Ρεύμα ρε!!

Βεβαίως και κόπηκε σωστά το ρεύμα από τους πελάτες λέει ο κύριος Γαρβριηλίδης. Ο κ. Γαβριηλίδης δεν δέχεται ούτε καν να τεθεί το ερώτημα αν σωστά η όχι κόπηκε το ρεύμα. Δεν δέχεται δηλαδή να ερωτηθεί, έστω και διπλωματικά, γιατί κόπηκε το ρεύμα έτσι ώστε ν’ απαντήσει αυτό που τον συμφέρει αλλά θέτει το ερώτημα του γιατί να ρωτάς ένα τέτοιο ερώτημα. Ρωτάει συγκεκριμένα: “τι σας κάνει να ρωτάτε αυτό το ερώτημα;” Αυτό το ερώτημα του κ. Γαβριηλίδη είναι πέρα για πέρα τόσο ωφελιμιστικό που σπάει κάθε ανθρωπιστικό επιχείρημα υπέρ της ανθρώπινης ζωής. Συνεχίζει με το: “δεν θεωρώ ότι ευθύνεται η Αρχή Ηλεκτρισμού αν έχει κινδυνεύσει η ζωή της…” αλλά ξεχνά ότι το τι θεωρεί ο κάθε ένας δεν ακυρώνει ότι μια ανθρώπινη ζωή έχει κινδυνεύσει να καεί ζωντανή. Ξεχνά επίσης ότι, το ότι έχει κινδυνεύσει η ζωή της δεν είναι από ατύχημα αλλά επειδή κόπηκε το ρεύμα. Το ότι κόπηκε το ρεύμα είναι για τον κ. Γαβριηλίδη ατύχημα, ένα ατυχές περιστατικό, δεν έχει να κάνει με πολιτικές και οικονομικές επιλογές ανθρώπων:  Ο δημοσιογράφος ρωτάει: “Δηλαδή αν πέθαινε αυτή η γυναίκα χθές τι θα λέγατε σημερά;” και απαντάει σαφέστατα ο κ. Γαβριηλίδης: ” Ότι έχω πει κ. Κυριάκου, ότι ήταν ένα ατυχές περιστατικό αλλά δεν μπορεί να αποδωθεί ευθύνη στην αρχή ηλεκτρισμού για το περιστατικό αυτό” (6:10′ στο βίντεο).

Ο ισχυρισμός του ότι όλο το περιστατικό, από το ότι κόπηκε το ρεύμα μέχρι και τον υποτιθέμενο θάνατο της συγκεκριμένης, είναι ένα ατυχές συμβάν κρύβει το καθαρό πρόσωπο του κεφαλαίου το οποίο αφαιρεί ζωή για να προσθέσει κέρδος. Είναι ενδιαφέρον επίσης ότι ο κ. Γαβριηλίδης χρησιμοποιεί το ρήμα “ήταν” στην πρόταση “ότι ήταν ένα ατυχές περιστατικό” στην υποτιθέμενη ερώτηση αν η γυναίκα πέθαινε. Δεν χρησιμοποιεί ούτε καν τουλάχιστον το διπλωματικό “θα μπορούσε να θεωρηθεί”, έτσι ώστε να αφήσει περιθώριο αν μη τι άλλο στην διακιοσύνη ή την κρίση του τηλεθεατή. Η στυγνότητα του λόγου του και η επιλογή των λέξεων όπως επίσης και η ψευδοφιλοσοφική του ερωτηματολογία περί του θέτειν το ερώτημα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η αφρόκρεμα της αστικής διανοητικής πολιτικής κουλτούρας.

Αλλά στο συγκεκριμένο περιστατικό είναι σημαντικό να δούμε όχι μόνο την συμπεριφορά του εκπρόσωπου τύπου της ΑΗΚ αλλά και ως ένα παράδειγμα δημοσιογραφίας στη υπηρεσία του καπιταλισμού. Ο δημοσιογράφος Νικήτας Κυριάκου στην συζήτηση με τον κ. Γαβριηλίδη προσπαθεί να βγάλει είδηση διαφθοράς στην Αρχή Ηλεκτρισμού [στην αρχή και όταν αυτό δεν είναι εφικτό] ή προσπαθεί να εκμαιεύσει μιαν ομολογία ότι θα μπορούσε στο καπιταλιστικό σύστημα να υπάρχουν και οι περιπτώσεις που παρακάπτονται οι νόμοι για χάριν της ανθρώπινης ζωής. Ένας ανθρώπινος καπιταλισμός βρε αδερφέ. Να μην διερωτόμαστε για την λογική της ανταποδοτικότητας αλλά να ενδιαφερόμαστε για τις ακραίες περιπτώσεις. Μάταια όμως, ο εκπρόσωπος τύπου της Αρχής Ηλεκτρισμού δεν μπαίνει σε επικοινωνιακό παιχνίδι, προφανώς γνωρίζοντας ότι μια τέτοια περίπτωση θα επέστρεφε μπούμεραγκ. Με μια τέτοια αποδοχή θα έδινε έναυσμα στους μεροκαματιάρηδες, οι οποίοι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν το ρεύμα, να κάνουν διακανονισμό να πληρώνουν με κάποιες ευκολίες. Αυτή όμως η επιλογή δεν συνοδεύεται σε ένα σύστημα το οποίο για να κάνει καλά την δουλεία του πρέπει να είναι κρύο, σκληρό και αμίληκτο για να μην το εκμεταλλεύεται κανένας και για να είναι τυφλό όπως η ισότητα.

