«Μια Βελκουλέσκου στο Κυπριακό»

Για τους αστούς η ρευστή κατάσταση και τα μέτρα που παίρνονται είναι όντως ενθαρρυντικά. Και πως να μην είναι, θεσμοθετείται η περαιτέρω κυριαρχία του κεφαλαίου πάνω στην εργασία δημιουργώντας πολλές «ευκαιρίες». Οι δημοσιογράφοι που πρόσκεινται σε αυτούς, η συντριπτική πλειοψηφία δηλαδή, έχει μετατρέψει την δημοσιογραφία σε επαγγελματική υπηρεσία επικοινωνίας των αστών, είτε είναι φιλελεύθεροι είτε εθνικιστές.

Αφορμή για το παρόν άρθρο είναι η χθεσινή προτροπή του Διονύση Διονυσίου του Πολίτη «Μια Βελκουλέσκου στο Κυπριακό». Παρόλο που ο ίδιος δηλώνει πως «Δεν έχω την ειδικότητα να κρίνω επιστημονικά αν όλες αυτές οι επιλογές που προκρίνονται στην οικονομία ως απόρροια του μνημονίου είναι σωστές ή λάθος», εντούτοις αναγνωρίζει ότι σήμερα περνούν μέτρα τα οποία δεν θα περνούσαν υπό «κανονικές συνθήκες» (σε περιόδους ανάπτυξης). Άλλωστε η δική του δουλειά δεν είναι η οικονομία, αλλά το Κυπριακό.

Αφού μας αραδιάσει 3-4 συμπτώματα και προβλήματα της καπιταλιστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας ωσάν να έπεσαν από τον ουρανό (λαϊκισμός, αποπολιτικοποίηση, διεφθαρμένη πολιτική ελίτ, ανύπαρκτοι διανοούμενοι) μας λέει ότι είναι θεμιτό να μας διαχειρίζονται άλλοι τις υποθέσεις μας, σαν Κυπριακή Δημοκρατία. Το πρόβλημα μας δηλαδή σταματάει στην κακή διαχείριση, δεν έχουμε επαρκείς ηγέτες, ασχέτως εαν στην οικονομία λέει πως δεν μπορεί να εκφέρει γνώμη. Τα αίτια ούτε που τα αγγίζουμε. Κι’ αν δεν είναι θεμιτά τα αποτελέσματα στο τέλος;

Αλήθεια κ. Διονυσίου τόσα χρόνια τι σύστημα είχαμε και τι πολιτικές εφαρμόζαμε, δεν συμπληρώναμε το αποικιακό μας σύνταγμα με αυτό της ΕΕ; Υπάρχει χώρα με μη διεφθαρμένη πολιτική και οικονομική ελίτ; Η τάση για αποπολιτικοποίηση δεν είναι παγκόσμιο φαινόμενο της καταναλωτικής κουλτούρας που προωθεί ο καπιταλισμός;

Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο τραγελαφικά όταν ο κ. Διονυσίου προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει μέσω του άρθρου του υπέρ της άμεσης εμπλοκής ξένων (εαν η ιστορία είναι διαφωτιστική πιθανών να εννοεί των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ) στο Κυπριακό για το λόγο ότι αντιλαμβάνεται ότι οι πατριωτικές κορώνες των πολιτικών τυχοδιωκτών όπως τον Ζαχαρία Κουλία σταματούν στα κατεχόμενα και δεν υψώνουν κορώνες αντίστασης στην ελεύθερη αγορά του Νότου, επειδή εδώ όλα έχουν μια τιμή για τον Κουλία και τους όμιούς του.

Το άρθρο στοχεύει ξεκάθαρα από μιας φιλελεύθερης σκοπιάς (με μια αριστερόστροφη πινελιά) να επικρίνει την εθνικιστική παράταξη, σημειώνοντας την ομογνωμία των δύο παρατάξεων για την οικονομία στο Νότο. Παρόλα αυτά είναι σημαντική η παρατήρηση αυτή για όσους δεν είναι ούτε στο ένα, ούτε στο άλλο αστικό βαγόνι. Τα κονταροκτυπήματα των φιλελεύθερων με τους εθνικιστές σταματούν στο ζήτημα του Κυπριακού και στην επιδιωκόμενη διευθέτηση αναλόγως οικονομικών συμφερόντων.

Για τους δημοσιογράφους των αστών, οι λύσεις πάντα έρχονται από τα πάνω. Η λογική τους είναι απλή: εάν δεν μπορεί η πολιτική ελίτ του τόπου ας προσπαθήσει μια ξένη, σαν να μην υπήρχε ξένη εμπλοκή στο Κυπριακό μέχρι σήμερα. Στη προκειμένη περίπτωση, ο εν λόγω δημοσιογράφος ίσως να ποντάρει στην κατασκευασμένη επαγγελματική και αυστηρή εικόνα που κτίστηκε ευλαβικά από τα ΜΜΕ προς το πρόσωπο της Βελκουλέσκου με σκοπό να πείσουν για το κύρος των αποφάσεων της Τρόικα.

Η λύση για το λαό, από το λαό είναι γι’ αυτούς ανήκουστη.

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

Be first to comment