Στη φούχτα τους κρατάνε την τύχη του κόσμου

 

«Τα χέρια μας μείναν γυμνά.

Τα χέρια μας χιλιάδες φορές τρίφτηκαν

στο αξούριστο σαγόνι του αγέρα,

Χιλιάδες φορές γαντζωθήκανε στο συρματόπλεγμα.

Χιλιάδες φορές άγγιξαν

τα παγωμένα κάγκελα του θανάτου.

Τα χέρια μας μείναν γυμνά,

μάθανε τη δουλειά, τη σιωπή, το σημάδι.

Ανεβοκατεβάσανε μύριες φορές το σιδερένιο κόκκορα του θυμού,

Κόψαν και ξανάκοψαν μ’ ένα σουγιά το καρβέλι της υπομονής,

χτύπησαν κατακούτελα τον τοίχο και τη νύχτα.

Τώρα τα χέρια μας κάθουνται ολόγυμνα πάνου στα γόνατά μας

όπως κάθεται ο ήλιος πάνου στο βουνό

όπως κάθεται το βουνό πάνου στη θάλασσα

όπως κάθεται η καρδιά του συντρόφου πάνου στην πίστη της.

Τούτα είναι τα χέρια των κομμουνιστών.

Οταν σου σφίγγουν το χέρι ξέρεις πως όλες οι πρωτεύουσες ηλεκτροφωτίζονται πίσω απ’ τη νύχτα

όταν σηκώνουν τους κουβάδες το θαλασσινό νερό ίσα στον ανήφορο

ξέρεις πως το αύριο κι ο ήλιος κι η θάλασσα είναι του χεριού τους

ξέρεις πως το χοντρό τσουβάλι με τις πέτρες γίνεται ανάλαφρο στα χέρια τους

γιατί πάντοτε πιότερο απ’ το μισό βάρος το σηκώνει η Λευτεριά.

Τούτα είναι τα χέρια των συντρόφων

Γυμνά χέρια – μέσα στη φούχτα τους εσβήστηκε η γραμμή της τύχης

Στη φούχτα τους κρατάνε την τύχη του κόσμου.

Είναι τα χέρια των κομμουνιστών».

Γιάννης Ρίτσος

 

 

Profuso

Ω, πύλες του παραδείσου!

Be first to comment