Ο Πέτρος, ο Πανίκος και ο Χασάν σαν ήρωες έπεσαν κάτω απ’ τα τανκς

Η πραγματικότητα καταρρίπτει με γερά χαστούκια ένα ένα την αστική προπαγάνδα περί ”προστασίας της κυριαρχίας” της χώρας: ούτε η ΕΕ, ούτε το ΝΑΤΟ καίγονται ιδιαίτερα για την ευκολία με την οποία η Τουρκία κάνει ότι θέλει στην περιοχή. Θυμίστε μας γιατί πρέπει να μπει η Κύπρος στο ΝΑΤΟ; ή τι διασφαλίζει η ΕΕ; Σε ιμπεριαλιστικές γεωπολιτικές συνθήκες (που αναλύονται εξονυχιστικά παρακάτω), ο ορυκτός πλούτος για το νησί είναι μια κατάρα. Και η δική μας αστική τάξη συνεχίζει τους τυχοδιωκτισμούς της, την μεγαλομανία της, τα οράματα της για ”προκεχωρημένο φυλάκιο” της Ευρώπης (Κασουλίδης), ”προπύργιο του Ελληνισμού” (Σαμαράς) και περιμένει με ανυπομονησία να μυρίσει το πετρέλαιο που θα αναβλύσει σπρώχνοντας την Κύπρο πιο βαθιά σε γεωπολιτικές διενέξεις. Κάμμενες σάρκες όμως θα μυρίσουν, και αυτή την φορά δεν υπάρχει και ΕΣΣΔ να την φταίξουν οι μελλοντικοί ιστορικοί αλά Δρουσιώτης: Ελλάδα-Κύπρος-Τουρκία, δυο χώρες του ΝΑΤΟ, δυο χώρες της ΕΕ….All American που λένε και οι αμερικάνοι, όπως και τότε φυσικά. Αλλά μήπως τους νοιάζει τους αστούς μας; Άλλοι θα καούν, άλλοι θα κληθούν να βάλουν το χακί, για την πατρίδα, την πατρίδα του Σιακόλα, του Λεπτού, του Αρίστο, του Ττόμυ, των τραπεζών ”μας” και των άλλων παιδιών. Δυστυχώς ξανά και ξανά σαν χαντακωμένοι θα πέφτουμε στην ίδια παγίδα ”να σκοτώνονται οι λαοί, για τ’αφέντη το φαί”. Δυστυχώς ο Πέτρος, ο Πανίκος κι ο Χασάν ανέμελοι δούλευαν πάντα στα τανκς, ποτέ τους δε διάβασαν Μαρξ, ο Πέτρος, ο Πανίκος και ο Χασάν σαν ήρωες έπεσαν κάτω απ’ τα τανκς…ξανά και ξανά…

 

Από μια εξονυχιστική ανάλυση του 2012:

<< […] Η διαπάλη γύρω από τον προσδιορισμό των ΑΟΖ διαπλέκεται αντικειμενικά με 4 ζητήματα:

1. Τη διανομή της πίτας ενεργειακών πηγών – οδών μεταφοράς μεταξύ διεθνών ενεργειακών ομίλων και ιμπεριαλιστικών κέντρων στη σχετική θαλάσσια περιοχή.

2. Την ανακήρυξη και τα όρια του παλαιστινιακού κράτους.

3. Το πλαίσιο επίλυσης του Κυπριακού.

4. Το μελλοντικό καθεστώς της Συρίας και του Λιβάνου.

