Ποιοι φοβούνται την Ιμπεριαλιστική ανάλυση του Κυπριακού;

Με βάση αυτά που διαβάζουμε το τελευταίο καιρό για το Κυπριακό, υπάρχουν δύο αφηγήματα. Το πρώτο υποθέτει πως το Tουρκικό κράτος μπορεί να επιτίθεται στρατιωτικά στους γύρω λαούς και στους Κούρδους εντός της, αλλά στην Κύπρο θα κάνει υποχώρηση διότι είμαστε σαν το κουνούπι που δεν μπορεί να πιάσει. Το δεύτερο αφήγημα υποστηρίζει το γνωστό εθνικιστικό ρητό οτι “ο Τούρκος γέφυρα τζ’ αν γενεί, που πάνω του μεν ρέξεις”. Και τα δύο αφηγήματα είναι αντιδραστικά που εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα. Είναι σημαντικό να παραδεχτούμε πως και τα δύο αφηγήματα είναι ενάντια στα συμφέροντα του λαού, χωρίς όμως να τα εξισώνουμε (έμφαση στο χωρίς να τα εξισώνουμε γιατι έχουν διαφορετικούς φορείς και προθέσεις). Όλες οι πλευρές συμφωνούν πως η Τουρκία είναι κλειδί για την επίτευξη μιας συγκεκριμένης συμφωνίας. Ο διεθνής παράγοντας είναι αναμφίβολα αρνητικός, αλλά δεν προτρέχουμε αφού…δεν γνωρίζουμε. Δεν είναι κακό να πούμε πως για την πλειοψηφία του λαού, είναι άγνωστες οι λεπτομέρειες.

Ελπίζουμε να συμφωνούν οι πλείστες πλευρές πως το πρόβλημα δεν ειναι ψυχολογικό, δεν θα λυθεί επειδή πηγαίνουμε να πιούμε κανένα καφέ και να ακούσουμε τραγούδια, όσο χρήσιμα μπορεί να είναι και αυτά τα συμπληρωματικά. Το κάνουμε και αυτό αλλά δεν αρκεί για να φέρει τον λαϊκό παράγοντα στο προσκήνιο των συζητήσεων. Παρόλα αυτά δεν υποτιμούμε την σημασία του κατάλληλου κλίματος, που ούτε αυτό υπάρχει και για την ώρα. Όσοι ήταν διαχρονικά είναι και τώρα στις διάφορες δράσεις. Για αυτά έχουν πολλοί τις ευθύνες τους. Η επικοινωνιακή αναβάθμιση των μικροαστικών στρωμάτων με πρότζεκτ, ΜΚΟ και η σχετική τους πολιτικοποίηση δεν συνιστούν ένδειξη πως έχει αλλάξει κάτι ,τουλάχιστον στο νότιο τμήμα της Κύπρου όπου η Κυπριακή Δημοκρατία ελέγχει. Για το βορρά, είμαστε επιφυλακτικοί να πούμε για την ώρα. Το μόνο σίγουρο είναι πως η κατάσταση έτσι όπως είναι δεν μπορεί να παραμείνει και ότι κάποιου είδους αλλαγές θα γίνουν. Άρα θα αλλάξει και η καθημερινή ζωή με κάποιο τρόπο. Αυτό είναι ένα δεδομένο που δεν νομίζουμε πως παραγνωρίζουν πολλοί.

Εμείς που δεν είμαστε διαπραγματευτές, μπορούμε να προσπαθήσουμε να φωτίσουμε κάποιες πτυχές των δύο αφηγημάτων, ούτως ώστε να δούμε υπό το πρίσμα των λαϊκών συμφερόντων τις εξελίξεις. Το θέαμα όμως που επιβάλλεται από τα ΜΜΕ ταξιδεύει τόσο γρήγορα που δεν είναι δυνατόν να απαντηθούν όλα με ολοκληρωμένο τρόπο. Ίσως να είναι και τακτική πέραν της εσωτερικής κόντρας τμημάτων της αστικής τάξης, η σύγχυση και η κατασκευή θεάματος γύρω από το θέμα με σκοπό την πολιτική συσπείρωση. Από την σκοπιά των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων, τι να απαντήσεις και τι να αφήσεις πίσω, όταν δεν έχεις προνομιακή πληροφόρηση όπως τα πολιτικά κόμματα ή μερικοί “τυχεροί” δημοσιογράφοι;

