Συναυλία για τον ΑΚΑΜΑ: ενδιαφέρον στοιχεία για το Κυπριακό “πολιτικό υπέδαφος”

Η συναυλία για τον ΑΚΑΜΑ ήταν σίγουρα μια επιτυχία σύμφωνα με τους διοργανωτές και παρευρισκόμενους. Υπάρχει ένα κλίμα πως το κίνημα μεγαλώνει, αλλά αυτό είναι κάτι που θα συζητήσουμε άλλη φορά. Διαφαίνεται μια επικοινωνιακή – και όχι μόνο – εξωστρέφεια των κινημάτων αυτών προς το ευρύτερο κοινό, συχνά με δικοινοτικό χαρακτήρα και καρναβαλική βιρτουόζικη διάθεση να αντιμετωπιστούν σοβαρά ζητήματα τα οποία ομολογουμένως γίνεται σοβαρή και καλή δουλειά από πλευράς έρευνας για το πως διαμορφόνωνται και διαπλέκονται τα συμφέροντα. Πέραν της αποφυγής των ατέρμονων εσωτερικών ιδεολογικών συζητήσεων και την κίνηση σε κάτι πιο πρακτικό, κάτι που είχαμε χρόνια να δούμε, σημειώσαμε κάτι που ίσως να περάσει απαρατήρητο.

Ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως το παράπονο αν μπορούμε να το θέσουμε έτσι των διοργανωτών ή/και παρευρισκόμενων είναι ο αποκλεισμός τους από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, τα οποία έτσι κ’ αλλιώς δεν απολαμβάνουν και ιδιαίτερης εκτίμησης. Σε αντίθεση με την χρησιμοποίηση των κοινωνικών δικτύων, αυτό δείχνει πως αντιλαμβάνονται πως την εξουσία στο χώρο της πληροφόρησης την έχουν ακόμη τα συστημικά και παραδοσιακά ΜΜΕ. Αυτό έχει να κάνει με το γεγονός πως τα κοινωνικά κινήματα πάντα έβαζαν πρωταρχικό στόχο στις κινητοποιήσεις τους την αλλαγή του πλαισίου του δημόσιου διαλόγου, που δημιουργείται από την κατοχή των μέσων παραγωγής στις τηλεπικοινωνίες. Είναι δηλαδή οργανισμοί που παρεμβαίνουν με στόχο την ανάδειξη μιας άλλης φωνής που δεν περιλαμβάνεται στο υπάρχον πλαίσιο. Η επικοινωνία όμως είναι εποικοδόμημα και αντανακλάσεις των παραγωγικών και κοινωνικών σχέσεων και όχι χώρος πραγματικής πολιτικής παρέμβασης.

Αυτό που διαφαίνεται είναι πως η επικοινωνία χρησιμοποιείται περίτεχνα για το “μάζεμα” κόσμου σε συγκεντρώσεις που έχουν πολιτική νοηματοδότηση από τους ίδιους τους διοργανωτές. Η κάλυψη του συμβάντος από τα παραδοσιακά ΜΜΕ όμως δίνει ουσιαστικά ζήτημα ύπαρξης για αυτά τα κινήματα. Κερδίζοντας τηλεοπτικό χρόνο, ίσως να σήμαινε και συμμετοχή στον δημόσιο διάλογο, με τα κινήματα να χρίζονται ως “πολιτικοί παίκτες”, αναδεικνύοντας ότι οι ανεπίσημες δομές μπορούν να παρέμβουν στην πολιτική όπως και τα αστικά και εργατικά κόμματα δίνοντας “διέξοδο” σε ένα μεγάλο ποσοστό που απέχει από τις επίσημες δομές εκπροσώπησης με έμφαση στην αποχή σε εκλογικές αναμετρήσεις. Από την άλλη βλέπουμε μια προσπάθεια από κόμματα όπως αυτό του Περδίκη, να προσπαθεί να πάρει εκλογική νομιμοποίηση χρησιμοποιώντας την δυναμική που μπορεί να αναπτύξουν τα κοινωνικά κινήματα γύρω από το οικολογικό.

12821589_829127283883736_4524351277363775225_n

Εδώ ένα σχόλιο για την απουσία των παραδοσιακών ΜΜΕ από την εκδήλωση.

.

Δεν θα εκπλαγούμε εαν στο μέλλον οι κριτικές από περιβαλλοντική πλευρά που δεν συνδέονται άμεσα με ταξικά συμφέροντα, επιχειρηθεί να ενσωματωθούν στο πλαίσιο με την προυπόθεση της εξυπηρέτησης άλλων συγκυριακών επιδιώξεων του κεφαλαίου, όπως ακριβώς έγινε με τις κριτικές του Μάη του 68′. Για παράδειγμα δείτε στο βιβλίο Boltanski & Chiapello, 2006 – The new spirit of capitalism, πως η καλλιτεχνική και αυτονομίστικη κριτική προς το καπιταλιστικό σύστημα όχι μόνο ενσωματώθηκε, αλλά χρίστηκε και μπροστάρης στη νέα εικόνα του συτήματος, με την δημιουργία και το βάρος του ύστερου καπιταλισμού στις πολιτιστικές βιομηχανίες, την δικτυακή μορφή των νέων επιχειρήματικών μοντέλων κ.α.

Ενδιαφέρον επίσης, το μόνο μέσο που είχε διαρκής ενημέρωση από το συμβάν είναι ο “διάλογος”, το μέσο που συνδέεται με το ΑΚΕΛ και τείνει να γίνει ένα κάπως επίσημο αλλά συνάμα και εναλλακτικό μέσο πλατφόρμα για εναλλακτικές από την κυρίαρχη αφήγηση του κυβερνητικού “μονόχρωμου” μέχρι στιγμής “success story”. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως το ΑΚΕΛ θα καρπωθεί τις ψήφους των περισσότερων παρευρισκόμενων. Κάτι φαίνεται να αλλάζει από πλευράς του κόμματος της Αριστεράς στην Κύπρο πάντως, και η προσπάθεια να παραμείνει κοντά στα “κοινωνικά κινήματα” – που μέχρι πρότινος δεν το ενδιέφεραν ιδιαίτερα – εντός των οποίων το ίδιο δεν έχει σοβαρό λόγο δείχνει κάτι πέραν της προσπάθειας του να αφομιώσει χούμορ και διαδικτυακές επικοινωνιακές στρατηγικές.

Ίσως να υπάρχει μια συμβίωση πράγματι περιστασιακή, μέσα από την οποία τα κινήματα προσπαθούν να βρουν δίοδο προς την επαγγελματική πολιτική σκηνή, ενώ από την άλλη το κόμμα να ανανεώσει την επικοινωνιακή τακτική του ιδιαίτερα στους νέους. Ίσως να είναι και κάτι άλλο. Θεωρούμε αυτή η συμβίωση αν μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε έτσι, έχει ιδιαίτερα “Κυπριακά” χαρακτηριστικά. Αυτό το κάτι, θεωρούμε πως πρέπει να αναλυθεί.

* Η φωτογραφία είναι από το γκρουπ “Πρωτοβουλία Λεμεσού για τον Ακάμα
Κίνηση Save Akamas Πρωτοβουλία για τη Διάσωση των Φυσικών Ακτών” στο facebook.

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD – (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

Be first to comment