Καθημερινή: ”Οι ΗΠΑ πιέζουν τον Ερντογάν για λύση λόγω της ενέργειας” – Ιμπεριαλισμός και Κυπριακό

 

Σύμφωνα με την κυπριακή Καθημερινή, οι ΗΠΑ πιέζουν για λύση του Κυπριακού τους εμπλεκόμενους ενώ παράλληλα προωθούν την πιο δραστική εμπλοκή επιχειρηματικών κολοσσών στο πεδίο του φυσικού αερίου και πετρελαίου γύρω από την Κύπρο με απώτερο στόχο το ενεργειακό. Το ζήτημα που είχαμε αναδείξει παλιότερα όσον αφορά τον μεγάλο βαθμό καθορισμού του Κυπριακού ζητήματος από την γεωπολιτική του ιμπεριαλισμού και τις επιδιώξεις των ΗΠΑ εναντίων άλλων χωρών, και ιδιαίτερα την μάχη για ενεργειακές πηγές και διόδους, επιβεβαιώνεται πλήρως από εφημερίδα που κάθε άλλο παρά ”συνωμοσιολογική” θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.

Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο πλέον ότι η Κύπρος αναδεικνύεται σε κόμβο έκφρασης της όξυνσης των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων και των διεθνών ανταγωνισμών.

Το μεγαλύτερο κομμάτι του υποτιθέμενου προοδευτικού λόγου σήμερα γύρω από το Κυπριακό αρνείται πλήρως την σημασία, ή ακόμα και την ύπαρξη, του ιμπεριαλισμού και περιχαρακώνεται στις ιδεολογικές εμμονές και τις παρωπίδες της μεταμοντέρνας αριστεράς και του φιλελευθερισμού χλευάζοντας προκλητικά και αποκλείοντας όποια άποψη επιθυμεί να διαφοροποιηθεί και να υπενθυμίσει τους βασικούς παράγοντες που διέπουν τις εξελίξεις των γεγονότων. Η ωμή πραγματικότητα όμως του διεθνούς συστήματος λειτουργεί με τον δικό της κυνικό τρόπο και δεν αφήνει περιθώρια για αναλύσεις που βασίζονται σε ρομαντικές ονειροπολήσεις και όχι στις βασικές παραμέτρους της ιστορίας και της οικονομίας. Η διαπάλη για την ενέργεια γύρω από την Κύπρο, που με την σειρά της καθορίζεται από την γενικότερη διαπάλη διεθνώς μεταξύ ιμπεριαλιστών και αναδυόμενων ανταγωνιστικών καπιταλιστικών χωρών (όπως αναφέρει το δημοσίευμα επιθυμούν ”να πλήξουν την Μόσχα”) ασκεί τεράστια επιρροή στην κατεύθυνση των γεγονότων. Οι πρόσφατες συμφωνίες μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου-Ισραήλ ήταν ένα μικρό στοιχείο στο γενικότερο πλαίσιο που διαμορφώνεται και επιχειρεί να καταστήσει την Κύπρο ”προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης” (Κασουλίδης) όχι μόνο στον ενεργειακό τομέα αλλά και στον στρατιωτικό. Η εξελίξεις στην εξωτερική πολιτική όχι μόνο της Κυπριακής αλλά και της Ελληνικής κυβέρνησης ( πλήρης συστράτευση με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ) φαίνονται να εντάσσονται πλήρως σε αυτό το πλαίσιο και εκφράζουν τις επιθυμίες των αστικών τάξεων αυτών των χωρών για όσο μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα.

Δεν μπορούμε να συγκαλύπτουμε και να σπέρνουμε ευσεβείς πόθους αποφυγής των βαθιών ιμπεριαλιστικών/καπιταλιστικών αντιθέσεων, όταν θα έπρεπε να τις ξεσκεπάζουμε και να τις κάνουμε γνωστές.

Το ερώτημα για το πως διαμορφώνονται οι προοπτικές μιας λύσης ευνοικής για τον λαό σε αυτό το πλαίσιο είναι ακριβώς ένα ερώτημα που οφείλουμε να εξετάσουμε εξονυχιστικά και με σοβαρότητα. Δεν μπορούμε να το αρνούμαστε ή να το μειώνουμε και είναι απαράδεκτο να εκβιάζουν και να κατηγορούν τους προβληματισμένους ενώ δεν έχουν καν εξετάσει τις παραμέτρους.

Ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας των διεθνών σχέσεων, οι επιδιώξεις των ξένων αλλά και ντόπιων αστικών τάξεων και τα πιθανά αποτελέσματα μιας όξυνσης αυτών των αντιθέσεων είναι το σημείο από το οποίο κάθε συζήτηση και προβληματισμός για την λύση του Κυπριακού οφείλει να ξεκινά και όχι να τελειώνει.

————————–

Kathimerini.com.cy

”Αποκαλυπτικό: Οι ΗΠΑ πιέζουν τον Ερντογάν για λύση λόγω της ενέργειας”

Θέλουν σύμφωνο Τουρκίας, Ισραήλ, Αιγύπτου, Ελλάδας, Κύπρου για να πλήξουν τη Μόσχα

Οι ΗΠΑ εστιάζουν στην παρούσα συγκυρία την προσοχή τους στον μεγάλο στόχο, που είναι ο περιορισμός της ακτίνας δράσης της Μόσχας στην ανατολική Ευρώπη. Η επίτευξη του συγκεκριμένου στρατηγικού στόχου, όπως είχε εξηγήσει ο Αντιπρόεδρος Μπαίντεν στον Ταγίπ Ερντογάν, εξαρτάται από την ανάδυση ενός «ενεργειακού συμφώνου» στην ανατολική Μεσόγειο με την Τουρκία, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Κύπρο.

Στο πλαίσιο αυτό ασκούνται πιέσεις για λύση του Κυπριακού προς την Άγκυρα εκτός από τις ΗΠΑ και από τέσσερεις τουρκικούς ενεργειακούς κολοσσούς, που ενδιαφέρονται για αποθέματα της ανατολικής Μεσογείου. Με την παρότρυνση της αμερικανικής κυβέρνησης, η Noble και η Delek εντατικοποίησαν τις επαφές τους με τους τουρκικούς κολοσσούς. Πάντως, για την προώθηση της νέας προσπάθειας λύσης στο Κυπριακό, οι πληροφορίες της «Κ» αναφέρονται και σε τηλεφώνημα από την Ουάσιγκτον στην Άγκυρα αλλά και στην ετοιμότητα του υπουργού Εξωτερικών Τζον Κέρι να έρθει στην Κύπρο μόλις κριθεί αναγκαίο.

 

Σχετικά:

ΚΟΜΕΠ: Ο ενεργειακός πόλεμος στην Ανατολική Μεσόγειο

Κυπριακό, ειρήνη και σταθερότητα

Σκέψεις για το Κυπριακό: Ιμπεριαλισμός, Σταθερότητα, Λύση και η Αριστερά.

 

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

3 Comments

  • Reply May 31, 2015

    Anef_Oriwn

    Φίλοι Blogοδεσπότες,

    Καλά κι άγια (μαρξιστικά) τα όσα γράφετε και λέτε από θεωρητικής ιδεολογικής άποψης για τον ρόλο του ιμπεριαλισμού στην περιοχή, τους σχεδιασμούς και τις επιδιώξεις των ξένων αλλά και ντόπιων αστικών τάξεων και την όξυνση των ενδο-ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων για διαμοιρασμό της ενεργειακής πίττας και ΠΟΣΩΣ ΔΕΝ ΔΙΑΦΩΝΩ μαζί ΣΑΣ… Όμως ΕΓΩ έχω κι ένα αφελές/απλοϊκό και οπορτουνιστικό [για Αριστερό] ερώτημα, που απασχολεί παρά πολλούς κύπριους: Στηρίζουμε τελικά ή απορρίπτουμε και κλωτσούμε τις νέες [εκ Δυσμών ελαυνόμενες] κινήσεις που γίνονται και πρωτοβουλίες που αναλαμβάνονται [με την εκλογή Ακκιντζιή] για διευθέτηση του κυπριακού; Θα αρνηθούμε, λόγου χάριν, να συμμετάσχουμε σε κινητοποιήσεις και να στηρίξουμε, τον κόσμο των Κοκκινοχωρίων, που επιζητεί το άνοιγμα του Οδοφράγματος της Δερύνειας, ή των κατοίκων της περιοχής Φλάσου – Κακοπετριάς, που απαιτούν το άνοιγμα του Οδοφράγματος της Λεύκας; [Το ίδιο φυσικά ισχύει και για όσους ζητούν το άνοιγμα του Οδοφράγματος Πυροΐου και του Δρόμου Παχυάμμου – Κοκκίνων – Πύργου]…
    Κοντά σ’ αυτά [που έχουν ένα βαθύτερο επαναπροσεγγιστικό πολιτικό περιεχόμενο] γίνονται και διάφορες γλυκανάλατες εκδηλώσεις εθνικοθρησκευτικού περιεχομένου, όπως ο λεγόμενος καθαγιασμός των υδάτων που έγινε σήμερα στην παράλια “Γλώσσα” του Βαρωσιού…

