Το πραγματικό διακύβευμα για τις Κ.Α

Έχουν γραφτεί τόσα πολλά για τις Κυπριακές Αερογραμμές, από όλες τις μεριές. Ότι ήταν κομματικά τοποθετημένοι κάποιοι εργαζόμενοι, ότι κάποιοι δεν άξιζαν την θέση τους, ότι υπήρχαν κόντρες και ίντριγκες μεταξύ συμφερόντων των διαφόρων κομμάτων και άλλα πολλά. Τότε γιατί τόσος θρήνος μας λένε με περίσσιο θράσος διάφοροι καλοταισμένοι κονδυλοφόροι και χρήσιμοι ηλίθιοι της Κυπριακής μπουρζουαζίας;

Έγιναν όλα αυτά; Μα προφανώς! Προφανώς έγιναν προσλήψεις με κομματικά κριτήρια, ανταλλαγές στην βάση συμφερόντων αλλά και πολλά άλλα. Προσπερνούμε χωρίς να σταματήσουμε και τα συνθήματα περί εθνικής υπερηφάνειας που στόχο έχουν πάλι τον εγκλωβισμό των συναισθημάτων των εργαζομένων των Κ.Α αλλά και της εργατικής τάξης του τόπου στο σύνολό της.

Τότε τι είναι αυτό που μένει από την όλη κατάσταση;

Γιατί όλοι αυτοί που μέχρι πρότινος χρησιμοποιούσαν την κατάσταση στις Κ.Α. για να διασφαλίσουν ψήφους, σήμερα μέμφονται ότι “πλήρωνε ο φορολογούμενος πολίτης”;

Νομίζει ο φορολογούμενος πολίτης πως δεν θα πληρώνει την όποια ιδιωτική εταιρία προκύψει μετά από το κλείσιμο των Κ.Α.;

Μήπως τώρα που έκλεισαν οι αερογραμμές οι δρόμοι είναι γεμάτοι φορολογούμενους πολίτες που νιώθουν μια φοροελάφρυνση;

Αυτό που μένει είναι η δυνατότητα της Ευρωπαικής Ένωσης να επιβάλλει σε μια χώρα κλείσιμο σε μια παραγωγική δύναμη και να αφήνει εκατοντάδες εργαζόμενους (και κατ’ επέκταση χιλιάδες κόσμο) στον δρόμο μέσα σε μια νύκτα για το όφελος ιδιωτικών συμφερόντων. Διότι είναι γελασμένοι και παραπληροφορημένοι όσοι νομίζουν ότι δεν επιχορηγούνται από λεφτά των φορολογούμενων ιδιωτικές επιχειρήσεις. Είναι η ιδεολογική αναπαραγωγή των εδώ εκπροσώπων τους με το χυδαιολόγημα περί “ευθυνών των εργαζομένων”, οι πλείστοι των οποίων δεν παίρνανε 4000 το μήνα και δεν είχαν καμιά ανάμειξη στις αποφάσεις των συμβουλίων. Όπως έγινε και με τους δανειολήπτες προηγούμενα που κατηγορήθηκαν για την κατάρρευση των τραπεζών όταν ακόμη και οι “εταίροι” τους, καρφώνουν τις πολιτικές των εκάστοτε ΔΣ των τραπεζών (οι οποίες βεβαίως δεν ήταν ”λανθασμένες” αλλά συνήθεις πρακτικές στον τραπεζικό τομέα).

Ποιοι ήταν αυτοί οι οποίοι έκαναν αυτές τις αυθαιρεσίες, με ποιο σκοπό, σε ποιο σύστημα; Το ρουσφέτι ήταν και είναι ακόμη βασικό συστατικό της αστικής δημοκρατίας, με σκοπό την εξαγορά ψήφων, και τμημάτων των μικροαστικών στρωμάτων αλλά και της εργατικής τάξης. Λειτουργεί σαν μέσο εξαγοράς της συναίνεσης. Τώρα, το είδος συναίνεσης αλλάζει πλεύση, το σύστημα πιστεύει πως δεν χρειάζεται αυτούς τους ανθρώπους. Φεύγουν οι παλιοί για να μπουν άλλοι και λιγότεροι (με χαμηλότερη ρήτρα εξαγόρασης εννοείται). Αλλά μέσα στο παιχνίδι του αστικού κράτους υπάρχουν εγκλωβισμένοι και απλοί μεροκαματιάρηδες, χαμηλόμισθοι, οι οποίοι στο τέλος τσουβαλιάζονται και από δημοσιογράφους αλλά και από την εκάστοτε κυβέρνηση με σκοπό την όσο πιο ανώδυνη απόλυση. Και είναι επίσης παράλογο και αποπροσανατολιστικό να κατηγορούνται κάποιοι που έπερναν έναν καλύτερο μισθό για την κατάρρευση.

Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα. Και έτσι συστηματοποιείται αυτός ο τρόπος απαξίωσης της εργασίας και μείωσης του “εργατικού κόστους” μέσο της ανεργίας. Όσοι παρακολουθούν βλέπουν ότι με παρόμοιο τρόπο ακολουθούν μεθοδεύσεις για ΡΙΚ, ΑΗΚ, CYTA, Αρχή Λιμένων κτλ.

Βεβαίως και δεν είμαστε ευχαριστημένοι για το πως διαχειρίστηκαν τους κρατικούς και ημικρατικούς οργανισμούς τα Διοικητικά Συμβούλια, κόμματα, φορείς του κράτους. Αλλά ο αγώνας των εργαζομένων δεν μπορεί να απαξιώνει την εργασία για λογαριασμό ενός ”καλύτερου” κεφαλαίου. Αυτή η εξέλιξη αναδεικνύει για ακόμη μια φορά ότι η έλλειψη μαχητικής ταξικής πολιτικής, που να μην υποχωρεί και να μην κινείται σε γραμμές συναίνεσης με το κεφάλαιο, δημιουργεί ηθικό ηττοπάθειας στην εργατική τάξη αλλά και συνεχείς μειώσεις και απαξίωση της εργασίας τους, αλλά και απώλεια ή εντατικοποίηση της εργασίας και για μικροιδιοκτήτες και και για τα μικροαστικά στρώματα που θεωρούσαν μέχρι σήμερα τον εαυτό τους καλυμμένο από τα χειρότερα.

Να διαφεντεύεις τον τόπο σου δεν μπορείς, εντός της Ε.Ε. Και για αυτό, όλοι οι δημοσιογράφοι/εκπρόσωποι τύπου του Ευρωμονόδρομου στη χώρα, βάλθηκαν να αποτελέσουν την κάστα αυτή η οποία θα νομιμοποιήσει ιδεολογικά την υποτέλεια της εργατικής τάξης και κατ’ επέκταση του λαού της Κύπρου. Να πείσουν τον Κυπριακό λαό “ο καθένας να θωρεί την πάντα του”, να είναι διασπασμένοι οι εργαζόμενοι σε δημόσιους και ιδιωτικούς. Η ανάγκη των εργαζομένων για ενιαία ταξική πολιτική είναι πραγματική, αλλά αδιανόητο να συμβεί όσο οι ταξικοί φορείς του τόπου έχουν αναμειχθεί με τμήματα του κεφαλαίου, προιόν του πολιτικού συστήματος και της πολιτικής του εκλογισμού και του “μένουμε κοντά στην αστική εξουσία για να συναίνεση στην αποσόβηση των χειρότερων”.

Be first to comment