Τα δεδομένα που έχουμε μέχρι στιγμής ειναι συγκεκριμένα: ο πρόεδρος έχει απότι φαίνεται κάνει συγκλίσεις σε κάποια θέματα (όπως πχ το κλείδωμα του πληθυσμιακού), ενώ έχουν μείνει υπο διαπραγμάτευση τα δύο πιο δύσκολα, το εδαφικό που είναι για τους φιλελεύθερους το πιο σημαντικό, και οι εγγυήσεις που η αριστερά και το ΑΚΕΛ διατείνονται πως δεν αποδέχονται. Αν αποδεχτούμε λοιπόν πως όσα λένε είναι πραγματικότητα (και δεν έχουμε κανένα λόγο γιατί να αμφισβητήσουμε τα λεγόμενα), τότε βλέπουμε πως υπάρχει μια σύμπλευση της πλειοψηφίας των πολιτικών δυνάμεων πλην των εθνικιστικών του κέντρου και της ακροδεξιάς για να βρεθεί μια συμφωνία. Η κάθε πλευρά για τους δικούς της σκοπούς βεβαίως, αλλά οι διαπραγματευτές είναι οι ίδιοι και πολύ συγκεκριμένοι που παίρνουν αποφάσεις για όλους.

Μέσα στα δεδομένα όμως έχουμε και την τελευταία επίσκεψη του Γ.Γ του ΑΚΕΛ Άντρου Κυπριανού στην Αθήνα, όπου έχει συζητήσει με την πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων. Με την επιστροφή του στην Κύπρο, έχουμε την εισροή άρθρων σε φιλελεύθερο τύπο τόσο υπέρ της λύσης όσο και τον απορριπτικό για την θέση του ΚΚΕ όσον αφορά το Κυπριακό ζήτημα. Όπως διαβάζουμε στον Ριζοσπάστη, φαίνεται πως η αντίληψη του ΚΚΕ είναι πως στην Κύπρο, οι Ιμπεριαλιστές σχεδιάζουν λύση συνομοσπονδίας και όχι ομοσπονδίας. Την ίδια αντίληψη είχε και το ΑΚΕΛ περίπου ενάμιση χρόνο πριν. Τι άλλαξε λοιπόν μέσα σε αυτό το διάστημα για να δικαιολογήσει τέτοια υστερία στα ΜΜΕ; Στα περισσότερα άρθρα που διαβάσαμε υπάρχει μια τρομερή και ιδιαίτερα δημιουργική λασπολογία για το πως φτάνει σε αυτό το συμπέρασμα το αδελφό ιστορικά κόμμα του ΑΚΕΛ στην Ελλάδα.

Η πιο λογική εξήγηση είναι πως χρησιμοποιήθηκε ο φιλελεύθερος και συντηρητικός τύπος για λασπολογία της Ιμπεριαλιστικής ανάγνωσης του Κυπριακού. Το πρόβλημα για το ΑΚΕΛ είναι πως έχει να διαχειριστεί, λέει ο “Πολίτης”*, τα μέλη του που νιώθουν κομμουνιστές και άρα οι αναλύσεις του συγκεκριμένου κόμματος έχουν μια σημαίνουσα βαρύτητα. Όταν όμως χρησιμοποιείς τον μηχανισμό προπαγάνδας του αντιπάλου σου ενάντια σε ένα κοινό εχθρό, πρέπει να γνωρίζεις πως μετά θα έρθει και για σένα. Η συμμετοχή στην λασπολογία δείχνει περισσότερο τις δικές σου προθέσεις παρά τις προθέσεις αυτού που υφίσταται την λασπολογία. Δεν τους έπιασε βεβαίως ο πόνος για τις αναλύσεις και την θέση ενός κόμματος που μέχρι τώρα μισούσαν ιστορικά και κατηγορούσαν εκτός πραγματικότητας με ασήμαντη πολιτική παρουσία. Οι επιθέσεις γύρω από το Κυπριακό εχουν στόχο την δράση των κομμουνιστών στην Κύπρο αλλά και εσωτερικό ξεκαθάρισμα. Για τους φιλελεύθερους που θεωρούν πως έτσι απογαλακτίζεται το ΑΚΕΛ από την ιστορία του, είναι ξεκάθαρο πως θέλουν ένα ΑΚΕΛ απονευρωμένο, επιτέλους εκτός “κομμουνιστικών βαριδίων”. Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο μιας και το λένε σε κάθε περίσταση πως θέλουν στην Κύπρο ένα σύστημα δικομματικό, με ένα κεντρο-αριστερό κόμμα και ένα κεντρο-δεξιό να εναλλάσονται την εξουσία στα δυτικά πρότυπα {θυμίζουμε πως η αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος στην Κύπρο έγινε από το εθνικιστικό κέντρο}.