    Να επεκτείνω όμως για ακόμα λίγο το πιο πάνω ερώτημα μου σε σχέση με τη στήριξη ή μη των νέων κινήσεων για διευθέτηση (μέσα σε αστικά πλαίσια) του κυπριακού… Ως γνωστόν η πλειοψηφία των (ελληνο)κυπρίων ανήκει στα μικρομεσαία στρώματα και ζούσε κι απολάμβανε προς της οικονομικής κρίσης το “κυπριακό όνειρο” [που εκφραζόταν πολύ εύγλωττα μέσα από τη ρήση “σαν την Κύπρο εν έshει”]… Αυτό οδήγησε στην ανάπτυξη μικροαστικής κοινωνικής συνείδησης [έστω κι αν ένα σημαντικό κομμάτι αυτού του κόσμου είχε αριστερές/ΑΚΕΛικές καταβολές και εξακολουθούσε ακόμα να αριστερίζει] με κύρια χαρακτηριστικά τον ατομικισμό, το κυνήγι του εύκολου κέρδους, την προσκόλληση στην ιδιοκτησία, την έπαρση, τον εγωκεντρισμό, την επιδειξιομανία, την σταδιακή απολιτικοποίηση κι αδιαφορία… Οι άνθρωποι αυτοί απογοητευμένοι και προφανώς και σοκαρισμένοι από το γκρέμισμα του “κυπριακού ονείρου”, αλλά και πολιτικά αδιάφοροι και απαθείς πλέον, παραμένουν σήμερα εγκλωβισμένοι στις μικροαστικές τους ψευδαισθήσεις κι αυταπάτες, γι’ αυτό κι αδυνατούν να αντιληφτούν και να συνειδητοποιήσουν τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις του καπιταλισμού… Το πολύ πολύ να αναπτύξουν ακροδεξιές/φασιστικές αντιλήψεις και προσεγγίσεις… Η απουσία έντονων ταξικών αντιπαραθέσεων και συγκρούσεων [ποιοι θα πρωτοστατήσουν από πλευράς εργαζομένων, τα μικρομεσαία στρώματα;] δεν βοηθά στην αριστερή ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου, ή την μετακίνηση του προς τα αριστερά… Όλ’ αυτά, λοιπόν, οδηγούν τον κόσμο [αν όχι στον εκφασισμό] στην αναζήτηση Μεσσιών και μεσσιανικών λύσεων. Μια διευθέτηση του κυπριακού μέσα σε αστικά καπιταλιστικά, ή/και ενδο-ιμπεριαλιστικά πλαίσια, θα εξυπηρετεί μεν πρώτιστα τους στόχους και σκοπούς των αστών και των ξένων, αλλά πόσοι (ελληνο)κύπριοι με μικροαστική συνείδηση θα το δουν αυτό; Μια συμφωνία στο κυπριακό θα δημιουργήσει νέες δυναμικές και προοπτικές για την κυπριακή (καπιταλιστική) οικονομία και την επανενωμένη πλέον κυπριακή αγορά και θ’ ανοίξει και δουλειές για τον κόσμο που τόσο υποφέρει σήμερα λόγω ανεργίας και μείωσης των εισοδημάτων του… Πόσο και πόσους θα καταφέρουμε ΕΜΕΙΣ να πείσουμε με τη ρητορική ΜΑΣ για ιμπεριαλιστική λύση σε βάρος του κυπριακού λαού, όταν η πλειοψηφία του κόσμου θα βλέπει (σωστά ή λάθος δεν το εξετάζω) την αναθέρμανση των ελπίδων του για νεκρανάσταση και ανασύσταση του “κυπριακού ονείρου”; Ναι μεν θα είμαστε σωστοί θεωρητικά, αλλά ποιος θα ΜΑΣ ακούει! Δεν θα είναι πιο σωστό να παλέψουμε για να προσδώσουμε αριστερά, κοινωνικά και πραγματικά επανενωτικά (για τον λαό – και για τους ελληνοκύπριους και για τους τουρκοκύπριους) χαρακτηριστικά σ’ αυτήν τη λύση;

