Όταν η αδικία βαφτίζεται «δικαίωμα»

 

Την έχουν πατήσει και αλλού, η Κύπρος θα κολλήσει? Με τα χαμηλότερα επίπεδα συνδικαλισμού από τις αρχές του 20ου αιώνα, και την γνώση των εργαζομένων για ζητήματα που άπτονται των δικαιωμάτων τους στο ναδίρ και παρά το γεγονός ότι πάρα πολλοί νέοι σπουδάζουν επιστήμες που έχουν να κάνουν με τα οικονομικά και εργασιακά θέματα, το σημερινό θέμα είναι ομολογουμένος μια πρόκληση και πρόσκληση για αντεπίθεση, για το Κυπριακό συνδικαλιστικό και λαικό κίνημα. Το γεγονός αυτό, παρόλο που δείχνει την ανίατη αρρώστια του εκπαιδευτικού συστήματος σαν εκπαίδευση εργατικού δυναμικού για τις ανάγκες της αγοράς και μόνον, δεν θα μας απασχολήσει και δεν θα επεκταθούμε περισσότερο σ’ αυτό το ζήτημα σήμερα.

Το σημερινό μεγάλο ολίσθημα και αποτυχία για το συνδικαλιστικό κίνημα στην Κύπρο ονομάζεται «Κίνηση Νεοπροσληφθέντων Λιανικού Εμπορίου» με αιτήματα τα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα της επέκτασης του ωραρίου,

«Ζητούμε από την κυβέρνηση να καταστήσει το δοκιμαστικό μέτρο της επέκτασης του ωραρίου μόνιμο μέτρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Φιλοδοξούμε να εκπροσωπήσουμε περισσότερους από 1500 εργαζόμενους από όλους τους κλάδους του λιανικού εμπορίου, οι οποίοι προσελήφθησαν μετά τις αποφάσεις για διεύρυνση του ωραρίου. Προειδοποιούμε όλες τις κοινοβουλευτικές ομάδες ότι θα αντιδρούμε σε παρεμβάσεις για τυχόν απόρριψη του μέτρου, καθώς αυτό σημαίνει ότι όλοι εμείς θα πάρουμε το δρόμο της απόλυσης και της μακρόχρονης ανεργίας»

Σίγουρα οι Σιακόλες, Λεπτοί, Τσόκκοι , Φωτιάδηδες και λοιποί θα τρίβουν τα χέρια τους μετά από αυτά τα νέα. Τα εκατοντάδες παραδείγματα υπερεκμετάλλευσης των εργαζομένων τους τελευταίους μήνες, φαίνεται πως έχουν ανησυχήσει τον εργοδοτικό πόλο ο οποίος εκμεταλλευόμενος την εργασιακή επισφάλεια και την αβεβαιότητα καθώς και την ανάγκη των εργαζομένων βάλθηκε να μετατρέψει και να βαφτίσει την αδικία σε δικαίωμα και να νομιμοποιήσει την απεργοσπασία και το διχασμό στα λαϊκά στρώματα στις δύσκολες εποχές που έρχονται. Έχει περάσει η δυσφορία των εργαζομένων για το νέο ωράριο, “το παζάρι” βουίζει, και η θερμοκρασία ανεβαίνει, κάτι που δεν έχει περάσει απαρατήρητο από τους εργοδοτικούς φορείς και επιχειρηματικούς ομίλους, που ψάχνουν αγωνιωδώς τρόπους να νομιμοποιήσουν την εξοντωτική λιτότητα για ανάκαμψη των κερδών τους. Είμαστε σίγουροι, ότι αυτό το «δικαίωμα» θα παίξει πολύ στα αστικά μέσα ενημέρωσης για εξίσωση τάχα διάφορων και αντίθετων πόλων, “δημιουργικό διάλογο με την ευρύτερη κοινωνία και τους εμπλεκόμενους φορείς”. Για το καλό ποιών? σίγουρα όχι των εργαζομένων, μικρομεσαίων και των φτωχών.  Μην εκπλαγείτε να δείτε τους φασίστες να υποστηρίζουν τέτοια εργοδοτικά εγχειρήματα στο άμεσο η απώτερο μέλλον.

Βέβαια τέτοια φαινόμενα δεν είναι και δα καινούργια, έχουν εμφανιστεί ποικιλοτρόπως δια μέσου των χρόνων σε περιόδους έντονης ταξικής αντιπαράθεσης. Είναι υποχρέωση του συνδικαλιστικού κινήματος της Κύπρου να καταδικάσει τέτοιες άθλιες και διχαστικές για την εργατική τάξη κινήσεις και να λάβει μέτρα για την προάσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων, διοχετεύοντας πληροφορίες, και ενημερώνοντας τους εργαζομένους τι σημαίνει αυτή η κίνηση. Οι απεργοσπάστες πρέπει να περιθωριοποιηθούν όσο είναι καιρός!

Weapons of Class Destruction (WCD)

WCD - (όπλα για την καταστροφή των τάξεων) παραδοσιακοί και κανούργοι τρόποι αποδόμησης του κόσμου του κεφαλαίου και των μορφών εκμεταλλευσης και εξουσίας που δημιουργά και αναπαράγει

Be first to comment