Καλοτζιαιρινό χρονογράφημα

.

Μέρος του διαδικτυακού διαλόγου “Κίνημα και αριστερά στην Κύπρο: το παρόν και το μέλλον”
———————–
«Που πόθθεν σε ξέρω;» Ήταν μόλις προχτές την Κυριακή. Εκάθουμουν σε ένα παραλιακό κέντρο στο Λατσιή ρεμβάζοντας την θάλασσα όταν ένας άθρωπος αναγνωρίζοντας με μες τζείνους/ες που πάσιν στις συγκεντρώσεις της Ό.Β του ΚΚΕ στη Κύπρο, εκατάφερε με μιαν ερώτηση να διαλύσει την φαντασιακή αίσθηση ηρεμίας που φέρει η φετιχοποίηση της αέναης παρουσίας της θάλασσας, των ήρεμων νερών της κατα το ηλιοβασίλεμα: «Νάμπου’ννα γίνει; Εννα κάμετε κάτι;». Τζ’ύστερα: «Θωρώ σε μέ άλλους Κυπραίους/ες τζιαμε που μιλάτε…Το ΑΚΕΛ ως όχημα επαναστατικό, για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης ετέλειωσε τον κύκλον του…εκάμετε, υπάρχει κάτι; Εν κατέχω την μαρξιστική θεωρία, αλλα με ότι μπορώ εννα θέλω να βοηθήσω»

Εσάστισα να τ’απαντήσω. Ο γιός τ’αθρώπου -8 χρονώ περίπου –που ώς τζείν’την ώρα εκάθετουν χωρίς να ταράξει ρούπι δίπλα που τον γονιό του, εγύρισεν να με κοιτάξει. Τζι’αμέσως αναλογίστηκα το πολλά πραγματικό άγχος τ’αθρώπου τούτου, της ερώτησης του που ήταν τόσον απομακρυσμένη που το ‘πνεύμα’τζιαι τη διάθεση του συνεδρίου του ‘κόμματος’ τζιαι λοιπών ακαδημαικών ριζοσπαστικών συμποσίων, όσον τζιαι η αντίληψη της αναγκαιότητας τζιαι επικαιρότητας του σοσιαλισμού που την ηγεσία τζιαι τους/ις διανοουμένους/ες της ‘αριστεράς’. Μιας αριστεράς που αν δεν αναθεματίζει τον Σοσιαλισμό με κάτι αφηρημένα περί «ολοκληρωτισμού» τζιαι να βρίζει τα Μαρξιστικά Λενισιτικά κόμματα ως δογματικά τζιαι αναχρονιστικά, προτάσσει σφυροδρέπανα τζιαι ‘έμπνευση’ που τον σοσιαλισμό, άγοντας τζιαι φέροντας πραγματικούς αγωνιστές για να πλυννίσκουν – στα μμάθκια της εργαθκιάς – την όψη των προδωτών της τάξης, που μόλις μετά σπέυδουν να χασκογελούν τζιαι κάμνουν ειρωνικά σχόλια περί «εμμονών», «αναχρονισμών» τζιαι κομματικών ποσοστών.

Ερώτησεν, τζι’επήα να μιλήσω για πράματα που γίνουνται στην Κυπριακή πραγματικότητα (κινήσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς) – η αλήθκεια ως απλή αντίδραση γιατί εν είχα τίποτε άλλο να πώ. Είδεν με μες τα μμάθκια, εμειδίασε: «Ενεν για τούτα τα πράματα που μιλώ. Εν για κάτι εμπνευσμένο που την οργάνωση τζιαι δομή του ΚΚΕ, αλλά Κυπριακό, που την Κύπρο. Ένα δικό μμας ΚΚ». Ένοιωσα ηλίθιος τζιαι κάλπικος. Γιατι για μια στιγμή επήα να μιλήσω με την προσπάθεια να του δώκω ελπίδες που όμως εν υπάρχουν.

  • «Εν έσιει τίποτε. Εν κάποιοι/ες μες το ΑΚΕΛ που εν απογοητευμένοι….»
  • «Ναι(!), αλλά μεινίσκουν τζιαμέ νομιζόμενοι/ες ότι εννα το αλλάξουν που που’μέσα! Ο κύκλος του όμως ΑΚΕΛ ετέλειωσε. Επουλήθηκε στη σοσιαλδημοκρατία»
  • «Μπορεί μάλλον να’ν’έτσι όπως τα λαλείτε, αλλά δίχα των οργανωτικών δομών/εμπειρίας που κουβαλούσιν εν εξαιρετικά δύσκολο να γίνει κάτι που’ννα αντέξει μεταξύ άλλων τζιαι τον ακόμα λειτουργικό μηχανισμό του κόμματος – της έλξης των ‘νέων δυνάμεων’ τζιαι λοιπών συνιστωσών του…»
  • «Δηλαδή εν έσιει τίποτε…»
  • «Εν κάτι λλίοι/ες που συμφωνούν μαζίν σας, που γράφουν, που ‘βουρούσιν’, συμμετέχουν σε κινητοποιήσεις της τάξης, αλλά το ίδιον πράμα σκέφτουντε»
  • «Εν μπορείτε να κάμετε κάτι;»
  • «… να περιμένουμε να αρπάξουμε την ευκαρία αμαν βρεθεί»
  • «Δηλαδή εν έσιει τίποτε..»
  • «Τι να σας πω; Τωρά, έν έσιει τίποτε, όι»

Εσήκωσε το σιέρι που εκρατούσεν τον γιόν του μες την αγκάλην του, έκαμεν της φούκτες του γροθκιές τζι’άφηκεν τες να ππέσουν πας το τραπέζι. Εκοίταξεν για μια στιγμή χαμέ τζ’ὐστερα εκοίταξεν με με ένα ανήμπορο χαμόγελο μες τα μμάθκια. Τζείν την ώρα ένοιωσα το φώς του Ήλιου να κάφκει, τη θάλασσα να πλημμυρίζει πτώματα αθρώπων τζιαι τον αέρα ναν 60 βαθμούς, υγρός με μυρωθκιές που υπόγιες κουζίνες. Το Καλοτζαίρι στην πραγγματικότητα της Κύπρου σήμερα.

Γράφει: Το Ματσίν

1 Comment

  • Reply June 25, 2015

    ΑΝΑΔιασμένη

    Πραγματικά δυνατά συναισθήματα στο άρθρο αυτό, ειδικά στο τέλος σαν να είδα τον κύριο που περιγράφεις μπροστά μου. Η απελπισία κυριαρχεί, αλλά νομίζω είναι καλό να το λέμε ότι κάτι λείπει. Κάτι μας λείπει για να οργανωθούμε και να παλέψουμε. Δεν μπορούμε να κατεβαίνουμε μόνο τα Σάββατα όχι σε ώρα εργασίας, όπως τα πρόβατα στο γυρό, και να μην γίνεται μια συστηματική προσπάθεια να έχει αποτέλεσμα η όποια προσπάθεια. Να μην περιμένουμε απλά τη μείωση ή την ανασφάλιστη εργασία και να πανηγυρίζουμε όταν βρήκαμε κάτι για ίγους μήνες. Εγώ δουλέυω σε πρόγραμμα της ΑΝΑΔ, πως να ξεπεράσω τον φόβο να μιλήσω να πάρω θέση δημόσια όταν γνωρίζω πως το πολύ-πολύ να με απολύσουν;

Leave a Reply