Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα

 

του Νικόλα Νικόλα (Χαραυγή)

Το έχω γράψει δεκάδες φορές και δεν με κουράζει καθόλου να το επαναλαμβάνω. Tα όρια «αλλαγών» εντός των τειχών της προωθημένης μορφής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης (ΕΕ) είναι ελάχιστα. Πέραν από ψευδαισθήσεις και συμβολισμούς, πρέπει η εργατική τάξη να αρχίσει να συνειδητοποιεί αυτή την πραγματικότητα.

Πρέπει να αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι για πραγματική αλλαγή προς όφελος των εργαζομένων και όχι των μονοπωλίων χρειάζεται ρήξη με το καπιταλιστικό σύστημα και τους θεσμούς του. Την πραγματικότητα των θεσμοθετημένων από την ΕΕ αντιλαϊκών πολιτικών που με την καπιταλιστική κρίση εντάθηκε και είναι γνωστή ως λιτότητα.

Των θεσμοθετημένων, με ή χωρίς μνημόνια, πολιτικών. Το αυτονόητο πλέον (η «διαπραγμάτευση») γίνεται λόγος για θριαμβολογίες. Σωστά ήθελε να διαπραγματευτεί η ελληνική κυβέρνηση. Το αποτέλεσμα όμως από τη στιγμή που οι ίδιοι υπογράμμιζαν ότι δεν αμφισβητούν τα συμφωνηθέντα και το 70% του μνημονίου, ήταν το αναμενόμενο.

Το αποτέλεσμα από τη στιγμή που αποφάσισαν να κάνουν τον Γιαννάκη, Γιάννη (ή Γιάνη αν προτιμάτε) ήταν το αναμενόμενο. Το αποτέλεσμα από τη στιγμή που δεν υπήρξε ρήξη με την ΕΕ και το ΔΝΤ, ήταν το αναμενόμενο. Δανειακή σύμβαση και μνημόνιο είναι ένα πράγμα όσα παραμύθια και εάν λεχθούν.

Αυτό υπογράμμιζαν φορτικά στις εκλογές το 2012 και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Τότε ακόμη που «έσκιζαν» το μνημόνιο. Η Τρόικα (εντάξει ντε οι «θεσμοί») δεν είναι κάτι «άπιαστο». Είναι η ΕΕ, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Το λέει τώρα ακόμη και ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Μανώλης Γλέζος: «Η μετονομασία της Τρόικας σε Θεσμούς, του Μνημονίου σε Συμφωνία και των Δανειστών σε Εταίρους, όπως και όταν βαφτίζεις το κρέας ψάρι, δεν αλλάζεις την προηγούμενη κατάσταση. (…) Από την πλευρά μου ΖΗΤΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τον ελληνικό λαό διότι συνήργησα σ’ αυτή την ψευδαίσθηση».

Δυστυχώς ούτε καν ψάρι δεν βαφτίστηκε εξ αρχής το κρέας. Μερικά ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι των κεφαλαιοκρατών ήταν και προεκλογικά. Αλλο εάν τώρα το κατάλαβε ο Μ. Γλέζος. Που στις 21 Γενάρη μιλώντας στην Deutsche Welle έλεγε ότι η «βασική γραμμή (του ΣΥΡΙΖΑ για το χρέος) δεν έχει αλλάξει».

Ολα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν. Οσο δεν στρέφεται ο λαϊκός αγώνας ενάντια στην ΕΕ των μονοπωλίων για ένα διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης. Οσο δεν ανοίγουν τα μυαλά τους οι εργαζόμενοι και να στραφούν στον ταξικό αγώνα για ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Το ερώτημα που παραμένει επίκαιρο και σήμερα δεν είναι το πώς διαπραγματεύεσαι. Αλλά όπως το διατύπωσε η Ρόζα Λούξεμπουργκ (και μάλιστα στο δοκίμιό της για τη συνθηκολόγηση των σοσιαλδημοκρατών το 1914): «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα».

Πηγή: Διάλογος

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

Be first to comment