Τζακ Λόντον – Ένα κομμάτι κρέας. [αποσπάσματα]

Η μικροαστική αντίληψη για τον εμπορευματοποιημένο τρόπο παραγωγής (καπιταλισμό) αντιλαμβάνεται την παραγωγή και τις διαταγές σαν ατομικά και αποκομμένα γεγονότα, καλών και κακών διαχειριστών καθώς και προσωπικής κόντρας. Ο Τζακ Λόντον σε μια σειρά από διηγήματα με την ονομασία «Ιστορίες του Μποξ», κατάφερε να συμπυκνώσει ζητήματα της ταξικής πάλης ενάντια στον εμπορευματικό τρόπο παραγωγής, μέσα από ένα στυλ διηγηματικού ρεαλισμού. Από το 1896 γίνεται μέλος του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος και προσπαθεί με το συγγραφικό του ταλέντο και τη γεμάτη πάθος συμμετοχή του στην πολιτική να βοηθήσει το αμερικανικό προλεταριάτο.

Μια αποσπασματική γεύση από το διήγημα «Ένα κομμάτι κρέας».

Αφού περιέγραψε την τρομακτική φιγούρα του επαγγελματία μποξέρ Τομ Κινγκ, διηγείται:

Eπρόκειτο για πρόσωπο ανθρώπου που σου προκαλεί τρόμο όταν τον συναντήσεις σε ένα σκοτεινό σοκάκι η κάποιο μοναχικό μέρος. Κι όμως ο Τομ Κινγκ δεν ήταν εγκληματίας, δεν είχε διαπράξει ποτέ το κανενός είδους έγκλημα. Εκτός των συνηθισμένων στους κύκλους του διαπληκτισμών, δεν είχε πειράξει ποτέ κανέναν. Ποτέ δεν είχε προκαλέσει καβγά. Ήταν επαγγελματίας, και φυλάγε όλη του την αγωνιστική βαναυσότητα για τις επαγγελματικές του εμφανίσεις. Έξω από το ρινγκ τον χαρακτήριζες καλότροπο άνθρωπο, με κινήσεις προσεκτικές, και σε παλιότερα χρόνια, όταν το χρήμα κυκλοφορούσε άφθονο γύρω του, υπήρξε υπερβολικά ανοικτοχέρης. Δε κρατούσε κακία και δεν είχε εχθρούς. Ο αγώνας ήταν η δουλειά του. Στο ρινγκ χτυπούσε για να πονέσει τον αντίπαλο, να τον σακατέψει, να τον εκμηδενίσει, χωρίς όμως να τον εχθρεύεται. Το θεωρούσε καθαρά επαγγελματικό ζήτημα. Το κοινό συναθροιζόταν και πλήρωνε για να δει το θέαμα δυο ανδρών που προσπαθούν να καταβάλουν με γροθιές ο ένας τον άλλο . ο νικητής έπαιρνε τη μερίδα του λέοντος από το χρηματικό βραβείο. Όταν ο Τομ Κινγκ αντιμετώπισε, πριν είκοσι χρόνια , τον Γουλουμούλου Γκάουκερ, γνώριζε ότι το σαγόνι του αντιπάλου του είχε αποθεραπευτεί μόλις πριν από τέσσερις μήνες, υστέρα από σπάσιμο σε πυγμαχική συνάντηση του Νιούκασελ. Το έβαλε στο μάτι και του το ανάσπασε στον ένατο γύρο, όχι γιατί είχε προηγούμενα μαζί του , αλλά επειδή αποτελούσε τον ασφαλέστερο τρόπο να τον νικήσει και να καρπωθεί το χρηματικό έπαθλο. Και ο Γκαουκερ δεν του κράτησε κακία. Έτσι ήταν το παιχνίδι, το ήξεραν και συμμετείχαν σε αυτό.

[…]

«Καλή τύχη , Τομ» είπε (η γυναίκα του). ‘Προσπάθησε να τον βάλεις κάτω’.

«Να τον βάλω κάτω», επανέλαβε. «Ακριβώς, θα προσπαθήσω. Δεν μπορώ να κάνω και τιποτ’ άλλο.»

Γέλασε, όσο καλόκαρδα μπορούσε, ενώ η γυναίκα του σφίχτηκε γύρω του. Πάνω από τον ώμο της, έριξε μια ματιά στο άδειο δωμάτιο. Ότι είχε στον κόσμο: το διαμέρισμα με απλήρωτο νοίκι, αυτή και τα παιδιά. Τα άφηνε για να βγει έξω στη νύχτα και να φέρει τροφή στη σύντροφο και τα μικρά της – όχι όπως ένα σύγχρονος εργάτης που πάει να συναντήσει το βόμβο της μηχανής, αλλά όπως ένας πρωτόγονος, ζωώδης άντρας που θ αγωνιστεί με τον παλαιό, βασιλικό τρόπο για την τροφή του.

«Θα προσπαθήσω να τον βάλω κάτω», επανέλαβε, αυτή τη φορά με μια δόση απελπισίας στη φωνή του.

«Αν νικήσω, θα πάρω τριάντα λίρες – περίπου όσα είναι τα χρέη μας, και θα περισσέψει κάτι. Αν χάσω δεν παίρνω τίποτα – ούτε μια δεκάρα για το τραμ. Η γραμματεία μου έδωσε προκαταβολικά τα λεφτά που αντιστοιχούν στον ηττημένο. Αντίο, καλή μου γυναίκα. Αν νικήσω θα ‘ρθω κατευθείαν στο σπίτι»

[…]

Είχε ξυπνήσει με τόση ανάγκη για λίγο κρέας. Μισούσε τους χασάπηδες που του το είχαν αρνηθεί. Πώς να αγωνιστεί ένας ηλικιωμένος άνθρωπος δίχως να έχει φάει καλά. Ένα κομμάτι κρέας είναι τόσο μικρή υπόθεση, μερικές δεκάρες. Γι αυτόν όμως σήμαινε τριάντα λίρες.

[…]

Τζακ Λόντον, Ένα κομμάτι κρέας (1909)

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

Be first to comment