    Και για να ΣΑΣ προλάβω, αγαπητοί φίλοι, γιατί διαισθάνομαι ότι θα μ’ αρπάξετε από τον λαιμό και θα με πείτε κι οπορτουνιστή, προβληματισμούς καταθέτω για συζήτηση… Αν δεν υπάρξει ούτε τώρα διευθέτηση του κυπριακού, προσωπικά βλέπω [όπως φυσικά και πολύς άλλος κόσμος] οριστικοποίηση της διχοτόμησης… Κι αυτό ΔΕΝ είναι προς όφελος των κυπρίων γενικώς γιατί διατηρεί τις εντάσεις εντός και εκτός Κύπρου και τους κινδύνους πολεμικής σύρραξης τόσο στην Κύπρο όσο και την περιοχή… Και λυπούμαι να πω ότι το μαρξιστικό αντι-ιμπεριαλιστικό πλαίσιο, όπως το αναλύεται δεν προσφέρει λύσεις εφικτές στο κοντινό ή στο μεσοπρόθεσμο μέλλον…

    [Για χάριν της ιστορίας να σημειώσω ότι το 2004 ψήφισα ΟΧΙ στο Δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν γιατί θεωρούσα την προτεινόμενη πρόταση λύσης ως ξεκάθαρα ιμπεριαλιστική]…

    • Reply June 1, 2015

      Profuso

      φίλε Άνεφ,

      Αν πρόσεξες στο κείμενο δεν υπάρχουν σαφείς απαντήσεις. Γίνεται μια διάγνωση της πραγματικής κατάστασης. Πέρα από αυτό, όπως γράφει το κείμενο, μόνο λαμβάνοντας υπόψην αυτό το πλαίσιο πρέπει να ξεκινάμε να σκεφτόμαστε και να προβληματιζόμαστε για το κυπριακό. Πως μπορούμε να παρουμε την οποιαδήποτε απόφαση (όποια κι αν είναι αυτή) αν δεν λάβουμε υπόψη αυτές τις παραμέτρους; Μήπως θα έπρεπε να τις κρύψουμε; Οι ευθύνες μας σαν μαρξιστές και κομμουνιστές είναι να αναδεικνύουμε αυτές τις αντιθέσεις και όχι να τις συγκαλύπτουμε. Ασχέτως με το ποια στάση θα κρατήσουμε στο Κυπριακό, δεν πρέπει να λέμε στον κόσμο για την πραγματικότητα που τον περιβάλλει; πρέπει να τον έχουμε στα σκοτείνα γιατί έχει μικροαστικές αντιλήψεις; Μα ακριβώς πως κάποιοι θα ξεπεράσουν τις μικροαστικές αντιλήψεις (παρεπιπτόντως ένα μικρό σχόλιο επειδή πήρες αλλού την κουβέντα, το μεγάλο μεσαίο στρώμα αυτή την περίοδο βρίσκεται σε φάση μαζικής προλεταριοποίησης και είναι επείγουσα ανάγκη να επηρεαστεί προς ριζοσπαστική μεριά αλλιώς πολύ πιθανόν να φασιστικοποιηθεί) αν δεν εξηγούμε ξεκάθαρα για το τι είναι ιμπεριαλισμός και πως μας επηρεάζει;

      Το παρουσιάζεις λες και υπάρχουν διάφοροι εξίσου αληθινοί τρόποι ερμηνείας της πραγματικότητας και αν δεν την αναλύσουμε με το μαρξιστικό πλαίσιο τότε ο ιμπεριαλισμός παύει να υπάρχει, ότι η ύπαρξη του ιμπεριαλισμού εξαρτάται από την ερμηνεία που κάνουμε. Δυστυχώς όποια ερμηνεία και να κάνουμε ο ιμπεριαλισμός θα είναι εκεί και δεν μπορούμε παρά να τον διαπιστώσουμε ανοιχτά. Είναι σαν να λες ότι γίνεται σεισμός αλλά να μην το πούμε στον κόσμο γιατί πολύ πιθανόν να τρέξει στις σκάλες και να σκοτωθεί.

      Τώρα, γιατί αυτή η διαπίστωση θεωρείς ότι οδηγεί στο να μην στηρίξεις π.χ. το άνοιγμα των οδοφραγμάτων. Μήπως όταν αντικαπιταλιστές κάνουν απεργία με αιτήματα έχουν μοναδικό αίτημα την κατάργηση του καπιταλισμού; Δεν έχουν αιτήματα μισθών, συνθηκών κτλ και επιδιώκουν την εφαρμογή τους; Σημαίνει αυτό ότι αποδέχονται τον καπιταλισμό once and for all;