Η κοινότυπη πλέον ΠΑΣΟΚ λογική που επιστρατεύτηκε με επιτυχία στην Ελλάδα “οι κομμουνιστές είναι αντιμνημονιακοί, οι φασίστες είναι αντιμνημονιακοί, άρα οι κομμουνιστές είναι φασίστες”, τώρα και στην Κύπρο, με ταύτιση όποιου δεν εχει feelgood-enjoy the vibes διάθεση με το ναζιστικό ΕΛΑΜ. Την στιγμή π.χ. που δίνεται μάχη για να μην ταυτίζεται η αμφισβήτηση της Ε.Ε με την ακροδεξιά (γεγονός που οδήγησε στην γιγάντωση της ακροδεξιάς. Ας το έχουμε αυτό υπόψη στο Κυπριακό, για να ξέρουμε ποιος θα γιγαντωθεί οταν ταυτίζουμε κάθε καχυποψία για τις διαπραγματεύσεις των εμπλεκόμενων αστικών τάξεων με εθνικισμό). Δεν αποδεχόμαστε την φιλελεύθερη άποψη πως ο απλός κόσμος είναι απλά ηλίθιος και δεν μπορει να καταλάβει τι γίνεται, δεν αποδεχόμαστε πως η λύση είναι απλά θέμα συμφωνιών κάποιων μεγάλων κυρίων. Ειναι σίγουρο πως αν μπορούσε να συμφωνηθεί κάτι χωρίς καν δημοψήφισμα πολλοί δημοκράτες εντός και εκτός εισαγωγικών θα ηταν σύμφωνοι.

Γιατι προκαλεί τοσο φόβο ακόμα και μια απόπειρα ανάγνωσης της διεθνούς συγκυρίας και των γεωπολιτικών παικτών; Σε τι οφελεί η επιμονή στην απόλυτη συσκότιση του λαικού παράγοντα; Στην δημιουργία πλαστής εμπιστοσύνης με σαθρά θεμέλια; Την απόφαση για το Κυπριακό ίσως κλειθεί να την επικυρώσει ο Κυπριακός λαός, δεν θα την αποφασίσει όμως, δεν πρέπει να γνωρίζει όσες περισσότερες πλευρές; Μπορεί να λειτουργήσει βιώσιμα οποιασδηποτε ποιότητας λύση με τον λαϊκό παράγοντα ουρα των εξελίξεων και να αντιμετωπίζεται σαν βλάκας;

Η έλλειψη αυτόνομης γραμμής του εργατικού κινήματος και η αδυναμία κινητοποίησης του λαϊκού παράγοντα δίνει  σύνθημα αναμονής “περιμένουμε και θα κρίνουμε” και βάζει ουσιαστικά τον λαό σε θέση ουραγού των εξελίξεων, που δεν μπορεί να παρέμβει σε κάθε περίπτωση για να διασφαλίσει τα δικά του συμφέροντα (είτε σε περίπτωση συμφωνίας για το περιεχόμενο, είτε για να αποτρέψει ενδεχόμενο διαπραγματευτικό ναυάγιο να γίνει διχοτόμηση) . Ο χρόνος θα αποδείξει εάν έρθει βιώσιμη ομοσπονδιακή συμφωνία που δεν θα επιτρέπει παρερμηνίες.  Εάν το αποτέλεσμα που θα έχουμε μετά από τη στάση αναμονής είναι συνομοσπονδία ή διχοτόμηση, το μόνο σίγουρο είναι πως θα το καρπωθεί η Κυπριακή Αριστερά όλων των αποχρώσεων και όχι κάποιο κόμμα σε άλλη χώρα με τις αναλύσεις του.

