“Πραγματική ανάπτυξη”: Πρώτα βγαίνει του ανθρώπου η ψυχή, και μετά το χούι…

Με ποια στοιχεία πραγματικής ανάπτυξης, επενδύσεων και επενδυτικών σχεδίων είναι σε θέση να αντιπαραταχθεί η κυβέρνηση σε όσα της καταμαρτυρούν για την πολιτική της;
Γ. Κράλογλου, Capital.gr, το σάιτ για τα “τζιμάνια” της οικονομίας.

“ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ”=”ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ” ΚΑΙ “ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ”, λοιπόν. Δηλαδή, απ’ τη σκοπιά του γκοσμάκη που αγωνιά, πραγματική ανάπτυξη=θέσεις εργασίας=λεφτά στο πορτοφόλι του κάθε πικραμένου.

Έξι χρόνια μετά την Lehmann Brothers, τέσσερα χρόνια μετά την είσοδο της Ελλάδας στο πρώτο Μνημόνιο, ο καημός των τζιμανιών της οικονομίας στο Capital.gr είναι ότι δεν έρχεται η ρημάδα η “πραγματική ανάπτυξη”, και δεν έρχεται γιατί προφανώς καμιά απ’ τις κυβερνήσεις που αναδείχθηκαν, ούτε η αντιπολίτευση, ξέρουν αυτά που ξέρουν τα τζιμάνια για το τι εστί “πραγματική ανάπτυξη”–αυτή ντε, που φέρνει δουλειές στο γκοσμάκη και ευρώ στην πορτοφόλα!

Πάμε άλλη μια φορά, μήπως πέσει κανας ξέμπαρκος στην θλιβεράν αλήθειαν και ξεστραβωθεί. Όχι τίποτε άλλο, μην περιμένει και μάταια την…”πραγματική ανάπτυξη”!

 

...όχι μόνον […] η κρίση είναι άλλο πράγμα για τους μισθωτούς εργαζόμενους κι άλλο πράγμα για τους καπιταλιστές, αλλά επίσης […] και το ξεπέρασμα της είναι άλλο για τους μισθωτούς εργαζόμενους κι άλλο για τους καπιταλιστές. Συνεπώς δεν υπάρχει η κρίση ενγένει, αλλά η κρίση για τους καπιταλιστές, δηλ. η υποαπασχόληση του κεφαλαίου και οι συνέπειες της (μείωση του ποσοστού κέρδους και ίσως και των κερδών), αφενός και η κρίση για τους μισθωτούς εργαζόμενους, δηλ. η ανεργία, οι χαμηλοί μισθοί κτλ., αφετέρου.

Οι κυβερνήσεις ομιλούν συνήθως για την κρίση ενγένει ενώ συγχρόνως λαμβάνουν μέτρα μόνον για την αύξηση του βαθμού απασχόλησης του κεφαλαίου και για την απάλυνση των επιπτώσεων του χαμηλού βαθμού απασχόλησης του κεφαλαίου στο ποσοστό κέρδους και στα κέρδη. Τα μέτρα αυτά (μείωση των δημοσίων και ιδιαίτερα των κοινωνικών δημοσίων δαπανών, πολιτική μείωσης των μισθών κτλ.,) οξύνουν την κρίση και τις συνέπειες της για τους μισθωτούς εργαζόμενους.

Ενώ η ανεργία, όσο δεν έχει ως συνέπεια κοινωνικές αναταραχές, αφήνει τουλάχιστον αδιάφορους τους καπιταλιστές και ως ένα ορισμένο βαθμό αδιάφορες και τις κυβερνήσεις, για το ξεπέρασμα του χαμηλού βαθμού απασχόλησης του κεφαλαίου και των συνεπειών του για τους καπιταλιστές οι κυβερνήσεις και οι καπιταλιστές ζητούν τη σύμπραξη και συμπαράταξη των μισθωτών εργαζομένων, επιχειρηματολογώντας ότι η κρίση είναι μία και είναι για όλους η ίδια και γι’ αυτό πρέπει όλοι να βοηθήσουν να ξεπεραστεί: οι μισθωτοί εργαζόμενοι με το να εργαστούν εντατικότερα και να αρκεστούν σε λιγότερα, το κράτος επιδοτώντας την παραγωγή, πριμοδοτώντας τις επενδύσεις και μειώνοντας τη φορολογία επί των κερδών, και οι καπιταλιστές μειώνοντας τους μισθούς, αυξάνοντας τα κέρδη και αναμένοντας την κατάλληλη στιγμή για επενδύσεις.