      Η διαφορά θεωρώ εμάς με άλλους είναι ότι α) προτιμούμε να μην κρύβουμε τις διαπιστώσεις που κάνουμε από την στιγμή που τις θεωρούμε μέρος της πραγματικότητας που μας περιβάλλει και σε μεγάλο βαθμό καθορίζει. Δεν μπορούμε για πολλούς λόγους να λέμε white lies. β)Ότι παραδεχόμαστε πως δεν έχουμε άμεση και ξεκάθαρη απάντηση για το ζήτημα του Κυπριακού, ούτε τι στάση θα είχαμε αν ερχόταν ένα δημοψήφισμα σε αντίθεση με τόσο κόσμο ο οποίος δεν μας αφήνει καν να ανοίξουμε την συζήτηση και να προβληματιστούμε πριν πάρουμε απόφαση. Δεν έιναι δυνατόν να αποδεχόμαστε εν ριπή οφθαλμού τυφλά ότι πέφτει στο τραπέζι και να απαγορεύουμε την όποια συζήτηση για αυτό σαν ”απορριπτική”. Έχει μεγάλες ευθύνες η αριστερά για αυτό. Ακόμα και στην περίπτωση που θα έλεγες ναι σε επερχόμενη λύση, αν δεν θέτεις ζητήματα ανοιχτά που να την αφορούν πως θα πίεσεις για κάτι καλύτερο; Αν οι αστοί νιώσουν για παράδειγμα ότι οι αντιστάσεις είναι τόσο λίγες και η μέθη της λύσης τόσο μεγάλη που θα μπορούσαν άνετα να βάλουν μέσα και ένταξη στο ΝΑΤΟ, τι θα τους απωθούσε να το κα΄νουν αν δεν τονίζεις αυτούς του κινδύνους και απλώς τους δίνεις λευκή επιταγή;

  • Reply June 2, 2015

    Anef_Oriwn

    Φίλε Profuso,
    Σε χαιρετώ και σ’ ευχαριστώ για τα σχόλια ΣΟΥ… Κι επέτρεψε ΜΟΥ στα πολύ σύντομα το εξής σχόλιο:

    Κατ’ αρχάς θα ‘θελα να καταθέσω και μάλιστα με ικανοποίηση τη διαπίστωση ΜΟΥ για την ύπαρξη, εν τέλει και κάποιων συγκλίσεων μεταξύ Ημών στις τοποθετήσεις ΜΑΣ για τον ιμπεριαλισμό και για την τυχόν διευθέτηση [εντός αστικών πλαισίων] του κυπριακού προβλήματος… [ΕΓΩ συνήθως μιλώ για διευθέτηση κι όχι για λύση]…
    Κι αυτό αναδεικνύεται από τη μια μέσα από τη δική ΣΟΥ (ρητορική) τοποθέτηση ότι,
    «αν οι αστοί νιώσουν για παράδειγμα ότι οι αντιστάσεις είναι τόσο λίγες και η μέθη της λύσης τόσο μεγάλη που θα μπορούσαν άνετα να βάλουν μέσα και ένταξη στο ΝΑΤΟ, τι θα τους απωθούσε να το κάνουν αν δεν τονίζεις αυτούς του κινδύνους και απλώς τους δίνεις λευκή επιταγή;»,
    κι από την άλλη μέσα από τη δική ΜΟΥ (ρητορική κι αυτή) τοποθέτηση που κατάθεσα στην προηγούμενη παρέμβαση ότι,
    «δεν θα είναι πιο σωστό να παλέψουμε για να προσδώσουμε αριστερά, κοινωνικά και πραγματικά επανενωτικά (για τον λαό – και για τους ελληνοκύπριους και για τους τουρκοκύπριους) χαρακτηριστικά σ’ αυτήν τη λύση;»
    Και σίγουρα σε μια τέτοια λύση, για ΕΜΑΣ τους Αριστερούς ΔΕΝ έχει ΚΑΜΙΑ θέση το ΝΑΤΟ, ενώ το επιδιωκόμενο [σε σχέση με τους στρατούς] είναι η αποστρατικοποίηση…

    Ξαναδιαβάζοντας όμως το σχόλιο ΜΟΥ σε συνδυασμό με τη δική ΣΟΥ απάντηση, ομολογώ ότι ίσως ν’ αφήνεται να νοηθεί, ή να συμπεραίνεται (λανθασμένα) ότι δεν πρέπει να λαμβάνουμε το ιμπεριαλιστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο βρισκόμαστε και κινούμαστε… ΚΑΜΙΑ πρόθεση ΔΕΝ είχα για παράκαμψη, παραγνώριση, υποβάθμιση ή αποσιώπηση του ρόλου, των στόχων, σκοπών και σχεδιασμών των ιμπεριαλιστικών χωρών και οργανισμών, καθώς και της ντόπιας αστικής τάξης (της επιχειρηματικής και οικονομικής ελίτ του τόπου)…

Leave a Reply