———————————–

*(σημείωση πως η συγκεκριμένη εφημερίδα θεωρείται η πλέον κυβερνητική και στηρίζει την Αμερικανική πολιτική είτε για τα εσωτερικά ζητήματα της Κύπρου είτε στη διεθνή σκηνή. Είναι η εφημερίδα που επιτέθηκε με μεγαλύτερη ισχύ από το 2011 στην κυβέρνηση Χριστόφια και στην Αριστερά γενικότερα)

** Το άρθρο έχει αναβαθμιστεί για καλύτερη ανάγνωση στις 11:45

6 Comments

  • Reply October 24, 2016

    Anef_Oriwn

    Φίλε Vasily Zaytsev,

    Έχω την άποψη ότι το άρθρο (ΣΟΥ) ΔΕΝ απαντά στο πιο καίριο ερώτημα που τίθεται με όλη αυτή τη παραφιλολογία που έχει αναπτυχθεί λόγω της πιθανής [δεν έχει διαψευστεί] αλλαγής της θέσης του ΚΚΕ (και υιοθέτησης αρνητικής πλέον στάσης, πάνω στο ζήτημα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) ως της επιδιωκόμενης λύσης για το κυπριακό. Ανεξαρτήτως τού τί θα κάνει τελικά το ΚΚΕ, το βασικό ζήτημα για εμάς τους κύπριους Αριστερούς [είτε Κομμουνιστές αυτοαποκαλούμαστε, είτε απλώς Αριστεροί], είναι κατά πόσο η ΔΔΟ εξακολουθεί να αποτελεί την πιο εφικτή υπό τας περιστάσεις λύση για το κυπριακό. Σ’ αυτό πρέπει να απαντήσουμε, αφού φυσικά κάνουμε «την Ιμπεριαλιστική ανάλυση του Κυπριακού»… Και δεν είναι τώρα που «η λύση συνομοσπονδίας και όχι ομοσπονδίας», μπήκε στους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών! Μήπως κάποιοι (στην ελληνοκυπριακή πλευρά) άρχισαν να ΜΑΣ προετοιμάζουν για λύση συνομοσπονδίας;

  • Reply October 25, 2016

    Vasily Zaytsev

    Αγαπητέ μου αυτό το ερώτημα είναι πράγματι καίριο, δεν μπορώ να το απαντήσω ως άτομο όμως, η απάντηση θαρρώ πρέπει να βγει μέσα από την εγρήγορση του λαού. Aς μας απαντήσει με την δράση του και την πληροφόρηση το ΑΚΕΛ, δεν μπορεί η πληροφόρηση να είναι είτε πολύ γενική είτε εντελώς ψυχολογική τόνωση. Η στάση ‘περίμενε λαέ στο περιθώριο και θα κρίνουμε τον Αναστασιάδη’ δεν απαντά τίποτε, αφήνει την κατάσταση ως έχει και μετά θα μας πουν παλι πως είχαμε το πιστόλι στον κρόταφο. Ο Λένιν μιλούσε για ιμπεριαλιστική ειρήνη και ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Που είναι η προετοιμασία στον λαό να αντέξει σωματικά και ψυχολογικά τα τερτίπια των Ιμπεριαλιστών; Εμείς το μόνο που ακούμε είναι επεράσαν τα χρόνια εκουραστήκαμε όλοι, ας το λύσουμε, κυρίως μάλιστα από φιλελέδες που ανήκουν στο κόμμα που στέγασε τους πραξικοπηματίες! Δεν είναι ψυχολογικό το πρόβλημα και όταν λέμε πως το περιεχόμενο είναι όλα τα λεφτά, πρέπει να περιμένουμε πως όταν κάθομαστε και βλέπουμε τις συμφωνίες από την τηλεόραση, δεν θα είναι το δικό μας περιεχόμενο. Στο χέρι του ΑΚΕΛ είναι να δείξει πως μπορεί να εμπνεύσει τον λαό και να πιέσει την αστική τάξη να φέρει σε πέρας έστω μια συμφωνία που δεν θα είναι ενταγμένη πλήρως στα συμφέροντα των Ιμπεριαλιστών που λυμαίνονται τον πλούτο και τους λαούς περιοχής. Ας βγάλει το ΚΚΕ λάθος στην τελική, μπορεί;

