Πρόγνωση και Πολιτική-η Γνωσιολογική Ρίζα της (μικρο)αστικής διαχείρισης

 

Από  Ταξικές Μηχανές

Πριν τις εκλογές, γράφτηκαν τα πιο ΑΠΙΘΑΝΑ πράγματα για τις φοβερές δυνατότητες που ανοίγει ο ΣΥΡΙΖΑ, τη φοβερή κινηματική ανάταση που θα φέρει μια ”κυβέρνηση της αριστεράς” που θα τονώσει ”την αυτοπεποίθηση του λαού”, τα σημαντικά μέτρα ανακούφισης που θα φέρει, και τα λοιπά και τα λοιπά.

Αν κανείς αντέτεινε στα παραπάνω ότι δεν θα γίνουν και δεν μπορούν να γίνουν, η απάντηση από τη (φιλο)συριζοδιανόηση ήταν ότι ”δεν υπάρχει πρόγνωση” στις κοινωνικές ”επιστήμες”, ότι στην πολιτική τα πράγματα είναι ρευστά, ότι τα ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ ΡΕΙ ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ. Γιατί, φυσικά, στην κοινωνία υπάρχει ”ελευθερία της βούλησης” και άρα δεν υπάρχουν νόμοι ούτε αντικειμενικές τάσεις ούτε, έστω, πιθανότητες.

Τις τελευταίες βδομάδες, όλα αυτά έχουν λίγο ξεχαστεί, και όλη αυτή η διανόηση το έχει γυρίσει στο ”ρεαλισμό”, που καταξιώνει τους ΑΝΕΛ σαν συντροφική πατριωτική δύναμη, που αλλάζει τα ονόματα των θεσμών αλλά όχι την ουσία τους, που δεν έχει λεφτά για υγείες και παιδείες και αριστερισμούς.

Όταν μάλιστα θυμίζεις σε αυτή τη διανόηση, και στους ένθερμους χειροκροτητές του ΣΥΡΙΖΑ, πως έκαναν λάθος εκτιμήσεις προεκλογικά σε συγκεκριμένα σημεία, σου λένε ότι είσαι εμπαθής και το μόνο που σε νοιάζει είναι να επιβεβαιωθείς και να ”ξεσκεπάσεις” τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η διαδικασία αυτή όμως, αποκάλυψης του χαρακτήρα του ”ευρωκομμουνισμού”, θα συνεχιστεί και τις αμέσως επόμενες βδομάδες. Και έχει ήδη συντελεστεί σε όλη την Ευρώπη πριν από πολλές δεκαετίες.

Έχει να κάνει με την ουσία του ευρωκομμουνισμού, και με την ουσία της σοσιαλδημοκρατίας, στις διάφορες μορφές τους.

Γιατί ΥΠΑΡΧΟΥΝ ουσίες. Το θέμα είναι ποιές, με τί περιεχόμενο.

Γιατί υπάρχει πιθανοκρατική πρόγνωση, με βάση αυτές τις ουσίες, και γιατί υπάρχει γραμμικότητα στην πολιτική, ”υπό κάποιους όρους σταθερούς”.

Προσωπικά δεν έχω δει πιο ΓΡΑΜΜΙΚΗ πορεία στο πολιτικό σκηνικό, από τη διαδικασία ενσωμάτωσης του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία 3 χρόνια. Και αυτό γιατί, απλά ξεδιπλώθηκε η ουσία του.

Βεβαίως κανένα συμπέρασμα δεν θα βγάλουν από όλα αυτά όσοι έχουν προαποφασίσει ότι δεν σέβονται κανένα κριτήριο αλήθειας, οι σύγχρονοι σκεπτικιστές και σχετικιστές που κάνουν τελικά την επιθυμία τους το μόνο κανόνα της γνώσης. Η επιθυμία τους, φυσικά, είναι να αποδυναμώσουν την ίδια τη Κριτική Ικανότητα, να της αφαιρέσουν κάθε κριτήριο, ώστε να μπορούν να δράσουν και να επιχειρηματολογήσουν ανενόχλητοι, χωρίς περιορισμούς, χωρίς να λογοδοτούν κάπου.

Η γνωσιολογική ρίζα της (μικρο)αστικής διαχείρισης είναι αυτός ο σχετικισμός χωρίς αρχές, που καταλήγει σε μια ”βλέποντας και κάνοντας” διαχείριση δεδομένων χωρίς κόκκινες γραμμές, χωρίς δηλαδή Αλήθειες. Από την ίδια γνωσιολογική ρίζα απορρέει και η υποτιθέμενη αδυναμία πρόγνωσης στο κοινωνικό πεδίο και η υποτιθέμενη άρνηση οποιασδήποτε, υπό κάποιους σταθερούς όρους, γραμμικότητας.

γ.ε

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

Be first to comment