Οι εργαζόμενοι στις άλλες χώρες πρέπει να σταθούν αλληλέγγυοι στο ταξικό εργατικό – λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα

Η Κύπριακή πολιτική πραγματικότητα πάντα επηρεαζόταν από τις εξελίξεις στην Ελλάδα χωρίς αυτό να σημαίνει και ταύτιση της πολιτικής κατάστασης.

Ως Αγκάρρα που σκοπό έχει την αναζωπύρωση της ταξικής πάλης και την ανάγκη για να μπει ξανά το πρόταγμα του Κομμουνισμού στο προσκύνιο είχαμε ξεκάθαρα ταχθεί υπερ του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος για λόγους που ξεκαθαρίσαμε και που γίνονται κατανοητοί μέσα από την ίδια την πολιτική δουλειά της ιστοσελίδας, ενώ παράλληλα εκφράσαμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στους αγώνες της εργατικής τάξης. Το κάναμε όμως με σεβασμό στις ιδιαιτερότητες της ιστορίας του εργατικού κινήματος της Ελλάδας αντιλαμβανόμενοι και τις διαφορές της πολιτικής πραγματικότητας της Κύπρου με την Ελλάδα. Το κάναμε χωρίς να θέλουμε να καπηλευτούμε τον αγώνα κανενός και χωρίς να μεταφέρουμε τις αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της Ελλάδας εδώ στην Κύπρο.

Η προσπάθεια καπήλευσης όμως της τραγικής κατάστασης της Ελλάδας για πολιτικά οφέλη στην Κύπρο με το να μεταφέρουν την πόλωση της Ελληνικής κοινωνίας εδώ είναι απαράδεχτη. Όσοι το κάνουν είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα θα πρέπει να αναλάβουν και τις ευθύνες τους για τις πολιτικές τις οποίες υποστηρίζουν και για το τι θα φέρουν στο μέλλον. Αυτές οι συνθήκες καλλιεργούν, αλλά και τρέφονται, από ένα εθνικο-λαικισμό που θα είναι εγκληματικό λάθος εαν η αριστερά της Κύπρου καταφέρει να γίνει χειροκροτητής μιας νέας αναδυόμενης ”εθνικής ενότητας” στην Ελλάδα. Πολλά χρονιά ζυμώνεται και πολλή προσπάθεια έχει γίνει, ακόμα και από το ίδιο το Σύριζα, τα προηγούμενα χρόνια για να καταπολεμηθεί και να γίνει υπέρβαση της εθνικής αφήγησης περί εθνικής ομοψυχίας, εθνικής και κοινωνικής συνοχής, γενικών, εθνικών συμφερόντων που δεν γνωρίζουν τάξεις.

Αντιλαμβανόμαστε πλήρως την ανάγκη του κόσμου για λίγη περηφάνεια από τον εξευτελισμό της καπιταλιστικής κρίσης και την ελπίδα του για ανακούφιση, πέρα από τα συμφέροντα κυρίαρχων κύκλων της Ε.Ε. Και είναι κατανοητό και αναμενόμενο πολλοί καλοπροαίρετα και με γνήσια αγανάκτηση για την μεταχείριση της Ελλάδας από την ΕΕ να κατέβουν να διαδηλώσουν. Τα οργανωμένα σύνολα όμως πρέπει να επεξεργαστούν και το περιεχόμενο αυτών των συγκεντρώσεων, γιατί τα οργανωμένα σύνολα θα έπρεπε να είναι η πρωτοπορία, ο διαπαιδαγωγητής του λαού και όχι αυτός που σέρνεται από πίσω του, αλλά αυτός που προσπαθεί να τραβήξει την συνείδηση του λαού ένα βήμα παραπέρα.

Είναι επικίνδυνο λοιπόν να καλούμε το λαό να γίνει νεροκουβαλητής μιας πολιτικής που εντάσεται στα πλαίσια της αναζωογόνησης της οικονομίας μέσω αύξησης της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου και εμβάθυνσεις μεταρυθμίσεων που κάποτε οι ίδιοι τις αποκαλούσανε ”νεοφιλελεύθερες”, αλλά και της εμβάθυνσης ιμπεριαλιστικών συμμαχιών. Για τους λόγους που αναφέρθηκαν πιο πάνω περί των ευθυνών μιας πρωτοπορίας, έχουν διαφορά οι συγκεντρώσεις ατόμων λόγω θυμού και αίσθησης αδικίας και άλλο τα οργανωμένα καλέσματα σε συγκεντρώσεις που θα απαρτίζονται από ένα μεγάλο συνοθύλευμα αυταπατών για τον λαό, με μεγάλο κίνδυνο την σύσταση ενός εθνικιστικού περιεχομένου μετώπου που διαφένεται τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα. Το ”ξύπνημα” των ”αγανακτισμένων”, που αυτή την φορά περιλαμβάνουν από τον τέως βασιλιά μέχρι και  χρυσαυγίτικες ιστοσελίδες δεν θα βγει σε καλό.

Η ταξική πάλη δεν γίνεται με όρους ποδοσφαιρικούς, λες και παρακολουθούμε Μουντιάλ. Η λογική, νηφάλια μαρξιστική σκέψη που εξετάζει τα πράματα ως έχουν και όχι όπως εμφανίζονται είναι αναγκαία όσο ποτέ. Η επίκλιση μόνο στο συναίσθημα και το θυμικό και όχι στην λογική είναι ιδίωμα εθνο-λαικιστικών κομμάτων που εκτρέφουν τις ήδη εμπεδωμένες από το αστικό σύστημα εθνικιστικές κορώνες μέσα από τον μανδύα του “αντι-Μερκελισμού”.

Από τον Ριζοσπάστη:

Οι εργαζόμενοι και πρώτα απ’ όλα τα Κομμουνιστικά κι Εργατικά Κόμματα των άλλων χωρών δεν μπορεί να γίνουν χειροκροτητές μιας διαπραγμάτευσης ξένης προς τα συμφέροντα των εργαζομένων της Ελλάδας. Μιας καμπάνιας, τα νήματα της οποίας κινούν οι δυνάμεις του «Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς» κι άλλα «ναυάγια» της ταξικής πάλης. Είναι οι ίδιες δυνάμεις που πριν μερικά χρόνια πανηγύριζαν για την εκλογή Ολάντ στη Γαλλία, που δήθεν θα έφερνε «νέο άνεμο» στην Ευρώπη και πιο πριν του Ομπάμα, που δήθεν θα σταματούσε τους πολέμους των ΗΠΑ.

Οι εργαζόμενοι στις άλλες χώρες πρέπει να σταθούν αλληλέγγυοι στο ταξικό εργατικό – λαϊκό κίνημα, που καλεί σε πάλη για την ανάκτηση όλων όσα έχασαν οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα την περίοδο της κρίσης, για τη διασφάλιση των σύγχρονων δικαιωμάτων κι αναγκών τους, για να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις ώστε να αλλάξει τάξη στην εξουσία.

 

Be first to comment