  • Reply November 2, 2016

    Φίλος

    Από την όλη συζήτηση διαχέεται μια βασική παραδοχή η οποία είναι λάθος κατά τη γνώμη μου :
    Οτι τα συμφέροντα (και στο Κυπριακό ζήτημα), της αστικής τάξης της Κύπρου, ταυτίζονται ή είναι δυνατόν να ταυτιστούν με τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων της Κύπρου (Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων).
    Επομένως η περιβόητη Εθνική γραμμή είναι μια αυταπάτη που εγκλωβίζει την εργατική τάξη ΟΛΗΣ της Κύπρου στην υποταγή γύρω από τα παζάρια και τις αντιθέσεις των αστών και των ιμπεριαλιστών στη περιοχή. Οι αστικές τάξεις Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων θα “λύσουν” το Κυπριακό ζήτημα σύμφωνα με τα αποτελεσματα των ιδιοτελών παζαριών τους και σύμφωνα με τα συμφέροντα των διεθνών συμμάχων τους.
    Η αυτοτελής θέση και δράση του εργατικού και ευρύτερου λαϊκού κινήματος Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων μπορεί να επηρεάσει (όπως σωστά αναφέρεται στο άρθρο) τις εξελίξεις. Για να συμβεί όμως αυτό πρέπει να υπάρξει κάποια πρωτοπορία να βγεί μπροστά και να δημιουργήσει ένα κίνημα σε αντιιμπεριαλιστική αντικαπιταλιστική κατεύθυνση και στις δύο κοινότητες της Κύπρου.
    Διαφορετικά η μοναδική “διαφορετική” προσέγγιση θα παραμένει η εθνικιστική και εν τέλει από άλλο δρόμο αστική και φιλοιμπεριαλιστική προσέγγιση του ναζιστικού ΕΛΑΜ το οποίο και θα οδηγεί την εργατική λαϊκή δυσαρέσκεια σε αντιδραστική κατεύθυνση.
    Η παραπάνω προσπάθεια είναι κατά τη γνώμη μου απαραίτητο να γίνει άμεσα ακόμα και ενάντια στις γραμμές της ηγεσίας του ΑΚΕΛ με όσες δυνάμεις μπορούν και θέλουν να δημιουργήσουν μια μακροπρόθεσμη στρατηγική ιδεολογική βάση για την εξέλιξη του εργατικού και λαϊκού κινήματος στην Κύπρο..

  • Reply November 8, 2016

    Φίλος

    “Η διζωνική ομοσπονδία κυπριακής κοπής, είναι ένα πολιτειακό κατασκεύασμα χωρίς μέλλον και χωρίς προοπτική που θα προκαλέσει πολύ περισσότερα προβλήματα από αυτά που θα λύσει. Δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα ούτε των Ελλήνων ούτε των Τούρκων της Κύπρου. Εξυπηρετεί όμως, πολύ καλά τα συμφέροντα της Τουρκίας και αυτά των Αγγλοαμερικανών και του ΝΑΤΟ. Άλλωστε, αν το πολιτειακό αυτό κατασκεύασμα παρουσιάζει κάτι το θετικό, γιατί δεν το εφαρμόζει η Τουρκία για τους Κούρδους, γιατί δεν το εφαρμόζει η Ισπανία για τους Βάσκους, γιατί δεν το εφαρμόζει η Γαλλία για τα έξι εκατομμύρια μουσουλμάνους, γιατί δεν το εφαρμόζει ο Καναδάς για τους Γαλλόφωνους, γιατί δεν το εφαρμόζει η ίδια η Βρετανία με τις πολλαπλές δικές της μειονότητες; Πουθενά στον κόσμο δεν συζητείται κάτι τέτοιο. Συζητείται όμως στην Κύπρο, ωσάν οι Κύπριοι να είναι πολίτες με ειδικές ανάγκες. Αυτό φυσικά δεν εμπόδισε τον Μπαράκ Ομπάμα, χωρίς διζωνικό φυλετικό σύστημα να γίνει πρόεδρος, ούτε τους Γαλλόφωνους μειονοτικούς στον Καναδά να είναι επικεφαλής της χώρας για δεκαετίες, ούτε και εβραϊκής καταγωγής πολίτες να γίνουν πρωθυπουργοί στη Βρετανία και τη Γαλλία. Γιατί λοιπόν στην Κύπρο οι Τουρκοκύπριοι θα αποκλείονταν από την προεδρία της δημοκρατίας, από την εκτελεστική ή την νομοθετική εξουσία, σε μια ενοποιημένη κοινωνία, με κόμματα στη βάση προγραμματικών και ιδεολογικών αναφορών και όχι φυλετικών κατασκευασμάτων; ”

    Δρ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ
    Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών
    ΜΟΝΤΡΕΑΛ ΚΑΝΑΔΑ
    Οκτώβριος 2016