Τα μέτρα που προτείνουν οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις για το ξεπέρασμα της κρίσης, δηλ. χαμηλοί μισθοί, επιδοτήσεις και πριμοδοτήσεις της παραγωγής και των επενδύσεων, φορολογικές ελαφρύνσεις για τα κέρδη και περικοπές ιδιαιτέρως των κοινωνικών δαπανών του δημοσίου, αυξάνουν μεν με απόλυτη βεβαιότητα τα κέρδη ή ακόμη και το ποσοστό κέρδους, δεν συνεισφέρουν όμως ούτε μέσω μιας αύξησης του βαθμού απασχόλησης του κεφαλαίου ούτε μέσω μιας αύξησης των επενδύσεων στη μείωση της ανεργίας. Διότι ούτε το βαθμό απασχόλησης του κεφαλαίου ούτε τις επενδύσεις αυξάνουν. Κι αυτό διότι η υποαπασχόληση του κεφαλαίου σημαίνει ότι η ζήτηση είναι, σε σχέση με τις δυνατότητες παραγωγής του δεδομένου κεφαλαίου, χαμηλή. Όσο λοιπόν η ζήτηση παραμένει χαμηλή, οι καπιταλιστές δεν θα αυξήσουν τις επενδύσεις τους. Τα παραπάνω μέτρα δεν αυξάνουν ούτε το βαθμό απασχόλησης του κεφαλαίου ούτε τις επενδύσεις ούτε την απασχόληση του εργατικού δυναμικού, αλλά μόνον τα κέρδη.

Λέγεται όμως, ότι τα αυξημένα κέρδη σημαίνουν αύξηση των επενδύσεων κι επομένως αύξηση της απασχόλησης του εργατικού δυναμικού. Αυτό δεν ευσταθεί. Διότι οι καπιταλιστές επενδύουν, μόνον όταν η αναμενόμενη μελλοντική ζήτηση και τα αναμενόμενα μελλοντικά κέρδη είναι υψηλά, όχι όταν τα κέρδη ενός ή περισσοτέρων ετών είναι υψηλά σαν συνέπεια όχι μιας αυξημένης ζήτησης αλλά κρατικών επιδοτήσεων, φορολογικών ελαφρύνσεων και χαμηλών μισθών.

Αλλά ας δεχθούμε προς στιγμήν, ότι τα μέτρα αυτά οδηγούν σε αύξηση των επενδύσεων.

Ως γνωστόν υπάρχουν δύο ειδών επενδύσεις: οι επενδύσεις επέκτασης του δυναμικού παραγωγής και οι επενδύσεις ορθολογικής αναδιάρθρωσης ή και συρρίκνωσης αυτού του δυναμικού. Οι πρώτες αυξάνουν, οι δεύτερες είτε αφήνουν αμετάβλητη είτε συνήθως μειώνουν την απασχόληση του εργατικού δυναμικού. Σε καιρούς κρίσης λοιπόν, λόγω της χαμηλής ζήτησης, οι καπιταλιστές δεν θα προβούν βέβαια σε επενδύσεις επέκτασης, αλλά προφανώς σε επενδύσεις ορθολογιστικής αναδιάρθρωσης και συρρίκνωσης του δυναμικού παραγωγής. Έτσι λοιπόν οι επενδύσεις θα έχουν ως συνέπεια μια αύξηση μάλλον, παρά μια μείωση της ανεργίας.
Γ. Σταμάτης, “Η οικονομική κρίση και οι αυταπάτες για το ξεπέρασμά της”, 1986 (28 χρόνια πέρασαν, ακόμα να καταλάβουμε Χριστό!)

Η ανεργία είναι συστημικό στοιχείο της οικονομικής ανάπτυξης, η οποία ούτε έχει ανάγκη, ούτε “φυσιολογικά” το πράττει, να δίνει πλήρη απασχόληση στην εργασία, ανεξάρτητα από την ευελιξία στις αγορές εργασίας.

[…] Η φυσιολογική χρησιμοποίηση του κεφαλαίου δεν έχει κάποια απαραίτητη σχέση με την εργοδότηση. Κατά συνέπεια, ακόμα και ψηλά επίπεδα ανεργίας μπορεί να είναι συμβατά με την φυσιολογική (πλήρη) απασχόληση του κεφαλαίου, και ο βαθμός ευελιξίας στην αγορά εργασίας δεν μπορεί να επηρεάσει το πιο πάνω αποτέλεσμα με κανέναν σημαντικό τρόπο.

Πρακτικές συνεπαγωγές – Η δυναμική της συσσώρευσης κεφαλαίου τείνει διαρκώς να αναπαράγει μια ροή από εκτοπισμένους εργάτες.

[…] η φυσιολογική λειτουργία του καπιταλισμού είναι συμβατή με τα αυξανόμενα ποσοστά ανεργίας […]
Περσεφόνη Τσαλίκη, “Οικονομική ανάπτυξη και ανεργία: Συνδέονται;”

Πηγή: Lenin Reloaded

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

Be first to comment