Ονομάζεται Πολιτική Οικονομία για κάποιο λόγο

Η μεγαλύτερη ιδεολογική νίκη των φιλελευθέρων είναι η κατάκτηση της κοινής γνώμης στην προώθηση του δόγματος ότι η πολιτική είναι ένα ξεχωριστό πεδίο από την οικονομία. Ότι μπορείς δηλαδή να ασκήσεις πολιτική χωρίς να έχεις υπό τον έλεγχο σου την οικονομία και τις παραγωγικές δυνάμεις. Ότι είναι απλά θέμα αναχρονιστικών ιδεών. Με αυτό το δόγμα πορεύονται και οι αριστεροί ευρωπαιστές (που κάποιοι και εδώ στην Κύπρο πίστεψαν αυτούς που έλεγαν ότι θα βαρούσαν τα νταούλια και θα χόρευαν οι αγορές) αλλά και οι ακραίοι νεοφιλελεύθεροι του τόπου, που χρησιμοποιούν μανιχαιστικά την πολιτική ζωή για να περάσουν φυσικά με πολιτικό τρόπο, κατοχυρωμένο δηλαδή και με το αστικοδημοκρατικό σύνταγμα, τα συμφέροντα της αστικής τάξης, της τάξης των καπιταλιστών. Στην ακραία του μορφή αυτό μπορεί να εκφρασθεί και με τον τρόπο που εκφράσθηκε στην Ουκρανία, όπου όταν ο πρωθυπουργός της φασιστικής χούντας του Κιέβου ρωτήθηκε γιατί η οικονομία και το όμισμα της χώρα πάει κατά διαόλου απάντησε πολύ απλά: “τι με ρωτάτε εμένα, εγώ είμαι απλά πρωθυπουργός, για την οικονομία να ρωτήσετε την Κεντρική Τράπεζα”!

Είναι σε αυτό το σημείο που η προσφορά του Μάρξ στην κατανόηση της πολιτικής οικονομίας μας βοηθάει να κατανοήσουμε και τον κόσμο που ζούμε. Ο Μάρξ είχε καταλάβει και μελέτησε την ενότητα και την συνοχή των κοινωνιών στην βάση της ταξικής πάλης σαν της ατμομηχανής της ιστορίας. Κατανόησε την οικονομία ως την βάση πάνω της οποίας κατασκευάζεται η ταξική κοινωνία, καθώς οι σχέσεις ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής αποτελούν το θεμέλιο από το οποίο αντανακλάται μεταξύ άλλων και η πολιτική αντιπαράθεση.

Ο Μαρξ απέδειξε μέσα από τις μελέτες του ότι το αστικό κράτος δεν θα πρέπει να είναι το έπαθλο της πολιτικής νίκης της εργατικής τάξης πάνω στην αστική αλλά τουναντίων, το κράτος ήταν ο εγγυητής της ταξικής εκμετάλλευσης. Εαν η εργατική τάξη θα ήθελε να κυβερνήσει, να ασκήσει πολιτική θα πρέπει αναπόφευκτα να καταλάβει στα χέρια της τα ηνία της οικονομίας, να διαλύσει το αστικό κράτος.

Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να πούμε για αυτό που ακούμε συχνά από τα διάφορα κινήματα και συνδικαλιστικές οργανώσεις, την ανάγκη για εκδημοκρατικοποίηση. Τι σημαίνει αυτό; Να εκδημοκρατικοποιήσουμε λένε την οικονομία, τον αθλητισμό, το κράτος, την αστυνομία κλπ. Αυτή η εμμονή με την εκδημοκρατικοποίηση όμως έχει να κάνει με την αποδοχή της ιδεολογικού δόγματος των φιλελευθέρων, ότι η αστική δημοκρατία ενδιαφέρεται να εντάξει τα συμφέροντα όλων των τάξεων παρά να διασφαλίσει τα προνόμια της αστικής κυριαρχίας. Ότι δηλαδή ο πολιτικός αγώνας διαμέσου του αστικού κράτους κάνει εφικτή την εντάξει στην “κοινωνία των πολιτών” των περιθωριοποιημένων μαζών που το σύστημα φτύνει, χωρίς την παραμικρή κουβέντα για το είναι της αστικής εξουσίας που είναι η ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής.