  • Reply November 8, 2016

    Φίλος

    “Σε καμιά ομοσπονδία στον κόσμο δεν συζητείται θέμα εδαφικού. Τα σύνορα ανάμεσα στις επαρχίες, τις πολιτείες ή τα κρατίδια ενός ομοσπονδιακού κράτους είναι εντελώς τυπικά. Είναι όπως, για παράδειγμα, τα τυπικά σύνορα που υπάρχουν ανάμεσα σε δύο κυπριακές επαρχίες ή δύο κυπριακά χωριά ή ανάμεσα σε δύο ελλαδικές περιφέρειες. Στην Κύπρο συζητείται το εδαφικό με τρόπο που οδηγεί στη δημιουργία εθνοφυλετικών συνόρων, ανάμεσα στα δύο συνιστώντα κρατίδια. Στην ουσία δηλαδή, αυτό που θα προκύψει από μια τέτοια λύση θα είναι κάτι σαν τα εθνικά σύνορα δύο ανεξάρτητων κρατών. Γι’ αυτό γίνεται λόγος για το έδαφος που θα κατέχει το κάθε συνιστών κρατίδιο και συζητείται εδαφικό πρόβλημα.”

    “Εθνικά σύνορα όμως, δεν υπάρχουν ανάμεσα στα συνιστώντα μέρη μιας ομοσπονδίας. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει κάτι τέτοιο στις καναδικές επαρχίες, ούτε ανάμεσα στις αμερικανικές πολιτείες, ούτε ανάμεσα στα γερμανικά κρατίδια. Σε καμιά ομοσπονδία του κόσμου τα συνιστώντα μέρη δεν διαθέτουν εθνικά σύνορα. Με άλλα λόγια, ο ομοσπονδιακός χώρος, το ομοσπονδιακό έδαφος, είναι ενιαίο. Αν σ’ αυτό προστεθεί και το γεγονός ότι τα δύο συνιστώντα κρατίδια θα διαθέτουν και δική τους «εσωτερική» ιθαγένεια, στην ουσία θα πρόκειται για ένα συνομοσπονδιακό μόρφωμα. Διότι πουθενά στον κόσμο δεν διαθέτουν δική τους ιθαγένεια τα συνιστώντα μέρη των ομοσπονδιακών κρατών. Πουθενά δεν συζητείται τέτοιο θέμα. Γιατί στην Κύπρο συζητείται; Γιατί απλούστατα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων η συζήτηση δεν είναι για μια ομοσπονδία, όπως αυτές του υπόλοιπου κόσμου, αλλά για ένα συνομοσπονδιακό μόρφωμα με πλήρη εξάρτηση από την Άγκυρα.”

    “Η διζωνική ομοσπονδία κυπριακής κοπής, είναι ένα πολιτειακό κατασκεύασμα χωρίς μέλλον και χωρίς προοπτική που θα προκαλέσει πολύ περισσότερα προβλήματα από αυτά που θα λύσει. Δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα ούτε των Ελλήνων ούτε των Τούρκων της Κύπρου. Εξυπηρετεί όμως, πολύ καλά τα συμφέροντα της Τουρκίας και αυτά των Αγγλοαμερικανών και του ΝΑΤΟ. Άλλωστε, αν το πολιτειακό αυτό κατασκεύασμα παρουσιάζει κάτι το θετικό, γιατί δεν το εφαρμόζει η Τουρκία για τους Κούρδους, γιατί δεν το εφαρμόζει η Ισπανία για τους Βάσκους, γιατί δεν το εφαρμόζει η Γαλλία για τα έξι εκατομμύρια μουσουλμάνους, γιατί δεν το εφαρμόζει ο Καναδάς για τους Γαλλόφωνους, γιατί δεν το εφαρμόζει η ίδια η Βρετανία με τις πολλαπλές δικές της μειονότητες; Πουθενά στον κόσμο δεν συζητείται κάτι τέτοιο. Συζητείται όμως στην Κύπρο, ωσάν οι Κύπριοι να είναι πολίτες με ειδικές ανάγκες. Αυτό φυσικά δεν εμπόδισε τον Μπαράκ Ομπάμα, χωρίς διζωνικό φυλετικό σύστημα να γίνει πρόεδρος, ούτε τους Γαλλόφωνους μειονοτικούς στον Καναδά να είναι επικεφαλής της χώρας για δεκαετίες, ούτε και εβραϊκής καταγωγής πολίτες να γίνουν πρωθυπουργοί στη Βρετανία και τη Γαλλία. Γιατί λοιπόν στην Κύπρο οι Τουρκοκύπριοι θα αποκλείονταν από την προεδρία της δημοκρατίας, από την εκτελεστική ή την νομοθετική εξουσία, σε μια ενοποιημένη κοινωνία, με κόμματα στη βάση προγραμματικών και ιδεολογικών αναφορών και όχι φυλετικών κατασκευασμάτων; ”

