Παραιτήθηκαν Φάρατζ και Τζόνσον, διχασμένα τα δύο μεγάλα κόμματα μετά το δημοψήφισμα

Η no.1 επωδός των μικροαστικών προοδευτικών στρωμάτων που ψήφισαν για παραμονή του ΗΒ στην Ε.Ε ήταν ότι η χώρα θα παραδινόταν στα χέρια των Τζόνσον και Φάρατζ, αυτόματα, με την ενδεχόμενη νίκη ενός Brexit. Παραιτήθηκαν και οι δύο κάτω από συνθήκες οι οποίες ακόμη δεν ξεκαθάρισαν. Τώρα, άρχισαν να αλλάζουν την αφήγηση πως απλά εγκαταλείπουν την κατάσταση και δεν είχαν κανένα πλάνο. Αυτοί οι “κακοί” ήσαν μια λύσις για να ρίξουν όλο το φταίξιμο που ο λαός και ιδιαίτερα τα φτωχά στρώματα δικαιολογημένα δεν είναι ενθουσιασμένοι με την Ε.Ε. Αυτοί δημιούργησαν τον ρατσισμό, η καμπάνια τους θα φέρει την οικονομική καταστροφή (την ποιά;). Η έξοδος του ΗΒ σίγουρα δεν ήταν κανένα προοδευτικό γεγονός από μόνο του, αλλά έχει τη σημασία του και μπορούν να εξαχθούν συμπεράσματα. Τα μικροαστικά στρώματα, παρά την υψηλή τους εκπαίδευση και την καθημερινή τους συνδιαλλαγή με την ακαδημία, με άπειρο χρόνο έρευνας και γνωρίζοντας εμπιστευτικές πληροφορίες από τους πρωταγωνιστές, έπεσαν έξω σχεδόν σε όλες τις εκτιμήσεις τους. Πως γίνεται αυτό;

Η επόμενη μέρα βρίσκει τους Συντηρητικούς διχασμένους και το κόμμα τους στον αέρα, όπως και τους Εργατικούς. Στο Εργατικό κόμμα ξέσπασε κόντρα μεταξύ αυτών που υποστηρίζουν τον Τζ. Κόρμπυν και αυτούς που θέλουν αλλαγή ηγεσίας και είναι πιο κοντά στους Μπλαιρικούς. Αφορμή, η μη αξιοπρεπής όπως λένε προσπάθεια του για παραμονή της χώρας στην Ε.Ε. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός πως οι υποτιθέμενα πιο ριζοσπάστες αριστεροί μέσα στο κόμμα των Εργατικών υποστηρίζουν τον Κόρμπυν που είναι υπερ της παραμονής στην Ε.Ε. Έμειναν δηλαδή οι ριζοσπάστες αριστεροί να υποστηρίζουν ένα αίτημα που μέχρι πρότεινος ήταν το πρόταγμα της Συντηρητικής μεριάς της αστικής τάξης. Μάλιστα, το επείγον σήμα κινδύνου που εξέπεμψε η μεριά Κόρμπυν, ενσωμάτωσε πάρα πολύ κόσμο μέσα στο κόμμα (που μέχρι χθες θεωρούσαν το κόμμα καταδικασμένο), που εγγράφτηκε μόνο και μόνο για υποστήριξη του. Η κίνηση αυτή, μέσα στα πλαίσια έτσι όπως διαμορφώθηκαν μέσα από το ψευδές δίπολο μέσα – προοδευτικοί και φιλελεύθεροι/έξω – ρατσιστές και φασίστες, συμπαρέσυρε αυτό το κομμάτι των λεγόμενων κινηματικών και πολιτών από τα κάτω στην υποστήριξη του πιο αντιδραστικού οικοδομήματος σαν κάτι το προοδευτικό.

Αυτή είναι η τραγική ειρωνεία της πολιτικής όταν καθορίζεται απλά από τον υποκειμενικό παράγοντα. Ίσως είναι ώρα να δούμε πίσω από το φαίνεσται, την ουσία, το είναι και να μετρήσουμε την πολιτική με κάτι περισσότερο πέραν της δυναμικής στα σοσιαλ μίντια.

Be first to comment