απαξιώνονται καθημερινά. Στα κανάλια αναφέρονται μόνο σε αστυνομικά δελτία και οικονομικές πολιτικές. Συχνά θα ακούσετε να μην μιλάνε για αυτούς αλλά για “έλλειψη φτηνού και ευέλικτου εργατικού δυναμικού”. Πίσω από αυτή την ξύλινη γλώσσα του κεφαλαίου βρίσκονται άνθρωποι, με ανάγκες, με όνειρα.

Με την ανοχή του κράτους, οι επιχειρηματίες υπερεκμεταλλεύονται αυτή την σημαντική μερίδα της εργατικής τάξης, αφού ουσιαστικοί έλεγχοι δεν γίνονται. Πολλές φορές μάλιστα κάνουν και την βρώμική δουλειά για αυτούς, αφού δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που εργοδότες συγκαλύπτονται, ενώ οι εργάτες απελαύονται. Οι αλλοδαποί εργάτες είναι στο έλεος των ιδιωτικών συμφερόντων μια που η παράνομη εργασία είναι ο παράδεισος του κέρδους. Η αστυνομία σε καταστατικό της θεωρεί πως η παράνομη εργασία είναι ποινικό αδίκημα και για τους εργαζόμενους και για τους εργοδότες. Για το αστικό κράτος το να βγάλει το ψωμί του κάποιος είναι το ίδιο με τα κέρδη του εκμεταλλευτή. Μαντέψτε ποιος έχει την δυνατότητα να πληρώσει απλά ένα πρόστιμο και ποιος καταλήγει στην φυλακή.

Η ταξική εκμετάλλευση εναντίων των αλλοδαπών εργαζομένων συγκροτούν το πιο σκοτεινό και συνάμα πιο καθαρό μέρος ταξικού πολέμου στην κοινωνία μας. Απαγορεύεται η πολιτική τους δραστηριότητα, απαγορεύεται η αντίστασή τους. Οι μετανάστες εργάτες δεν εκπροσωπούνται ούτε κοινωνικά, ούτε πολιτικά. Έχουν δικαίωμα στην σιωπή, ο θάνατος στην εργασία ο μόνος τρόπος απελευθέρωσης. Η μόνη αστική οδός είναι το νομικό πλαίσιο, μέσα από το οποίο ακόμη και εαν καταφέρουν να βρουν χρήματα για εκπροσώπηση, συχνά σκοντάφτουν σε παραθυράκια του νόμου. Όποιος/α για οποιοδήποτε λόγο δεν το βλέπει είναι γιατί έχει ήδη πάρει θέση, είτε γιατί είναι τυφλός/η. Δεν θέλω να μιλήσω για στατιστικά, απλά μόνο να παραθέσω έναν ελάχιστο φόρο τιμής σε όλους αυτούς που θυσιάζονται καθημερινά για να γίνει το “Κυπριακό οικονομικό θαύμα” πραγματικότητα.

Αφιερωμένο λοιπόν στους αλλοδαπούς εργάτες που αφήνονται στο έλεος του κεφαλαίου:

Ήδη αυτή η γενική μου κάθεται στο στομάχι.

(Πώς ναν τη χτίσω τώρα την αρχή και τη συνέχεια —

εκείνο το υποχθόνιο κίτρινο

και του άγαμου έαρος η μαβιά τυραννίδα

θηλάζοντας απ’ την άρρωστη καθημερινότητα

στριφογυρίζει ώρα στο κεφάλι μου η λέξη ανθοσύνη…)

Επιτέλους: το ράδιο έτριζε ωσάν

τα ξύλα οπού καίγονται στο τζάκι.

Βαθμός αγέλης το άριστα (μα η αγκάλη-λάμψη;

τι γίνεται τώρα με τη λάμψη…).

Βρώσις και πόσις η παντέρημη διαύγεια

κι ο όσιος νους αποτίοντας

αυτό που ονομάζουμε χαρόντισσα ή άλλως ποίηση

ακόμη κι ο πιο πήλινος Ευριπίδης

είναι μια άγουρη φωτιά στο στόμα.

(Ωραίος εδώ πέρα θα ερχότανε

με οχταράκια Λειψίας ο Επίχαρμος,

εκείν’ η ολομόναχη βρυσούλα

η φρασούλα όπου βασιλεύει το φωνήεντο

εκείνος ο πεσμένος σπόνδυλος από λέξεις…)

Αλήθεια, μάνα μ’, ό,τι και να ειπείς ό,τι και ναν το κράξεις

οι λέξεις είν’ απλώς ανεμομάσημα

οι λέξεις είναι λάγνες κουταμάρες.

Φυλλώματα ορατά και διάτορα (μην τα συνεχίζεις).

Φαίνεται το χωράφι το απότιστο

φαίνεται και το ποτισμένο.

‘Αειντε ωρέ παλιοζωή εσύ τσαλακωμένη βρομοτράπουλα

οπού μας έμαθες του λαθεμένου το μεγαλείο:

πως είν’ ετούτο το σωστό απ’ την ανάποδη —

σε τούτηνε τη θεονήστικη Πληρότητα

υπάρχοντας το Μέγα Χαλάλι.

Κι όπως αρώτησα’ τι είν’ αυτό το ξεροτρόχαλο;

Ο κόσμος,

μ’ αποκρίθηκε η νεάνιδα Περσεφόνη.

Μια φλόγα κουρευάμενη με των ομματιώνε

το αέναο ψαλίδι.

Μια φλόγα μεγαλόχαρη και πικροπαινεμένη

πο ’χει ανταρίτσα στην κορφή και καταχνιά στη ρίζα —

το λένε στο κρασάκι τους οι έρμοι ελληνάδες

όπ’ έχουν φως για σάβανο οι πολυβασανάδες.

Κι όποιος λαλεί την ερημιά στις μέρες μας απόδιαβος

κι ο θάνατος ολημερίς των σκοταδιών εργάτης

(ε, άντε στο διάολο, το ’χεις πια παραχέσει…).

Διεκδικώ τα γερατειά μου, δεν το κατορθώνω.

Κι ο ασπρογάλαζος αϊτός στα σύρματα επιάστη

για ιδές πώς κουρελιάστηκε

(εικόνα μέσ’ στο σούρουπο της θλίψεως—:

ο σπαραγμός ανυπεράσπιστος

κι ο πόνος που βραδυάζει προ του Διαστήματος)…

Εβγάτε όξω, ρε μανάρια, απ’ τις λέξεις

εβγάτε όξω δίχως πουκάμισα

στους μεγάλους αγώνες της ορατότητας.

Νίκος Καρούζος, Ποϊστορία Ποιήματος

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

1 Comment

Leave a Reply