    Αποσπάσματα από άρθρο του
    Δρ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ
    Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών
    ΜΟΝΤΡΕΑΛ ΚΑΝΑΔΑ
    Οκτώβριος 2016

    ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΔΙΚΟΙΝΩΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΚΟΠΤΟΝΤΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ???

  • Reply November 8, 2016

    Φίλος

    “”ΒΑΣΙΚΟΙ ΑΞΟΝΕΣ ΤΗΣ ΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

    Συγκεκριμένα, η θέση του ΚΚΕ για το κυπριακό πρόβλημα καθορίζεται από τους ακόλουθους άξονες:

    Το κυπριακό πρόβλημα είναι διεθνές πρόβλημα, εισβολής και κατοχής του βορείου τμήματος της Κύπρου από την Τουρκία. Εχει τη σφραγίδα της επέμβασης του ΝΑΤΟ και των γενικότερων ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών στην περιοχή. Ο διεθνής χαρακτήρας προκύπτει και από τις σχετικές αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

    Τασσόμαστε υπέρ της αποχώρησης των κατοχικών και όλων των άλλων ξένων στρατιωτικών δυνάμεων από την Κύπρο και γενικότερα υποστηρίζουμε την εξάλειψη των συνεπειών της τουρκικής κατοχής, το σταμάτημα του εποικισμού, το δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων στις εστίες τους και την αποχώρηση εποίκων, παίρνοντας υπόψη κοινωνικά, ανθρωπιστικά κριτήρια.

    Υποστηρίζουμε το κλείσιμο των βρετανικών βάσεων και την κατάργηση του καθεστώτος που απολαμβάνουν τόσα χρόνια.

    Το ΚΚΕ θεωρεί πως η πάλη της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων πρέπει να κατευθύνεται στο στόχο για μια Κύπρο στην οποία αφέντης θα είναι ο λαός της, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, Αρμένιοι, Λατίνοι και Μαρωνίτες. Μια Κύπρος Ενιαία, Ανεξάρτητη, με Μία και Μόνη Κυριαρχία, μια Ιθαγένεια και Διεθνή Προσωπικότητα, χωρίς ξένες βάσεις και στρατεύματα, χωρίς ξένους εγγυητές και προστάτες.
    Για το ΚΚΕ, Κύπρος Ενιαία σημαίνει:
    — Ενιαία Κρατική Συγκρότηση: Ένα κράτος και όχι δύο κράτη.

    — Δικαίωμα στην ελεύθερη διακίνηση, εγκατάσταση και διαμονή εργατικών – λαϊκών οικογενειών σε όλες τις περιοχές του Νησιού, χωρίς όρους και δεσμεύσεις, ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για Τουρκοκύπριους, Ελληνοκύπριους, Αρμένιους, Μαρωνίτες ή Λατίνους.

    — Εξασφάλιση των εργασιακών, ασφαλιστικών, κοινωνικών δικαιωμάτων χωρίς διακρίσεις. Σεβασμός στο δικαίωμα να μιλούν τη γλώσσα τους, να μορφώνονται τα παιδιά τους. Σεβασμός στις θρησκευτικές επιλογές και πολιτιστικές παραδόσεις.

    Στη βάση αυτή, η θέση του ΚΚΕ για Κύπρο Ενιαία αντιπαλεύει τον εθνικισμό και την γκετοποίηση, που προκαλούν η «διζωνικότητα» και τα δύο «Συνιστώντα Κράτη», και εκφράζει την αναγκαιότητα της ενιαίας οργάνωσης και της κοινής πάλης της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων της Κύπρου, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, Αρμενίων, Λατίνων και Μαρωνιτών, ενάντια στην αστική τάξη, ενάντια στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ.””

    Απόσπασμα από την πρόσφατη απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ για το Κυπριακό.

Leave a Reply