Συζητώντας για την Ευρώπη

 

Ας μου επιτραπεί να συνοψίσω δίνοντας ένα τρίτο και τελευταίο περιγραφικό χαρακτηρισμό τού πραγματισμού: είναι η διδασκαλία κατά την οποία δεν υφίστανται άλλοι «χύδην» περιορισμοί στην έρευνα πέραν των διαλογικών — για παράδειγμα, περιορισμοί απορρέοντες από τη φύση των αντικειμένων, από τον ανθρώπινο νου ή από τη γλώσσα — πέραν δηλαδή των περιορισμών «λιανικής» που παρέχονται από τις παρατηρήσεις των ΣΥΝ-ερευνητών μας. […] Η ταύτισή μας με την κοινότητά μας – την κοινωνία μας, την πολιτική μας παράδοση, τη διανοητική μας κληρονομιά – ενδυναμώνεται, από τη στιγμή που αντιμετωπίσουμε την κοινότητα αυτή ως κτήμα μας και όχι ως φυσικό δημιούργημα, ως επινόημα και όχι ως εύρημα, ως μία μεταξύ των πολλών που κατασκευάστηκαν από τον άνθρωπο. Εν τέλει, ο πραγματιστής μάς λέει ότι σημασία έχει η αφοσίωσή μας στα άλλα ανθρώπινα όντα που ενώνονται μαζί μας απέναντι στο σκότος. […] Ο πραγματιστής μάς λέει ότι ο διάλογος, η συνέχιση τού οποίου αποτελεί ηθική μας υποχρέωση, δεν συνιστά παρά την αποστολή μας, το σχέδιο τής Ευρωπαϊκής διανοητικής μορφής ζωής. […] Και αυτό σημαίνει ότι ο πραγματιστής δεν είναι σε θέση να απαντήσει στο ερώτημα «Τι το ιδιαίτερο έχει η Ευρώπη;» παρά μόνο θέτοντας με τη σειρά του το ερώτημα «Έχετε να προτείνετε κάτι το μη ευρωπαϊκό που να εξυπηρετεί καλύτερα τους ευρωπαϊκούς μας σκοπούς;»

Ριχάρδος Ρόρτης

Πηγή

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

Be first to comment