Νέες συνθήκες, νέες ευθύνες – Κυπριακό

 

 

 

Άρθρο του Ali Sahin, που μας έστειλε η Τουρκοκυπριακή οργάνωση Bağımsızlık Yolu  (Δρόμος της Ανεξαρτησίας)

Οι πρώτες πενταμερής διαπραγματεύσεις μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας έχουν διακοπεί μέχρι τις 18 ΙανουαρίουΚατά την διάρκεια τέτοιων διαδικασιών που προμηνύουν εξελίξεις, θετικές ή αρνητικές γνώμες και συναισθήματα στην μετα-Ανάν εποχή φτάνουν στην κορυφωση τους. Οι εξελίξεις στην Γενεύη απασχολούν έντονα τους πολιτικούς θεσμούς και τα μέσα ενημέρωσης και πολλά κυκλοφορούν ως μέρος πολιτικής προπαγάνδας στο κοινό.

Από την μια μεριά έγιναν κινητοποιήσεις για ‘’ενθάρρυνση’’ των διαπραγματευτών, από την άλλη εθνικιστές αύξησαν την δόση της ‘’πατριωτικής’’ φιλολογίας στα μέσα δικτύωσης.

Αλλά, πλάι σε αυτά, ο λόγος που γίνεται για συμμετοχή στο Κυπριακό θεσμών του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, καθώς και η παρουσία Τουρκίας, Ελλάδας και Βρετανίας στο τραπέζι, αποδεικνύουν πως η ιδέα της διαδικασίας επίλυσης σαν μιας διαδικασίας ‘’από τους Κύπριους ’’ και μιας πιθανής συμφωνίας να είναι‘’κυπριακής ιδιοκτησίας’’, είναι παραμύθια.

Σε ποιο πολιτικό πλαίσιο συζητείται το Κυπριακό πρόβλημα που είναι παρών εδώ και μισό αιώνα και γίνεται συνεχώς πιο περίπλοκο με νέες διαστάσεις; Πως βλέπουν οι Τουρκοκύπριοι σοσιαλιστές αυτή την διαδικασία;

Αν ξεκινήσουμε να εξετάζουμε τις προσεγγίσεις σε αυτή την νέα περίοδο είναι προφανές ότι οι δεξιές και αντι-ειρηνικές πλευρές δεν βλεπουν με ευχαρίστηση τις εξελίξεις μιας και εκμεταλλεύονται το σύστημα που προέκυψε στον βορρά μετά το 1974. Βλέπουμε ότι αυτές οι ομάδες προσπαθούν να παρέμβουν στην διαδικασία με την πρόταξη ενός ‘’ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους της TRNC (Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου)’’, εκμεταλλευόμενοι και δηλώσεις της Άγκυρας και πλέον κανείς δεν τα πιστεύει. ‘’Ειμαστε η κυβέρνηση και κανείς δεν μας ενημερώνει’’ δηλώνει το ίδιο το κυβερνητικό κόμμα που ήταν στη Γενεύη. Ενίοτε αυτές οι πλευρές εκμεταλλεύονται πράξεις των εθνικιστών στον νότο για να δείξουν ότι ‘’οι ‘Ελληνες δεν θέλουν ειρήνη’’ και προσπαθούν με αυτά να βρουν υποστηρικτές στις απόψεις τους.

Από την άλλη, η πλειονότητα των pro-peace [υπέρ της ειρήνης] ομάδων/πλευρών που στέκονται απέναντι στους προηγούμενους δεν μπορούν να πάνε πιο πέρα από μια απολίτικη πρόταξη της ειρήνης, αποσπώντας την διαδικασία από το πολιτικό πλαίσιο και παρουσιάζουντας τις εξελίξεις στο κοινό όπως επιθυμούν. Η τακτική τους συνίσταται κυρίως στο να περιγελούν την δεξιά και να παρουσιάζουν μια πιθανή λύση σαν να καθαρίζει την Κύπρο από όλα τα προβλήματα της. Αυτή η προσέγγιση που εκφράζεται π.χ. με εκφράσεις σαν ‘’θα υιοθετήσουμε το Ευρώ και δεν θα έχουμε πλέον προβλήματα’’ ούτε λειτουργεί ούτε ταιριάζει με μια αριστερή οπτική. Στην πραγματικότητα αυτή η τακτική ενσωματώνει τον αγώνα για ειρήνη σε μια δεξιά πολιτική βάση.

Δημιουργώντας ένα απολίτικο αγώνα για ειρήνη, αυτές οι τάσεις απλοποιούν το Κυπριακό πρόβλημα σαν να είναι απλώς ένα θέμα νομίσματος ή κάτι που θα επιλυθεί με διεθνείς νομοθεσίες και συμφωνίες και πολλές πτυχές που έχουν αφορούν τον λαό δεν συζητούνται.