Αν κάτι έχουμε δει από την αυξανόμενη ένταση της καπιταλιστικής κρίσης στην Κύπρο είναι όχι μόνο την αδυναμία του συστήματος να εντάξει και να συμπεριλάβει αυτές τις περιθωριοποιημένες μάζες, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Βλέπουμε μια αυξανόμενη τάση συγκέντρωσης της αστικής εξουσίας ακόμα και πέρα από τα απλά δημοκρατικά πρότυπα που είχαμε γνωρίσει. Βλέπουμε ακόμα και μάζες που ήταν ενταγμένες στο αστικό πλαίσιο να πετώνται εν μια νυκτί για παρατεταμένο και απροσδιορίστου διάρκειας χρόνο στον δρόμο.

Σε αυτή την συγκυρία όμως θα είναι ένα μεγάλο σφάλμα η προσύλωση απλώς στην διαφύλαξη της αστικής δημοκρατικής λειτουργίας του συντάγματος. Ο λόγος είναι απλός, η οικονομική κρίση είναι γεγονός, δεν είναι απλά καπρίτσιο κάποιων κακών καπιταλιστών να επιβάλουν πολιτικές λιτότητας, αλλά τουναντίων οι αντιθέσεις του συστήματος έχουν διογκωθεί τόσο πολύ που δεν μπορούν οι καπιταλιστές να βρουν διέξοδο.

Σε καμιά περίπτωση δεν συνιστά η καινούργια κατάσταση πραγματων μια αλλαγή πορείας αλλά αντιθέτως πρόκειται για μια συνέχεια και γήρανση του συστήματος όπως το είχαμε γνωρίσει. Η πολιτικές λιτότητας δηλαδή είναι απλά το αδιέξοδο των πολιτικών Κευνσιανισμού που “απολαμβάναμε” για κάποια χρόνια. Είναι εδώ που ο όρος πολιτκή οικονομία δίνει πολύ σωστά το έναυσμα ανάλυσης της κατάστασης μας όχι απλά πολιτικά ή απλά οικονομικά, αλλά με βάση το οικονομικό σύστημα και τις συγκεκριμένες του κάθε φορά αντιφάσεις να μπορέσουμε να αντιληφθούμε τις κινήσεις στην πολιτική σκακιέρα.

Σε οποιαδήποτε συζήτηση γίνεται στον λεγόμενο πολιτικό διάλογο, πολλά κοινωνικά στρώματα έχουν διαφορετικά συμφέροντα αλλά ακόμα και η αστική τάξη στο εσωτερικό της. Η πιο επιφανειακή πολιτική αντιπαράθεση αυτή την στιγμή μεταξύ λεγόμενης αριστεράς και δεξιάς είναι βασικά η παρεμβατικότητα του κράτους ενεργά στην οικονομική πολιτική αλλά και σαν συλλογικός καπιταλιστής με τις επιχειρήσεις του (κρατικές και ημικρατικές υπηρεσίες). Η συζήτηση συνήθως σταματάει εκεί, σαν τα προβλήματα του υπάρχοντος συστήματος να εξαντλούνται με περισσότερο φόρο, λιγότερη διαφθορά ή την ανάγκη του κεφαλαίου να έχει μπροστά του ένα εργατικό δυναμικό χωρίς δικαιώματα για να δουλεύει ευέλικτα τις επιχειρήσεις του.

Η ουσία όμως παραμένει η ίδια, καμιά κοινωνική τάξη πέραν της εργατικής δεν επιθυμεί την ανατροπή του παρόντος συστήματος και την εγκαθίδρυση μιας εναλλακτικής εξουσίας, μέσα από την οποία η πολιτική θα αναγνωρίζει την διαλεκτική της σχέση με την οικονομία και θα είναι μάλιστα κτισμένη με αυτό το πρότυπο. Αυτή εδώ είναι η ουσία του να ονομάζεται κάποιος αριστερός στην Κύπρο του σήμερα και πράγματι να είναι και στην θεωρία και στην πράξη, η ανάλυση και δράση διαμέσου της μεθοδολογικής επιστήμης της πολιτικής οικονομίας.

 

 

 

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

Be first to comment