Αναδεικνύεται ότι τόσο η ελληνική αστική τάξη όσο και η τουρκική, καθώς και όλες οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες αποτελούν τον πραγματικό κίνδυνο για την ειρήνη και για τα κυριαρχικά δικαιώματα των λαών της περιοχής. Ο κίνδυνος αυτός αυξάνεται λόγω της σύνθετης διαπραγμάτευσης των ισχυρότερων σημερινών περιφερειακών δυνάμεων της περιοχής, δηλαδή μεταξύ Τουρκίας – Ισραήλ, με την ενεργή συμμετοχή των μεγάλων δυνάμεων της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας. Οι εξελίξεις υπογραμμίζουν τη σημασία αποκάλυψης του ρόλου της ελληνικής αστικής τάξης και της πολιτικής προετοιμασίας για ταξικά ανεξάρτητη δράση προστασίας της ειρήνης και των κυριαρχικών δικαιωμάτων, απέναντι στα σχέδια της ιμπεριαλιστικής ειρήνης και του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

ΓΕΝΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Η σημασία του ελέγχου των ενεργειακών πηγών και οδών στην Ανατολική Μεσόγειο, μια περιοχή κρίσιμης γεωπολιτικής σημασίας, οξύνει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Στην όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων συμβάλλει η κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου σε ΕΕ και ΗΠΑ που επιταχύνει τη μεταβολή του συσχετισμού στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Στην Ανατολική Μεσόγειο σχηματίζονται δύο βασικοί άξονες: ο ευρωατλαντικός και ο άξονας Ρωσίας – Κίνας – Συρίας – Λιβάνου – Ιράν, με υπαρκτές αντιθέσεις και στο εσωτερικό κάθε άξονα.

Μέσα στο ευρωατλαντικό πλαίσιο υπάρχουν διακριτά ανταγωνιστικά συμφέροντα, κυρίως μεταξύ ΗΠΑ και Βρετανίας, ενώ καταγράφεται η ενεργητική συμμετοχή Γερμανίας και Γαλλίας.

Στο σχεδιασμό του «Νότιου Διαδρόμου» για τη μεταφορά φυσικού αερίου προς την ΕΕ ανταγωνίζονται το αμερικανικό και το βρετανικό σχέδιο, τη στιγμή που η ρωσική λύση επανακτά αντικειμενικά το προβάδισμα. Η συγκεκριμένη διαπάλη συνδέεται με τον αγώνα δρόμου για τον έλεγχο του Β. Ιράκ, καθώς και των ενεργειακών πηγών του Αζερμπαϊτζάν και του Τουρκμενιστάν. Συνδέεται επίσης με το συσχετισμό στα Βαλκάνια (προσανατολισμός Βουλγαρίας και Σερβίας, διεργασίες σε Κόσοβο, ΠΓΔΜ), όπου κυριαρχεί η διαπάλη ΝΑΤΟ – Ρωσίας για την ηγεμονία στην περιοχή.

Ομως το κύριο ζήτημα που πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας είναι η αντιπαράθεση για την οριοθέτηση των ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο. Η όξυνση της διαπάλης εξηγείται από το προβλεπόμενο μεγάλο μέγεθος των ενεργειακών κοιτασμάτων, τις δυνατότητες νέων δρόμων μεταφοράς ενέργειας στην ΕΕ, το πλήθος των κρατών με διακριτά συμφέροντα που πρέπει να συμφωνήσουν για την οριοθέτηση.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η Κύπρος μπορεί να αναδειχτεί σε κόμβο έκφρασης της όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, καθώς το θέμα της οριοθέτησης της ΑΟΖ διαπλέκεται στην πράξη με τα σχέδια για το Κυπριακό και τη σύνθετη διαπραγμάτευση που διεξάγει η Τουρκία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Η τουρκική διαπραγμάτευση εστιάζει στη διατήρηση της ισχυρής παρουσίας της στην Κύπρο και στο Β. Ιράκ, καθώς και στην υπερφαλάγγιση του «εμποδίου» του Καστελόριζου – Στρογγύλης στον προσδιορισμό της Τουρκικής ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο. Για την επίτευξη αυτών των στόχων προκρίνει εναλλακτικά το σενάριο της προώθησης ενός νέου «Σχεδίου Ανάν» και το σενάριο της διχοτόμησης – διπλής ένωσης. Το πρώτο σενάριο μπορεί να στηριχτεί από ΗΠΑ – Βρετανία σε αντίθεση με το δεύτερο. Ομως ούτε σύσσωμη η αστική τάξη της Ελλάδας και της ελληνοκυπριακής κοινότητας στηρίζουν σ’ αυτή την ιστορική φάση πρόταση διπλής ένωσης. Ιδιαίτερα για τη Βρετανία κύριο ζήτημα είναι η διατήρηση του στοιχείου των τριών εγγυητριών δυνάμεων, σε αντίθεση με τη Γερμανία και τη Ρωσία. Από την άλλη πλευρά, για το Ισραήλ βασικά ζητήματα είναι η προς όφελός του διευθέτηση του Παλαιστινιακού και η ενεργειακή ηγεμονία στα θαλάσσια κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου.

