Παράλυση για την αριστερά η αποδοχή της βαρβαρότητας

Υπάρχει ένας απίστευτος κυνισμός για το θέμα του μεταναστευτικού/προσφυγικού το οποίο υπερκαλύπτει σε μεγάλο βαθμό όλα τα κόμματα. Ας είμαστε ειλικρινείς, εαν αύριο στην Κύπρο εισρεύσει ένα μεγάλο προσφυγικό ρεύμα πάνω από 5,000 κόσμο, οι λύσεις που θα δοθούν θα τείνουν να συγκλίνουν στρατηγικά όπως και στο Κυπριακό, με διαφορές μόνο στις λεπτομέρειες. Αλλά και να μην έχουμε εμείς το ρεύμα, έχουμε ήδη τέτοιο κόσμο στη χώρα μας που περνάει κυριολεκτικά μαρτύριο μέσα σε γραφειοκρατικούς λαβύρινθους διαδικασιών που εμπαίζουν την ανθρωπιά και την ζωή τους.

Υπάρχει με λίγα λόγια η λεγόμενη “εθνική ενότητα” μεταξύ των εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων σε βάρoς των τελευταίων. Σαν έννοια παρά το ότι έχει αναλυθεί και απορριφθεί από όλες τις εκφάνσεις της αριστεράς αλλά και των αναρχικών, εντούτοις σε πρακτικό επίπεδο βλέπουμε να είναι βασικό γρανάζι της πολιτικής του εργατικού μας κινήματος και κόμματος. Βλέπουμε πολλούς να χλευάζουν για παράδειγμα όταν σε απαντήσεις για το προσφυγικό μπαίνει και το ζήτημα του ιμπεριαλισμού λέγοντας πως “δεν θα λύσουμε όμως τους πολέμους” και “τι να κάνουμε τώρα”. Ναι δεν είμαστε βλάκες να θεωρούμε πως αύριο θα λυθεί ένα ζήτημα τόσο πολύπλοκο όπως το Συριακό, αλλά αυτό έχει να κάνει με τις αιτίες του προβλήματος και το τι λύσεις θα δώσουμε. Δεν μπορεί κάποιος να μην μιλήσει για την ηγεμονία του Αμερικανικού παράγοντα στα εσωτερικά ζητήματα της Κύπρου όπως και τις συμφωνίες με το Ισραήλ αλλά παράλληλα να καταδικάζει τους πολέμους έτσι γενικά και αόριστα. Οι υπαίτιοι αυτής της ανείπωτης ανθρώπινης τραγωδίας έχουν όνομα και σύστημα και όσο δεν αναπτύσουμε ένα κίνημα με πολιτικές που να τα αντιπαλεύει, είμαστε μέρος του προβλήματος παρά τα ενοχικά δάκρυα για τις ανθρώπινες ψυχές που χάνονται.

Η κατανόηση πως πρόκειται για πρόβλημα ιμπεριαλισμού οδηγεί σε πολύ διαφορετικές λύσεις από τις εντελώς πρακτικιστικές και γρήγορες λύσεις αποσυμφόρησης που καταλήγουν στο τέλος σε τερτίπια όπως του Χάσικου που δεν θέλουμε τελοσπάντων να πεθάνουν γιατί υπάρχουν και διεθνείς κυρώσεις αλλά “να μην γίνουμε προσκλητήριο”. Όπως και στην οικονομία όταν πολλοί διαμαρτύρονται πως οι φιλελεύθεροι ζητάνε από τους σοσιαλιστές και τους κομμουνιστές να λύσουν καπιταλιστικά προβλήματα εντός του συστήματος έτσι και στο ζήτημα του ιμπεριαλισμού. Δεν θα λυθεί άμεσα σε μια νύκτα, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να έχει δυναμική λύσης του προβλήματος και να μπλοκαριστεί άμεσα μέρος της βαρβαρότητας, η άρνηση να δούμε το πρόβλημα στην ρίζα του.

Σημαντικό άρα είναι να λέμε και το γενικό και να μην καταφεύγουμε σε περίπου αποδοχή της βαρβαρότητας σαν δήθεν δεδομένο, διότι πολλές ακραίες πρακτικές λύσεις μπορεί να θεωρηθούν και λογικές μέσα στο γενικότερο μαύρο τοπίο. Να θυμίσουμε και οι φούρνοι των ναζί στο παρελθόν πρακτικό ζήτημα ήταν για την εποχή. Αυτή η αντιπαλότητα και στο γενικό αλλά και στο πρακτικό ήταν που ξεχώριζε παλαιότερα και την αριστερά από την δεξιά στην Κύπρο. Έχω την εντύπωση πως σε μια σειρά από ζητήματα, δεδομένου και της κατάστασης της συντηρητικής συνείδησης του λαού, για την οποία ευθύνεται βεβαίως και το εργατικό μας κίνημα και η αριστερά, θεωρείται πως μπορούν καποιοι να κάνουν υψηλή πολιτική πάνω στην πλάτη άλλων που δεν είναι ψηφοφόροι στην πατρίδα μας. Προφανώς θεωρούν πως ο εκλογισμός και η λογική της ψηφοθηρίας είναι πιο σημαντική από ανθρώπινες ζωές που δεν είναι Κυπραίοι.

Τα περιθώρια για το τι μπορεί να κάνει η κεντρο-αριστερά έχουν στενέψει, είμαστε σε μια περίοδο που η σοσιαλδημοκρατία κλήθηκε να διαλέξει μεταξύ σοσιαλισμού και διολίσθισης στον φασισμό και νομοτελειακά έχει διαλέξει το δεύτερο όπως και στο παρελθόν που η ελπίδα της μη κομμουνιστικής αριστεράς στην Ιταλία ονομαζόταν Μπενίτο Μουσσολίνι. Αν θέλει η αριστερά στην Κύπρο να λέγεται ως τέτοια, πρέπει να βρει ξανά το θάρρος να μιλήσει ανοικτά για τις αιτίες, για τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό, να μιλήσει ανοικτά για το προβληματικό γραφείο πληθυσμού και μετανάστευσης, για την διαδικασία ασύλου, για την πρόσβαση στην υγεία, για τα πολιτικά δικαιώματα και την οργάνωση αυτών των ανρθώπων μέσα στο εργατικό κίνημα, να μιλήσει ανοικτά για τους χώρους υποδοχής και να οργανώσει το λαό έμπρακτα ενάντια στις οδηγίες της Ευρωπαικής Ένωσης. Ο χαρτοπόλεμος για να δικαιολογηθεί η απραξία πρέπει να τελειώσει. Δεν φτάνει ούτε πρέπει η αριστερά να εξυψώσει τις φιλανθρωπίες και να τις αντικαταστήσει με μια ανύπαρκτη για την ώρα μεταναστευτική/προσφυγική πολιτική.

Η αριστερά πρέπει να δώσει έμπρακτη αλληλεγγύη και να μην φοβάται να βάλει το ζήτημα στην καρδιά ενός αντι-ιμπεριαλιστικού κινήματος εναντίωσης στους πολέμους ενώ παράλληλα να πει πως εμείς θέλουμε οι άνθρωποι αυτοί να μένουν εδώ να ζουν, να ερωτεύονται και να δημιουργούν μαζί μας. Οτιδήποτε άλλο οδηγεί στα λόγια του Χάσικου είτε με ένα ακραίο εθνικιστικό λόγο, είτε με ένα πιο Σώτη Τριανταφύλλου κοσμοπολίτικο τρόπο.

Be first to comment