Ισότητα για τον εκπρόσωπο τύπου της ΑΗΚ σημαίνει να εξυπηρετούνται πλούσιοι και φτωχοί με τον ίδιο τρόπο. Να μην εκλαμβάνεται η ιστορία και η πραγματικότητα υπόψην, να λειτουργεί η υπηρεσία κυνικά. Αλλιώς, όπως είπαμε, μετά θα θέλουν όλοι ευκολίες, μετά μπορεί να μείνει ένα παράθυρο ανοικτό ενδεχομένος οι άνθρωποι να νομίζουν ότι το σύστημα θα σκεφτεί την συγκεκριμένη τους περίπτωση. Αλλά ούτε αυτό είναι αλήθεια, διότι οι μεγαλοεπιχειρηματίες και τα μεγάλα μονοπώλια του τόπου προφανώς και χρωστούν πολλά λεφτά στην ΑΗΚ αλλά δεν τους αποκόπτεται το ρεύμα. Ένα παράδειγμα είναι όταν η ΑΗΚ χαριζόταν στον Ορφανίδη για 860.000, αλλά δεν μπορούσε να μην κόψει το ρεύμα σε αυτή την άνεργη κυρία.

Ο δημοσιογράφος ξανά δεν διερωτάται για το ποιον αυτού του είδους της ισότητας. Ζητά ξανά επίμονα να παρακαμθούν οι “ορθολογιστικοί” νόμοι για χάριν της ανθρώπινης ζωής. Και αφού δεν το καταφέρνει αυτό, τι μένει για να επισκιάσει την πραγματικά σαπίλα του συστήματος; Η πώληση ελπίδας μέσω της αισχρότατης φιλανθρωπίας. Μας λέει ότι ανθρώπινη ζωή έχει  αξία όσο υπάρχουν άνθρωποι που είναι έτοιμοι να δώσουν ένα κομμάτι ψωμί στους ανάξιους σύμφωνα με το σύστημα να ζουν.  1000 ευρώ η αξία της ανθρώπινης ζωής και ας πάει η αξιοπρέπεια. Το σημαντικό για τον παρουσιαστή είναι αυτή η χαραμάδα ελπίδας που βρήκε για να δώσει στο κοινό. Το σύστημα δεν μπορεί να φταίει, ποτέ.

Σε ένα καπιταλιστικό σύστημα η φιλανθρωπία μπορεί και γίνεται μια συγκινητική και άξια συγχαρητηρίων κίνηση. Είναι άξιο απορίας πως μια τέτοια κίνηση παράδοσης 1000 ευρώ σε μια οικογένεια με πέντε παιδία θα μπορούσε να λύσουν τα πρόβλημά τους. Ερωτήματα εδώ δεν τίθονται καθόλου. Αφού έχει γίνει η άξια συγχαρητηρίων φιλανθρωπική κίνηση τα κοινωνικά προβλήματα έχουν λυθεί. Από την μια το Sigmalive εκτελεί το κοινωνικό του έργο να βοηθήσει στην παραπομπή του φιλανθρωπιστή στους αρμόδιους και από την άλλη γενικοποιείται η κίνηση ως οι Kύπριοι να χαρακτηρίζονται ως πολίτες που κατέχουν τα χαρακτηριστικά της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης. Θυμηθείτε πως το σύστημα δεν φταίει σε τίποτε, είναι η ηθική μας που φταίει, άρα όσο υπάρχουν φιλάνθρωποι, όλα είναι μια χαρά.

Ρεύμα ρε!!

