Κυβέρνηση Ολάντ: Ο ”άνεμος της αλλαγής” ξαναχτυπά

Η ”σοσιαλιστική” κυβέρνηση του Ολάντ, αυτός ο άνεμος της αλλαγής (όπως μας τον πούλησαν πολλοί στην Αριστερά)  που φύσηξε πάνω από την Ευρώπη, μετά από την πρωτοβουλία στην επέμβαση στην Λιβύη, την μονομερή επέμβαση στο Μάλι, την ανυπομονησία να βομβαρδίσει την Συρία,  φύσηξε και πάλι σπέρνωντας την μυρωδιά της ”προόδου” στην Μέση Ανατολή.

Αυτή τη φορά η Γαλλία ακύρωσε συμφωνία του Συμβουλίου Ασφαλείας με το Ιράν, την οποία έβλεπαν με θετικό μάτι ακόμα και οι ΗΠΑ, και η οποία ” συμφωνία μεταξύ του Ιράν και των μεγάλων δυνάμεων προέβλεπε μια προκαταρκτική περίοδο έξι μηνών, κατά την οποία θα αίρονταν μέρος των διεθνών κυρώσεων (που κοστίζουν στην ιρανική οικονομία 4 δισ. δολάρια μηνιαίως) [και βεβαίως το βάρος των κυρώσεων πέφτει στον Ιρανικό λαό], με την προοπτική οριστικής διευθέτησης του θέματος στην επόμενη φάση. Ο αγγλοσαξωνικός παράγοντας είχε ήδη αποσύρει σιωπηρά από το τραπέζει την απαίτηση για πλήρη τερματισμό οποιασδήποτε δραστηριότητας εμπλουτισμού ουρανίου (αναγνωρίζοντας το σχετικό δικαίωμα που πεισματικά διεκδικεί η Τεχεράνη, στηριγμένη και στο διεθνές δίκαιο)”

”Ο ιδιόμορφος αυτός ρόλος του Παρισιού επιβεβαιώθηκε με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο όταν ξημερώματα της Κυριακής έληξε άδοξα ο τελευταίος γύρος των συνομιλιών που είχε στη Γενεύη η “Ομάδα 5+1” (αποτελούμενη από τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και τη Γερμανία) με το Ιράν. Το νέο κλίμα που καλλιέργησε η ανάδειξη του μετριοπαθούς Hassan Rohani στην ιρανική προεδρία, σε συνδυασμό με την αλλαγή γραμμής της Ουάσιγκτον ως προς την ευρύτερη Μέση Ανατολής (όπως αυτή αποτυπώθηκε χαρακτηριστικά στην απόφαση για μη ανάληψη στρατιωτικής δράσης στη Συρία) δημιουργούσε έντονες προσδοκίες για ταχεία επίλυση της χρόνιας έντασης περί το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης.”
”[…]ήταν ο ίδιος ο Fabius [Υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας] ο οποίος ήδη από το Σάββατο διεκδίκησε τα εύσημα της αδιάλλακτης στάσης έναντι της Τεχεράνης, ενώ την ίδια ώρα τόσο ο γερουσιαστής (και υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών για την αμερικανική προεδρία το 2008) John McCain όσο και η Wall Street Journal αναφωνούσαν: “Vive la France!”.” Πηγή

Το ότι η υποτιθέμενη προοδευτική κυβέρνηση Ολάντ επιδεικνύει αυτή την περίοδο τον πιο επιθετικό ιμπεριαλισμό στην Ευρώπη, θα πρέπει να μας προβληματίσει για το τι καπνό φουμάρει ο καθένας που κυβερνά, για το τι ρόλο βαράει η Σοσιαλδημοκρατία και σε τι συμφέροντα εμπλέκεται αναγκαστικά κάθε κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι θα μεταρρυθμίσει τον καπιταλισμό μέσω αριστερής διαχείρισης.

 

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

Be first to comment