Όχι μόνο ανεπίσημα στον δρόμο, αλλά και εκπρόσωποι διαφόρων ‘’pro-peace’’ κομμάτων και οργανισμών προσεγγίζουν το ζήτημα απολίτικα και υπόσχονται μια ρόδινη Κύπρο όπου όλα τα προβλήματα θα παύσουν με μια συμφωνία. Αυτή η προσέγγιση είναι τόσο τυφλή που δεν μπορεί να δει κάτω από ποιο νόμισμα [Ευρώ] και ποιες διεθνείς νομοθεσίες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι παλεύουν με την ανεργία, όπως και οι Τουρκοκύπριοι αντίστοιχοι τους στον βορρά.

Το πρόβλημα δεν είναι απλώς οι νόμοι, οι συμφωνίες και το νόμισμα. Υπάρχουν πολλά ζητήματα τα οποία οφείλουν κυρίως οι σοσιαλιστές να συζητήσουν. Αλλιώς θα φωτιστούν μόνο τα ζητήματα που οι ηγεμονικοί λόγοι παρουσιάζουν.

Η φυσική επανένωση του νησιού, η ανάπτυξη αδελφοσύνης μεταξύ των λαών, η ανάμειξη των Τ/κ στο διεθνές δίκαιο, η πολιτική ισότητα, το οικονομικό σύστημα, η καταπολέμηση καταπιέσεων, η θέση του ιμπεριαλισμού στην Κύπρο κ.α. Αυτές είναι μερικές από τις πλευρές του ζητήματος και παρόλο που έχουν συζητηθεί στις διαπραγματεύσεις, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτά δεν συζητιούνται με κριτήριο το λαικό συμφέρον.

Για παράδειγμα, το θέμα των εγγυήσεων, που συνεχώς βρίσκεται στις ειδήσεις με ανεπίσημες δηλώσεις της Άγκυρας, δεν έχει συζητηθεί με κριτήριο τα λαικά συμφέροντα των Κυπρίων. Η χρηματοδότηση που ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα έχουν πει ότι θα προσφέρουν ξέρουμε ότι δεν είναι χωρίς τίμημα. Ίσως λόγω των συνθηκών τα συμφέροντα παραγόντων εκτός Κύπρου να μην μπορούν να παραγκωνιστούν. Παρόλα αυτά χρειάζεται προσοχή στο τι υμνούμε σαν σοσιαλιστές στην διαδικασία των διαπραγματεύσεων η οποία, κάτω από τα όρια που θέτουν οι ηγεμόνες, παρουσιάζει κάποια ενδεχόμενα.

Αυτά τα ενδεχόμενα σχετίζονται με μια πιθανή ευκαιρία εξάλειψης της 43χρονης απομόνωσης των ανθρώπων του νησιού με την προσδοκία της φυσικής επανένωσης. Τέτοια κατάσταση ίσως να φέρει το ενδεχόμενο Τ/κ και Ε/κ να έρθουν κοντά από μια κοινωνικο-οικονομική προοπτική. Από την άλλη, υπάρχει επίσης το ενδεχόμενο η νέα κατάσταση να αναδείξει εντάσεις.

Η εκτίμηση από τις πιθανές εξελίξεις δεν είναι ότι μια λύση θα δημιουργήσει μια Κύπρο ελεύθερη από προβλήματα, αλλά ότι θα δημιουργήσει νέες καταστάσεις και προκλήσεις γενικότερα με ανοιχτά ενδεχόμενα. Έχοντας αυτό υπόψη, οι υποστηρικτές της ειρήνης οφείλουν να προσεγγίσουν τις εξελίξεις με αντικειμενικότητα. Ούτε να διστάσουν μπροστά στους εθνικιστές και φασίστες, ούτε όμως να φτιάχνουν πλαστά σενάρια για να τα πουλήσουν στον κόσμο με την απόσπαση μιας συμφωνίας από την πραγματικότητα της. Το καθήκον των σοσιαλιστών είναι να είναι προετοιμασμένοι για το αύριο με την συνείδηση ότι υπάρχουν νέες ευθύνες και προκλήσεις σε κάθε νέα κατάσταση. Αυτή η προετοιμασία δεν μπορεί να εστιάζει και να περιστρέφεται γύρω από το θέαμα των διαπραγματεύσεων αλλά στην πολιτική οργάνωση στην πραγματική ζωή.

Μετάφραση: Gaye Ildeniz/Αγκάρρα

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

Be first to comment