Τι προκύπτει από αυτή την απύθμενου θράσους συζήτηση; Κάποιοι εξυπνόβλακες μάλιστα θα προσπαθήσουν να μας πουν ότι η ΑΗΚ  λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο επειδή είναι ημικρατική. Είναι προφανές ότι αυτό που ανατέθηκε στην συγκεκριμένη ηγεσία της ΑΗΚ είναι το να οδηγηθεί προς πώληση. Και πως θα γίνει αυτό με αποδοχή από το λαό; Με την άμεση απαξίωσή της, τόσο ως υπηρεσίας αλλά και απαξίωση των υπαλλήλων της ως τεμπελχανάδες και μισάνθρωπους. Αν και μια ημικρατική ΑΗΚ αυτή τη στιγμή απαξιώνεται είναι έκδηλο ότι δεν είναι ο λόγος της κοινωνικής της δομής ως ημικρατική. Ο λόγος της απαξιώσής της είναι ακριβώς η δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών ούτως ώστε η ιδιωτικοποίηση να προκύψει ως η μόνη λύση για να λειτουργεί όπως αρμόζει για την κοινωνία. Με αυτόν τον τρόπο μια ιδιωτικοποιημένη ΑΗΚ όχι απλά θα είναι χειρότερη ως προς τις υπηρεσίες της αλλά θα είναι χειρότερη και ως προς στους εργαζόμενους αλλά και το λαό.

Οι υπηρεσίες μιας ιδιωτικοποιημένης ΑΗΚ θα είναι χειρότερες επειδή οι υπηρεσίες θα διαμορφώνονται με τέτοιο τρόπο ώστε να εξυπηρετούν τους ιδιώτες και διαχειριστές αυτής και όχι το κοινωνικό σύνολο. Επίσης με μια ιδιωτικοποίηση της ΑΗΚ οι απολύσεις των εργαζομένων θα είναι σίγουρες, το μισθολόγιό τους θα συρρικνωθεί, τα δικαιώματά τους θα καταπατηθούν, ενώ την ίδια στιγμή πολλοί θα αποκλειστούν από την παροχή ρεύματος με την λογική ότι δεν έχουν λεφτά να το αγοράσουν. Κατά συνέπεια η ΑΗΚ γίνεται μια εταιρία, η οποία ως κοινωνικό της καθήκον να διανέμει την λαϊκή περιουσία θα λειτουργεί εν τέλει ως έρμαιο του κέρδους και της ανταγωνιστικότητας. Το ρεύμα εντός ενός κεφαλαιοκρατικού συστήματος δεν εντάσσεται ποτέ μέσα στις ανθρώπινες υλικές ανάγκες. Το ηλεκτρικό ρεύμα το οποίο ελέγχεται από το κεφάλαιο δεν είναι παρά ο έλεγχος του κεφαλαίου εις βάρος των λαϊκών οικογενειών. Το ηλεκτρικό ρεύμα είναι λαϊκή περιουσία και για αυτό δεν πρέπει να αποφασίζει κανένα καπιταλιστικό κεφάλαιο πώς θα διατεθεί παρά μόνο οι εργαζόμενοι οι οποίοι παράγουν τον πλούτο πρέπει να αποφασίζουν. Μόνο με αυτό τον τρόπο δεν θα μένει κανείς χωρίς ρεύμα γιατί έστω και ένα σπιτικό χωρίς ρεύμα είναι απόδειξη ότι αυτό που εκμεταλλέυεται τον πλούτο δεν είναι αυτός που τον παράγει.

Και για να προλάβουμε κάθε λογής εξυπνάκηδες που θα πουν πως συμμεριζόμαστε να παραμείνει η ΑΗΚ ως έχει, να πούμε ότι το πρόβλημα σε κάθε περίπτωση της ΑΗΚ δεν είναι απλά ή κρατική εταιρία ή ιδιωτική. Βεβαίως, με μια κρατική ΑΗΚ θα έχουμε σαν λαός περισσότερο έλεγχο της εταιρείας και λιγότερες τέτοιες περιπτώσεις αποκομπής ρεύματος σε κόσμο που το χρειάζεται, το ουσιαστικό πρόβλημα όμως είναι η λειτουργία της ΑΗΚ. Είτε είναι κρατική, ημικρατική ή ιδιωτικοποιημένη, όταν η βάση της επιχειρηματικότητας, ανταγωνιστικότητας και ανταποδοτικότητας πάνω στην οποία στηρίζεται δεν ανατραπεί, δεν πρόκειται να εξαλειφθούν αυτά τα απάνθρωπα περιστατικά. Η μόνη λύση είναι η ανατροπή αυτής της λογικής και του φαύλου κύκλου που δημιουργεί. Η ανατροπή της λογικής της ανταποδοτικότητας. Το ρεύμα να είναι κοινωνικό δικαίωμα και όχι εμπόρευμα προς πώληση.

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD – (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

Be first to comment