Ενας πιθανός προσωρινός συμβιβασμός στο μοίρασμα των πηγών ενέργειας μεταξύ αυτών των δυνάμεων μπορεί πιθανά να επιτευχθεί με τη συρρίκνωση ή αφαίρεση αντίστοιχων δικαιωμάτων ασθενέστερων κρατών της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας,όπως της Κύπρου, του Λιβάνου και της Παλαιστίνης στο μέλλον (σχετικές δηλώσεις αξιωματούχων ΟΗΕ, ΗΠΑ, Βρετανίας κλπ.). Ο γεωγραφικός άξονας Κύπρου – Καστελόριζου – Κρήτης παρουσιάζει πιθανότητες θερμού επεισοδίου για τη δημιουργία «τετελεσμένων». Η ιστορική πείρα συνηγορεί σε αυτό τον τρόπο ξαναμοιράσματος των αγορών (π.χ. πόλεμος των 6 ημερών στη Μέση Ανατολή, εισβολή «Αττίλα» στην Κύπρο, τουρκικό σχέδιο θερμού επεισοδίου στη Ρω το 2009 κλπ.).

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο η ελληνική κυβέρνηση αναπτύσσει αντιφατικές σχέσεις ανταγωνισμού και συνεργασίας με την Τουρκία και διαπραγματεύεται τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας με γνώμονα τα στρατηγικά συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου.

Γενικά η ελληνική αστική πολιτική στοχεύει στους εξής στρατηγικούς άξονες:

• Την αναζήτηση λύσης στα πλαίσια του ΝΑΤΟ που αποτελεί αναγκαίο όρο για τη δράση και τη θωράκιση – ανταγωνιστικότητα του ελληνικού κεφαλαίου στην ευρύτερη περιοχή.

• Τη σύναψη ιμπεριαλιστικής συμμαχίας με το Ισραήλ που προωθείται σταθερά από τις ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑ.Ο.Σ.

• Τη συμμετοχή των εγχώριων μονοπωλιακών ομίλων (τραπεζικών, εφοπλιστικών, κατασκευαστικών, ενεργειακών) στα σχέδια μεταφοράς φυσικού αερίου και «συνεκμετάλλευσης» των ενεργειακών πηγών.

• Τη γεωπολιτική ανάδειξη της χώρας σε κόμβο μεταφοράς ενέργειας.

Φυσικά εκδηλώνονται διαφοροποιήσεις και ενδοαστικές αντιθέσεις που δεν αναιρούν το συγκεκριμένο στρατηγικό πλαίσιο και αφορούν το ζήτημα της μη ανακήρυξης ΑΟΖ, το ρόλο και το εύρος του οφέλους του αστικού κράτους από την εξόρυξη εγχώριων πηγών ενεργειακών κοιτασμάτων, την προώθηση ενός νέου «Σχεδίου Ανάν» για το Κυπριακό, το πλαίσιο οικονομικής συνεργασίας με την Τουρκία (π.χ. πρόταση Παπακωνσταντίνου για εκτεταμένη διασύνδεση και ηλεκτροδότηση ελληνικών νησιών από το ηλεκτρικό δίκτυο της Τουρκίας) […] >>

 

 

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

Be first to comment